Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012

Η προμετωπίδα του αγώνα: από τη Βουλή στην Acta.



Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε το βίντεο της προμετωπίδας. Όχι γιατί το σκανδαλώδες θέμα των Ελλήνων βουλευτών έχει λυθεί. Εδώ που τα λέμε ούτε πρόκειται να λυθεί με τις επερχόμενες εκλογές που θα αναδείξουν άλλους 300 λομπίστες, τη στιγμή που οι πολίτες έχουν ανάγκη από 100 λαϊκούς αντιπροσώπους. Είναι ανάγκη όμως να μετατοπίσουμε το κέντρο του στόχου μας, σε κάτι που ξεπερνά τα όρια του κοινοβουλίου, σε μια συμφωνία για την οποία δεν ρώτησαν τους βουλευτές, αλλά η ελληνική κυβέρνηση, τόσο αβασάνιστα, υπέγραψε μαζί με άλλες 21 ευρωπαϊκές χώρες. Αναφέρομαι στην ACTA, μια συμφωνία που υποτίθεται ότι προστατεύει την πνευματική ιδιοκτησία, στο βάθος όμως στρέφεται εναντίον της ελευθερίας έκφρασης, της ελευθερίας στη διακίνηση της γνώσης και των πληροφοριών και, προκειμένου να το κάνει αυτό εγκαθιστά ένα αυστηρό σύστημα επιτήρησης κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, ελέγχου των τηλεπικοινωνιών, αλλά και της γνώσης που μεταδίδεται μέσα από το ίντερνετ.

Μπορεί οι 22 ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να υπέγραψαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, τη συμφωνία, η τελευταία όμως δεν μπορεί να εφορμοστεί αν δεν ψηφιστεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το καλοκαίρι. Μέχρι τότε μπορούμε να κάνουμε πολλά για να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας, ώστε οι αντιπρόσωποί μας εκεί να πράξουν το σωστό όταν η ACTA έρθει προς συζήτηση.

Και κάτι ακόμα. Ας αναλογιστούν οι καλλιτέχνες, που υποτίθεται ότι υπηρετούν πανανθρώπινες αξίες, αλλά με τη διαμαρτυρία τους περί προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων συνέβαλαν κατά πολύ σ’ αυτή τη συμφωνία -ας αναλογιστούν λοιπόν αν αξίζει τον κόπο, προκειμένου να κονομήσουν μερικές πενταροδεκάρες, η ανθρωπότητα να ξεπέσει σε μια σκοτεινή περίοδο λογοκρισίας και ανελευθερίας, που όμοιά της μόνο στο Μεσαίωνα υπήρξε.

Τέλος, για να γυρίσουμε και στα κοινοβουλευτικά, τέτοιες συμφωνίες τύπου ACTA ίσως να καθιστούν αναγκαία την είσοδο, και στην ελληνική Βουλή, κομμάτων όπως οι Πειρατές, που ήδη έχουν κοινοβουλευτική εκροσώπηση στη Σουηδία.

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012

Ενός λεπτού σιγή για τον ποιητή.

Πολύ απόλαυσα την συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στην Πόπη Τσαπανίδου, σήμερα στον ΣΚΑΪ. Όποιος δεν γνωρίζει τον τρόπο του Χριστανόπουλου, μπορεί να τον θεωρήσει γραφικό –εκτός τόπου και χρόνου- γουστόζικο –η χαρακτηριστική ομιλία του βοηθάει σ’ αυτό- ή εκνευριστικό –αν αισθανθήκατε έτσι, πέσατε στην παγίδα του. Πέρα απ’ αυτά όμως, εκείνο που διαπίστωσα έντονα αυτή τη φορά είναι η ικανότητά του να ακυρώνει κάθε κώδικα επικοινωνίας, άλλοτε προσβάλλοντας το συνομιλητή του και άλλοτε λέγοντας αυτά που δεν περίμενε ν΄ακούσει. Ξεκίνησε λοιπόν μειώνοντας την Τσαπανίδου με φράσεις «δεν σας γνωρίζω», «δεν ξέρω ούτε τη φάτσα σας», «μόλις συγκρατούμαι να μη σας βρίσω» ή κάπως έτσι. Τον βοηθούσε βέβαια και η δημοσιογράφος, κάνοντας ερωτήσεις, εύστοχες μεν κατά την τρέχουσα δημοσιογραφική συνήθεια, παντελώς ακατάλληλες για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, με αποκορύφωμα την έκκληση να συμπαρασταθεί, σαν «φάρος», ο ποιητής στον χειμαζόμενο, από την κρίση και το μνημόνιο, ελληνικό λαό. Μέγα φάουλ! Συνηθίζεται να ρωτάν οι δημοσιογράφοι τέτοιες ερωτήσεις στους πνευματικούς ανθρώπους και αυτοί να εκφράζουν, και καλά, την αμέριστη συμπαράστασή τους, αλλά ο Ντίνος δεν είναι απ’ αυτούς που χαρίζονται. «Δεν ξέρω τι μου γίνεται» απάντησε. «Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν ακούω ράδιο, δεν διαβάζω εφημερίδες». «Δεν πιστεύω ότι μπορούν να αλλάξουν ούτε οι νεότεροι ούτε οι μεγαλύτεροι» Ή όπως το ερμήνευσα εγώ: Οι ίδιοι σκατάνθρωποι ήταν προ της κρίσης και οι ίδιοι παραμένουν και τώρα. Μέσα στις συμβάσεις και την ψευτιά ζούσαν τον καιρό της ευτυχίας, το ίδιο μίζεροι και αναξιοπρεπείς είναι και τον καιρό της δυστυχίας. Τελικά, ο λόγος του Χριστιανόπουλου, ενάντια στην εξουσία, στις κοινωνικές συμβάσεις, στους κώδικες επικοινωνίας, δεν είναι ισοπεδωτικός και εκμηδενιστικός. Υποκρύπτει μια άλλη ηθική που απέχει παρασάγγας από τον καθωσπρεπισμό. «Χάος μας χωρίζει», επαναλάμβανε συχνά προς τη δημοσιογράφο και προς όλους μας. Γι’ αυτό εκείνο που έχουν να κάνουν οι δημοσιογράφοι, οι ταγοί της συμβατικότητας, που εδώ και τρεις μέρες τον πολιορκούν για μια δήλωση, αν δεν θέλουν να έχουν την τύχη της Τσαπανίδου, είναι να σωπάσουν –αν όχι για πολύ, τουλάχιστον για ένα λεπτό.

Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;


Από τη Βίκυ Παπαπροδρόμου

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012

"Δε θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους". Ο αντισυμβατικός Ντίνος Χριστιανόπουλος

Με το ποιητικό έργο του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν πρόκειται να ασχοληθώ τώρα. Ίσως το κάνω στις Επιφυλλίδες μου, το άλλο μου ιστολόγιο. Εδώ θα κάνω μόνο μια μικρή αναφορά στην αντισυμβατικότητα του ανθρώπου. Αφορμή στάθηκε η ανακοίνωση ότι του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. "Δε θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους" απάντησε αμέσως ο ποιητής, μένοντας πιστός και συνεπής στις ιδέες και τις πεποιθήσεις του -και όποιος έχει τύχει να τον ακούσει να μιλάει ή να περπατάει στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ξέρει καλά τι σημαίνει αυτό.

Ως ένδειξη τιμής λοιπόν στον ποιητή, το ακόλουθο ποίημα από το ιστολόγιο της Βίκυς Παπαπροδρόμου

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα (φίλος ποιητής...)

φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας
μού στέλνει τα ποιήματά του με τον κλητήρα του

ω Ποίηση
πώς δέχεσαι να σε υπηρετούν διευθυντές

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012

Αίμα ακόμη: οι τουρκικές ρίζες ενός νεοελληνικού τοπωνυμίου.

Ο Πίρι Ρέις

Μιλώντας για το ιστορικό, συλλογικό, παρελθόν μας, οι Έλληνες τείνουμε να διαγράφουμε - ή να μη θέλουμε να θυμόμαστε- ιστορικές περιόδους, που δεν μας είναι αρεστές ή που δεν ταιριάζουν στον εθνικό μύθο που έχουμε δημιουργήσει και με τον οποίο έχουμε διαπαιδαγωγηθεί. Δεν είμαι εναντίον τέτοιων μύθων, που θεωρώ απαραίτητους για την υπόσταση μιας κοινότητας ανθρώπων –ή ενός έθνους εν προκειμένω- στο βαθμό που η προβολή στο συμβολικό επίπεδο καθίσταται αναγκαία ώστε αυτή η κοινότητα να δημιουργήσει και να καταξιώσει την πορεία της στο χρόνο, με τον ίδιο τρόπο που, σε ατομικό επίπεδο, κάθε άνθρωπος δημιουργεί το υπερ-εγώ και οικοδομεί την ατομική συνείδηση στη βάση κοινωνικών, εθνικών, θρησκευτικών ή άλλων συμβολισμών.

Ειδικότερα, όσον αφορά την εθνική συνείδηση, οι Έλληνες έχουμε την τάση να ανάγουμε την αρχή της ύπαρξής μας στους αρχαίους Έλληνες, παραβλέποντας –εσκεμμένα πιστεύω- το γεγονός ότι σ’ αυτό το χώρο που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα δεν ζούσαν από την αρχή Έλληνες –οι Κυκλαδίτες και οι Μινωίτες όσο και αν δεν μας αρέσει δεν ήταν Έλληνες- αλλά και ότι κατά τη διάρκεια των αιώνων οι Έλληνες αποτέλεσαν κομμάτι μεγάλων κοσμοπολίτικων κρατικών σχηματισμών όπως η Ρωμαϊκή και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στους οποίους ενσωματώθηκαν και ανέπτυξαν αξιολογότατη δράση. Όταν μιλάμε για Ρωμαίους Έλληνες ή για Οθωμανούς Έλληνες δεν εννοούμε βέβαια «εθνικά» αλλοτριωμένους, από την κατάκτηση, Έλληνες αλλά ούτε και «εθνικά» ακέραιους Έλληνες που σε πείσμα των κατακτητών διατήρησαν την «ελληνικότητά» τους∙ περισσότερο αναφερόμαστε σε νέους τύπους Ελλήνων που δημιούργησε μοιραία η αλληλεπίδραση των πολιτισμών.

Αν και είναι εύκολο να αποδεχτούμε την συνύπαρξη και την αλληλεπίδραση με τους αδερφούς Ρωμαίους υπό την ομπρέλα του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού –άραγε έχετε συλλογιστεί ότι είμαστε ο μοναδικός λαός στον κόσμο που καναδυό αιώνες πριν αλλά και σήμερα ακόμη αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Ρωμαίοι ή Ρωμιοί;- τα πράγματα γίνονται άβολα όταν μιλάμε για την οθωμανική περίοδο της ιστορίας μας. Σπεύδουμε μάλιστα να κάνουμε πέρα ή να κουκουλώσουμε οποιαδήποτε αναγωγή λέξεων ηθών και εθίμων σ΄αυτή την περίοδο εφευρίσκοντας διόδους επικοινωνίας με την αρχαία Ελλάδα υπερπηδώντας έτσι τα οθωμανικά εμπόδια. Όσο όμως κι αν θέλουμε να κρυφτούμε, το οθωμανικό μας παρελθόν είναι εκεί στη γωνία και γελάει πονηρά∙ αντί λοιπόν να αισθανόμαστε αμηχανία, καλύτερα είναι να το κοιτάξουμε κατάματα. Θα νιώσουμε λυτρωμένοι από πολλές απόψεις. Μια τέτοια ματιά στην Οθωμανική Ελλάδα θα επιχειρήσω κι εγώ σήμερα αναζητώντας τις τουρκικές ρίζες ενός νεοελληνικού τοπωνυμίου.

Διαβάστε περισσότερα

Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012

Καρκίνος και φαινόμενο placebo/nocebo.

Ο καρκίνος και το φαινόμενο placebo έχουν απασχολήσει αρκετές αναρτήσεις μου. Διάβασα στην Ελεύθερη Έρευνα το πρώτο από τα τρία άρθρα του Βασίλη Μαυρομάτη που αφορούν στην απομυθοποίηση του καρκίνου, όπου συνδέει τα δυο θέματα. Εδώ παραθέτω το σχετικό κεφάλαιο. Τη συνέχεια του άρθρου αλλά και τα δυο ακόμα που θα ακολουθήσουν μπορείτε να τα διαβάσετε στο περιοδικό.


"Το φαινόμενο nocebo αποτελεί ένα βασικό αίτιο επιδείνωσης ή και δημιουργίας τού καρκίνου. Αντίθετα, το να σκέφτεται και να αισθάνεται κάποιος θετικά, όταν πάσχει από κάποια ασθένεια, αλλά και στον καρκίνο, αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά βήματα τής αυτοθεραπείας του."

Παραπληροφόρηση και τρομοκρατία: Φαινόμενο nocebo, ένα άγνωστο αίτιο θανάτου

Γιατί όμως η λέξη καρκίνος έχει αποκτήσει τόση βαρύγδουπη ή καλύτερα θανατηφόρα σημασία; Έχετε σκεφτεί, ότι εσείς οι ίδιοι πατάτε το κουμπί τής αυτοκαταστροφής σας (φαινόμενο ή αποτέλεσμα nocebo) στο άκουσμα και μόνο τής λέξης καρκίνος; Ή καλύτερα, ότι οι ίδιοι οι γιατροί σας ενεργοποιούν την αυτοκαταστροφή αυτή;

Nocebo σημαίνει «σε βλάπτω» στα Λατινικά. Το φαινόμενο αυτό έχει αποδειχθεί κλινικά και εμφανίζεται, όταν ένας ή μή ασθενής, επιδεινώνει από μόνος του την κατάσταση υγείας του, μέσω αρνητικής αυθυποβολής. Αντίθετη κατάσταση τού nocebo, αποτελεί το γνωστό σε όλους φαινόμενο placebo ή θετική αυθυποβολή. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί και τεκμηριωθεί εργαστηριακά η δυναμική δράση τού φαινομένου placebo από την ιατρική κοινότητα, ότι δηλαδή ένα ψευδοφάρμακο μπορεί να βελτιώσει ή ακόμα και να θεραπεύσει μία παθολογική κατάσταση! Πως συμβαίνει αυτό; Απλά κινητοποιείται η αυτοϊαματική θεραπευτική δύναμη τού ανοσοποιητικού συστήματος και ο ασθενής θεραπεύεται…

Αυτή, άλλωστε είναι και αρχή, που πρέσβευε ο Ιπποκράτης και ακολουθούν και οι σύγχρονες εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι στις μέρες μας: «Κανένας ιατρός ή θεραπευτής, ή μέσο, ή φάρμακο, δεν μπορεί να θεραπεύσει οποιαδήποτε νόσο. Η μόνη δύναμη, που μπορεί να επιφέρει ίαση σε οποιαδήποτε πάθηση, είναι η ίδια η αυτοθεραπευτική δύναμη τού κάθε οργανισμού. Επομένως, οι ιατροί, θεραπευτές και τα μέσα τους, είναι αποκλειστικά και μόνο αρωγοί στην προσπάθεια αυτή».

Στις αρχές τής δεκαετίας τού ΄70, ένας αμερικανός ασθενής, ο Σαμ Σόεμαν, πληροφορήθηκε, ότι είχε καρκίνο στο ήπαρ κι ότι δεν υπήρχε θεραπεία γι΄ αυτόν. Οι γιατροί τον διαβεβαίωσαν, ότι θα πέθαινε σε τρεις μήνες. Ο Σαμ απεβίωσε ακριβώς στούς τρεις μήνες επιβεβαιώνοντας τούς γιατρούς του. Ωστόσο, η νεκροψία έδειξε, ότι η διάγνωση ήταν λανθασμένη! Είχε πραγματικά όγκο στο ήπαρ, όμως ήταν καλοήθης και πολύ μικροσκοπικός και το κυριότερο δεν είχε κάνει καμμία μετάσταση. Αιτία τού θανάτου του δεν βρέθηκε ποτέ και τεκμηριωμένα δεν ήταν ο καρκίνος. Μετά από πολλές συσκέψεις, οι γιατροί του με την συμβολή ψυχολόγων συμπέραναν, ότι: Πέθανε, επειδή οι γιατροί του τον έπεισαν, ότι η ασθένειά του ήταν θανατηφόρα. Ουσιαστικά ενεργοποίησαν την αρνητική αυθυποβολή μέσα στον οργανισμό του, το φαινόμενο nocebo.

Μέσα από πολλές κλινικές μελέτες και πειράματα, επιστήμονες έχουν αποδείξει κλινικά το φαινόμενο ή αποτέλεσμα nocebo, όπως ακριβώς και το αντίθετο από αυτό φαινόμενο placebo. Επομένως, ένα μεγάλο ποσοστό καρκινοπαθών επιδεινώνονται, νοσούν και τελικά πεθαίνουν από την δύναμη, που ασκεί το αρνητικό αυτό φαινόμενο επάνω τους. Επίσης, υπάρχουν πλέον βάσιμες απόψεις, ότι το φαινόμενο nocebo μπορεί να προκαλέσει νέο καρκίνο ή μετάσταση τού καρκίνου! Το πλέον σίγουρο είναι, ότι οι δυνάμεις, που εμπλέκονται στο φαινόμενο nocebo, είναι πολύ ισχυρές. Μέχρι σήμερα, οι μηχανισμοί αυτοί εξακολουθούν να παραμένουν ηθελημένα (;) άγνωστοι στην συμβατική Ιατρική…

Έτσι, λόγω άγνοιας και φυσικά αλαζονείας τους, οι συμβατικοί γιατροί ενεργοποιούν το φαινόμενο nocebo στούς ασθενείς τους υποβάλλοντάς τους αρνητικά με θανατηφόρες προτροπές, όπως «έχετε κακοήθη όγκο», «κινδυνεύετε από μετάσταση στούς πνεύμονες», «έχετε πέντε με έξι μήνες ζωή» κ.ά… Κάποιοι γιατροί ωστόσο, αποφεύγουν να λένε στούς ασθενείς τους, ότι έχουν καρκίνο, γνωρίζοντας, ότι αυτό θα αποβεί μοιραίο για την εξέλιξη τής ασθένειας και τής ζωής τους. Όμως, στην πορεία τής συμβατικής θεραπείας που ακολουθεί, οι ασθενείς αντιλαμβανόμενοι ότι έχουν καρκίνο, τρομοκρατούνται, καταρρέουν και υποκύπτουν στο φαινόμενο nocebo.

Αν πιστέψετε, ότι έχετε καρκίνο ή ότι θα πεθάνετε απ΄ τον καρκίνο, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος στην πρώτη περίπτωση να πάθετε καρκίνο, ενώ στη δεύτερη να πεθάνετε απ΄ τον καρκίνο, τον οποίο ήδη έχετε. Τα άτομα, τα μόρια, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας ως πιστοί στρατιώτες ακολουθούν τις εντολές, που δέχονται απ΄ τον στρατηγό, δηλαδή τον εγκέφαλο. Με άλλα λόγια είμαστε οι πεποιθήσεις μας. Τα κύτταρα των οργάνων μας πειθαρχούν και αντιδρούν ανάλογα με την εντολή - πληροφορία, που θα πάρουν από τις σκέψεις μας ή τη συμπεριφορά μας, όπως οι στρατιώτες πειθαρχούν στις διαταγές των ανώτερων τους. Άλλωστε, οι σκέψεις μας είναι μορφές ενέργειας και πληροφοριών, που επηρεάζουν άλλες μορφές ενέργειας, όπως αυτές των κυττάρων του σώματός μας. Έτσι εξηγείται και το φαινόμενο nocebo.

Διαβάστε περισσότερα

Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012

Το άσπρο μέσα στο μαύρο: Είμαστε...

Θα μου πείτε πού βλέπεις το άσπρο σε μια χώρα, στην κυβέρνηση της οποίας υπάρχουν αποδεδειγμένα όχι ανίκανοι αλλά ηλίθιοι, σε ένα κράτος όπου οι απατεώνες επιβραβεύονται και οι έντιμοι τιμωρούνται και οι πολίτες, αντί να προστατεύονται, αδικούνται... Αλλά αυτή την ηλιόλουστη πρωτοχρονιάτικη μέρα, με το φως να έχει νικήσει το σκοτάδι και να οδεύει ξανά προς τον ενιαύσιο θρίαμβό του, δεν μπορείς παρά να χαίρεσαι που απλώς υπάρχεις...



Paul Élyard, Nous sοmmes

Βλέπεις τη φωτιά του απόβραδου που βγαίνει απ’ το κοχύλι της
Και βλέπεις και το δάσος να βυθίζεται στη δροσιά
Βλέπεις τον κάμπο γυμνό στα πλευρά του αργοκίνητου ουρανού
Το χιόνι ψηλό σαν τη θάλασσα
Και τη θάλασσα ψηλή μες στο γαλάζιο

Πέτρες τέλειες και μαλακά δάση καταφύγια σκεπαστά
Βλέπεις τις πόλεις βαμμένες με τη μελαγχολία
Χρυσή και πεζοδρόμια γεμάτα δικαιολογίες
Μια μεριά όπου η μοναξιά έχει το άγαλμά της
Χαμογελαστό κι ο έρωτας το μόνο σπίτι του

Βλέπεις τα ζώα
Πανούργοι σωσίες το ένα τ’ αλλου θυσία
Αδέρφια άμωμα με σκιές μπερδεμένες
Σε μια έρημο αίματος

Βλέπεις ένα ωραίο παιδί όταν παίζει όταν γελά
Είναι πολύ μικρότερο
Απ’ το μικρό πουλί στην άκρη των κλαδιών

Βλέπεις ένα τοπίο με τη γεύση του λαδιού και του νερού
Όπου ο βράχος δε χωρά όπου η γη αφήνει
Την πρασινάδα της στο καλοκαίρι που τη σκεπάζει με φρούτα

Γυναίκες που κατεβαίνουν απ’ τον αρχαίο καθρέφτη τους
Σου φέρνουν τη νιότη και την πίστη τους στη δική σου
Κι η μια τη λάμψη της το πέπλο που σε τραβά
Σε κάνει μυστικά να δεις τον κόσμο χωρίς εσένα

Μόνο μαζί μας θα ζήσει το σύμπαν

Αγρίμια αληθινά μου λάβαρα από χρυσό
Κάμποι καλές μου περιπέτειες
Πρασινάδα χρήσιμη πόλεις σφύζουσες
Επικεφαλής σας θά ‘ρθουν άνθρωποι

Άνθρωποι πέρα απ’ τους ιδρώτες τα χτυπήματα τα δάκρυα
Μα που θα δρέψουν όλα τους τα όνειρα

Βλέπω ανθρώπους αληθινούς, ευαίσθητους, καλούς, χρήσιμους
Να πετούν ένα βάρος ελαφρότερο από τον θάνατο
Και να κοιμούνται από χαρά στον αχό του ήλιου

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Πειρατικός FM: Οι λέξεις του Δημοσθένη




Μου αρέσει πολύ η διασκευή του τραγουδιού Δημοσθένους λέξις από τις Ειδικές Δυνάμεις, αλλά θεωρώ ότι απομακρύνεται αρκετά από το περιεχόμενο και το νόημα των στίχων που βρίσκει την πληρότητά του στη μουσική και ερμηνεία του ίδιου του Σαββόπουλου.

Οι στίχοι μας πάνε πολύ παλιά, στη διαμάχη ολιγαρχικών και δημοκρατικών στην αρχαία Αθήνα, μια διαμάχη που έχει ξεθωριάσει με την πάροδο των αιώνων και σήμερα έχει ξεφτίσει στον ισοπεδωτικό και άχρωμο όρο «ο χρυσούς αιών του Περικλέους», που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε την εποχή εκείνη δημιουργώντας έτσι έναν αχταρμά από ονόματα και γεγονότα, που έρχεται να φουσκώσει την ανιστόρητη και απολίτικη υπερηφάνεια των νεοελλήνων για τους προγόνους τους. Η διαμάχη ξεκινάει ήδη από τα θριαμβευτικά χρόνια της δημοκρατίας, με δυο αντίπαλα στρατόπεδα να συγκρούονται στο στίβο της διανόησης. Από τη μια, οι ολιγαρχικοί με τον Σωκράτη και τους μαθητές του, Πλάτωνα, Ξενοφώντα, Αριστοτέλη, Ισοκράτη, και από την άλλη οι διανοούμενοι της δημοκρατίας Αισχύλος, Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Σοφοκλής, Αριστοφάνης, οι Σοφιστές, ο Δημοσθένης.

Με το Δημοσθένη βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη αυτής της διαμάχης που τελείωσε με την ολοκληρωτική ήττα των δημοκρατικών. Οι ολιγαρχικοί είχαν τώρα έναν ισχυρό, εξωτερικό σύμμαχο, τον Φίλιππο της Μακεδονίας, που υπέτασσε μια μια τις δημοκρατικές πόλεις που του αντιστέκονταν, με την Όλυνθο να έχει την πιο καταστροφική μοίρα. Έτσι, σε μια Αθήνα όπου οι ολιγαρχικοί κέρδιζαν ολοένα έδαφος και προέτρεπαν, μέσω του Ισοκράτη, τον Φίλιππο να έρθει να καταλάβει την πόλη τους, ο αγώνας του Δημοσθένη ήταν μάταιος. Ήταν και μοναχικός - μόνος αυτός να υπερασπίζεται τις αξίες και τα ιδανικά της πατρίου πολιτείας των Αθηναίων, της Δημοκρατίας. Έτσι, ο Δημοσθένης φαντάζει τραγικός ήρωας, του οποίου ο αγώνας είναι καταδικασμένος να αποτύχει, μεγαλειώδης όμως για τις ιδέες που υπερασπίζεται.

Στους στίχους του Σαββόπουλου όλη αυτή η προϊστορία εμπλουτίζεται με την εμπειρία του πολιτικού κρατούμενου που στα χρόνια της Δικτατορίας φυλακίζεται, για να διαπιστώσει με την αποφυλάκισή του ό,τι όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκε δεν υπάρχουν πια. Ταυτίζεται και με τον Έλληνα της Μεταπολίτευσης του οποίου τα οράματα για τη δημοκρατία προδόθηκαν - αίσθηση που μοιραζόμαστε κι εμείς σήμερα, στην κατάντια του ελληνικού κράτους που τώρα ζούμε. Ο ιδεολόγος όμως στέκεται μοναχικός και μεγαλοπρεπής, σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα, που δέχεται το τέλος του με αξιοπρέπεια –αξιοπρέπεια που πηγάζει από τη βεβαιότητα για την ορθότητα των ιδεών του και από το γεγονός του ό,τι τους έχει μείνει πιστός.

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

Ο φόρος της Ψωροκώσταινας που μου αναλογεί.

Έκατσα και υπολόγισα το φόρο που θα πληρώσω με την εκκαθάριση της φορολογικής μου δήλωσης το 2012. Ήμουν ήσυχος ότι με μηδενικό εισόδημα, μια που το εκτροφείο μου δεν αποδίδει ακόμα έσοδα παρά μόνο έξοδα, δε θα μου αναλογούσε κανένας φόρος∙ ανησύχησα όμως μόλις άκουσα ότι θα φορολογηθεί και η ίδια μου η ύπαρξη η οποία θεωρείται ως τεκμήριο και αποτιμάται από το ελληνικό κράτος στο ποσό των 3000 ευρώ –άγαμος γαρ (οι έγγαμοι είναι λίγο πιο ακριβοί, 5000 ευρώ). Έχουμε και λέμε λοιπόν: 3000 ευρώ για το ό,τι ζω και αναπνέω και 3640 ευρώ για το 15χρονο σαραβαλάκι μου, μας κάνει ένα τεκμαρτό εισόδημα 6640 ευρώ για το οποίο φορολογούμαι, άσχετα –είπαμε- αν το πραγματικό μου εισόδημα είναι 0, με το ποσό των 164 ευρώ και υποχρεούμαι να προσκομίσω αποδείξεις 1660 ευρώ. Μάλιστα. Αν είναι να σωθεί η πατρίδα, ας προσφέρω κι εγώ τον οβολό της Ψωροκώσταινας στην κεντρική γαστέρα, φτάνει βέβαια να μη γεμίσει τις σαπιοκοιλιές των Παγκάλων και Βενιζέλων και των κάθε λογής αχυρανθρώπων τους.

Για το πως να υπολογίσετε και τα δικά σας τεκμήρια και δαπάνες διαβίωσης δείτε εδώ. Και αφού συγκρίνετε το ποσό που θα προκύψει με το εισόδημα από το μισθό σας, αν υπάρχει, βάλτε το μεγαλύτερο εδώ και δείτε πόσο φόρο θα πληρώσετε και πόσες αποδείξεις θα προσκομίσετε.

Ψωροκώσταινες όλης της χώρας ενωθείτε! Για την πατρίδα, ρε γαμώτο!

Υ.Γ. Το εργαλείο που θα σας έδειχνε το φόρο που θα πληρώνατε και τις αποδείξεις που θα προσκομίζατε δεν είναι πια διαθέσιμο δωρεάν. Η ιστοσελίδα που το παρείχε απευθύνεται μόνο σε συνδρομητές και ως τέτοια απορρίπτεται από το παρόν μπλογκ που πιστεύει ότι η γνώση και η πληροφορία στο διαδίκτυο πρέπει να διακινείται ελεύθερα και δωρεάν.

Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011

Χριστουγεννιάτικο 2: Απάντηση στον συγγραφέα της Κρυφής αγάπης.

Δεν τηνε δίνω εγώ, αλλά ο Τατσιημπάνα-Νο-Κιγιόκι.
Και εδώ πείραξα την μετάφραση και έφτιαξα μαντινάδα















Όντας θα βρέχεις το μανίκι σου με δάκρυα 'τι θα σου λείπει,
για το νεκρό σου σύντροφο σα θέλεις να θρηνήσεις-
τη νύχτα που κανείς δε σε θωρεί,
τη νύχτα να πενθοφορήσεις.

Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Χριστουγεννιάτικο: Ο Γιαπωνέζος απ' την Κρήτη.

Κατακλυζόμαστε αυτές τις μέρες από πληροφορίες σχετικές με τα εορταστικά έθιμα των Ελλήνων, που παρουσιάζονται με αρκετές δόσεις αυτοθαυμασμού για την ευρηματικότητα και εκφραστικότητα της φυλής, τον πλούτο της παράδοσης κτλ κτλ, λες και είμαστε οι μοναδικοί στον κόσμο που μπορούμε να εκφράζουμε με τέτοιο τρόπο τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ξεφύλλιζα μια ανθολογία γιαπωνέζικης ποίησης των εκδόσεων Σμίλη και το μάτι μου έπεσε στον άγνωστο ποιητή της Κρυφής αγάπης. Πείραξα λίγο τη μετάφραση του Τάσου Γεωργίου και έφτιαξα μια κρητική μαντινάδα. Τι θέλω να πω μ' αυτό; Ότι τα ανθρώπινα αισθήματα μπορεί να τα εκφράζει κάθε άνθρωπος είτε βρίσκεται στην Άπω Ανατολή είτε στην Αφρική είτε στην Αμερική, όπου γης τελοσπάντων, χωρίς κανείς να διεκδικεί την αποκλειστικότητα!














Κρυφά και μυστικά εσύ με αγαπάς
κι εγώ μεγάλη αγάπη σού 'χω.
Άμα πεθάνει ο ένας απ' τους δυο
πώς ο άλλος θα φορεί πένθιμο ρούχο;

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011

Τα απόκρυφα έκδοχα τού Ε.Ο.Φ. και ο Συνήγορος των Φαρμακευτικών.

Κρατικοί φορείς - όργανα των φαρμακευτικών, ενώ συνιστούν ή/και υποχρεώνουν τους πολίτες να εμβολιαστούν, αποκρύπτουν επιμελώς την αναλυτική σύσταση των εμβολίων.


Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξε το διαδικτυακό περιοδικό Ελεύθερη Έρευνα που μάταια προσπάθησε να βρει απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα. Ακούστε πως έχει η υπόθεση σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα:




Όταν η υπόθεση τής απάτης τής γρίπης των χοίρων βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, το φθινόπωρο τού 2009, τότε, που όλα τα Μ.Μ.Ε. προπαγάνδιζαν τη στημένη από τις φαρμακευτικές και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας παγκόσμια τρομολαγνεία για τη δήθεν φονική γρίππη Η1Ν1, που απειλούσε την ανθρωπότητα, στην «Ελεύθερη Έρευνα» με μια σειρά δημοσιευμάτων μας (*) είχαμε αφ΄ ενός δείξει με στοιχεία το φιάσκο τής υπόθεσης (για το οποίο έχουμε ήδη δικαιωθεί) κι αφ΄ ετέρου είχαμε επισημάνει, ότι ο προπαγανδιζόμενος εμβολιασμός όχι μόνον δεν θα είχε κανένα θετικό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα ήταν επικίνδυνος για την υγεία, λόγω των ιδιαίτερα επιβλαβών στοιχείων, που περιέχουν τα εμβόλια (π.χ. αιθυλικό υδράργυρο, καρκινικά κύτταρα, σκουαλένιο, αλουμίνιο, ανοσοενισχυτικά κ.ά.).

Δεδομένου, ότι οι αρμόδιοι φορείς τού επίσημου κράτους όχι μόνο προπαγανδίζουν συνεχώς τους εμβολιασμούς, αλλά επί πλέον σε πολλές περιπτώσεις τους έχουν καταστήσει κι υποχρεωτικούς (π.χ. στο στρατό, στην πρόσληψη για ορισμένες εργασίες κ.λπ.), απευθυνθήκαμε το Νοέμβριο 2009 στον Ε.Ο.Φ. (Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων), από τον οποίο ζητήσαμε να μάς δώσει την αναλυτική σύσταση τριών ευρέως κυκλοφορούντων εμβολίων (ιλαράς, 1ης δόσης τριπλού και γρίππης Η1Ν1).

Έκτοτε, και για δύο χρόνια, βρεθήκαμε μπλεγμένοι σε ένα κυκεώνα εγγράφων, τηλεφωνημάτων, πήγαινε - έλα σε διάφορες υπηρεσίες και στο Συνήγορο τού Πολίτη προσπαθώντας να πάρουμε το αυτονόητο: Το περιεχόμενο των εμβολίων, τις ουσίες δηλαδή, που το επίσημο κράτος μάς προτείνει ή/και μας υποχρεώνει να βάζουμε στούς οργανισμούς τούς δικούς μας, αλλά και των παιδιών μας.

Εξ αρχής βέβαια υποψιαζόμασταν την στάση τους. Αντί να φροντίσουν να δώσουν απάντηση στο εύλογο ερώτημά μας, ως υπηρεσίες των κράτους, που είναι και υποτίθεται, πως λειτουργούν προς όφελος των πολιτών, από την αρχή κράτησαν στάση επιθετική, προσπάθησαν να μάς ξεφορτωθούν κι αναγκάζονταν να μάς απαντούν, όταν γινόμασταν μάλλον ενοχλητικοί κι αντιλαμβάνονταν, πως δύσκολα θα ξεμπέρδευαν μαζί μας. Μάς έδωσαν την εντύπωση, πως δεν ήταν υπάλληλοι τού κράτους, αλλά των φαρμακευτικών, των οποίων προάσπιζαν δήθεν το βιομηχανικό απόρρητο.

Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011

Ο ρατσισμός των δημόσιων λειτουργών στην Ελλάδα.

Ο e-lawyer έγραψε... κι εγώ προσυπογράφω:

Ο μισαλλόδοξος λόγος δεν είναι μια περιθωριακή εξαίρεση, αλλά αντιθέτως αποτελεί την επίσημη στάση των δημόσιων λειτουργών στην Ελλάδα. Η αξιωματική αντιπολίτευση αντιτάσσεται στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο (μολονότι η ίδια ως κυβέρνηση συναίνεσε στην ομόφωνη έκδοση της σχετικής απόφασης της Ε.Ε. το 2008), αρχηγοί πολιτικών κομμάτων προβαίνουν σε αντισημιτικές και ξενοφοβικές δηλώσεις ελεύθερα (κι ας επισημαίνει το Συμβούλιο της Ευρώπης ότι δεν έχουν ποτέ διωχθεί γι' αυτά), προϊστάμενοι θρησκευτικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου καταδικάζουν με απεχθείς εκφράσεις τον ομοερωτισμό ως ψυχική νόσο (κερδίζοντας και δίκες εναντίον ακτιβιστών που αντιδρούν οργισμένα), κρατικοί οργανισμοί απαγορεύουν τη μετάδοση ή την παρουσίαση από σκηνής φιλιών ανάμεσα σε άνδρες, στελέχη δημοσίων υπηρεσιών κραυγάζουν ξενοφοβικά συνθήματα σε παρελάσεις, επίσημοι εκπρόσωποι της Ελλάδας διαβεβαιώνουν διεθνείς οργανισμούς ότι "δεν υπάρχουν εξτρεμιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις στη Χώρα", συγγραφείς έργων που υπερασπίζονται το ναζιστικό καθεστώς αθωώνονται από ανώτατα δικαστήρια, εκδότες τέτοιων έργων εκλέγονται βουλευτές και μέλη της Κυβέρνησης, τηλεοπτικοί σταθμοί αρνούνται να μεταδόσουν προεκλογικά μηνύματα πολιτικών κομμάτων επειδή περιέχουν ξενόγλωσσο περιεχόμενο, ελεγκτικοί θεσμοί απευθύνουν συστάσεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς επειδή το πρόγραμμά τους δεν είναι 30% στα Ελληνικά, αστυνομικοί μιλούν με αρσενικές αντωνυμίες σε διεμφυλικά άτομα που προσέρχονται στη Βουλή για να καταθέσουν ψηφίσματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα και την εθνική ταυτότητα, τουλάχιστον όπως παραδίδεται στα πολιτισμικά μνημεία που γνωρίζουμε και που έχουν μια κεντρική θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Πειρατικός FM: Οι δύο Ελλάδες

Η μια ελαφρή, επιπόλαιη, αλαζονική, ψωροπερήφανη, η Ελλάδα των γηπέδων, των φωνακλάδων, των ελληναράδων,

Η άλλη σιωπηρή, σκεφτική, ταπεινή μα και περήφανη, η Ελλάδα της κριτικής, της αμφισβήτησης, των ελλήνων:

"Αθάνατη πατρίδα μου προεκλογική
της αφασίας και του μετ' εμποδίων
αδισταχτο τοπίο τροχιά ελλειπτική
των οραμάτων και των μυστηρίων

Μια πίκρα μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό
με το που ανοίγεις την εφημερίδα
Ελλάδα σ' αγαπούσα κι ακόμα σ' αγαπώ
όπως σε πρόλαβα σε γνώρισα σε είδα"

Ποια από τις δυο προτιμώ; Μα, φυσικά, τη δεύτερη. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα και να γινόμαστε καλύτεροι και να προοδεύουμε και όχι βαυκαλιζόμενοι να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί και να καταδικαζόμαστε για πάντα στη στασιμότητα και την οπισθοδρόμηση



Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011

Δάνεια και χρέη της γλώσσας: Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας και η κομπορρημοσύνη των νεοελλήνων.

Πολλοί νεοέλληνες καυχώνται σε διάφορες περιστάσεις για τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας. Πιστεύω πως αυτό σηκώνει πολλή συζήτηση -που θα αποδείξει ότι αυτός ο πλούτος είναι σχετικός-, το θέμα όμως είναι ότι όσοι επιδίδονται σε τέτοιες καυχησιολογίες δεν πολυκαταλαβαίνουν τι λένε, ενίοτε γίνονται και γελοίοι. Όπως ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ, Καρατζαφέρης, που προσπαθώντας να δικαιολογήσει στη Βουλή την άρνησή του να υπογράψει τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές της χώρας επικαλέστηκε τον περιβόητο πλούτο της ελληνικής γλώσσας. Δεν χρειάζεται να υπογράψω, είπε, γιατί η ελληνική γλώσσα, ως πλούσια, έχει λέξεις που δείχνουν την έμφυτη (εδώ γελάνε) διάθεση των Ελλήνων να είναι συνεπείς στις δεσμεύσεις τους, όπως μπέσα και φιλότιμο. Εκείνο όμως που παρέβλεψε ή αγνόησε ο κ. Καρατζαφέρης -γνωστός, για τις ριζικές και ταχύτατες μεταβολές των απόψεών του, και ως Κωλοτούμπας, ή Πότε έτσι και πότε γιουβέτσι, ή Ο.Φ.Α (Όπου Φυσάει ο 'Ανεμος)-είδατε εκφραστικό πλούτο!- είναι ότι η λέξη μπέσα δεν είναι ελληνική αλλά αλβανική! Γιατί και η ελληνική γλώσσα, όπως και η χώρα, έχει καταφύγει πολλάκις στα δάνεια -τα λεξιλογικά αυτή τη φορά- και αυτό εξηγεί εν μέρει όχι την χρεωκοπία αλλά τον πλούτο της.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη που ενσαρκώνει το νεοελληνικό όνειρο, που έγινε ιδεολογία και γι αυτό εξηγεί την οδύνη των νεοελλήνων από την υπέρμετρη φορολόγησή της: το σπίτι. Η λέξη προέρχεται από τα λατινικά. Από τη λέξη hospitium, δηλαδή φιλοξενία. Στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες πέρασε ως νοσοκομείο, hospital στα αγγλικά, στα ελληνικά όμως σημαίνει την οικία, τον οίκο. Τρεις λέξεις για το ίδιο πράγμα. Αυτό κι αν είναι πλούτος! Μπροστά σ' αυτόν τον λεξιλογικό πληθωρισμό, η γλώσσα αντιδρά εκ των υστέρων με τη σημασιολογική διαφοροποίηση των λέξεων που δηλώνουν το ίδιο πράγμα. Γι αυτό λοιπόν λέμε ο Λευκός Οίκος και όχι το λευκό σπίτι, ή ο Οίκος του Θεού και όχι η οικία του, ή η Οικία του ιατρού τάδε και όχι το σπίτι του. Εν μέρει, αυτή η λειτουργία της γλώσσας ενεργοποιείται από την παρείσφρηση μιας ξένης λέξης στο λεξιλόγιο της και η ελληνική στην πολύχρονη πορεία της ξέρει καλά από τέτοιου είδους μολύνσεις.

Και δεν είναι μόνο στα νεότερα χρόνια που απαγορεύεται να μιλάμε για μια καθαρή ελληνική γλώσσα που εκφράζει τις ιθαγενείς αρετές των Ελλήνων. Και στα αρχαία χρόνια το ίδιο συνέβαινε. Η ελληνική ποτέ δεν υπήρξε καθαρή. Στην αρχαία γλώσσα, για παράδειγμα, υπάρχουν δυο λέξεις για να δηλώσουν το μέρος ταφής ενός ανθρώπου: η λέξη τάφος και η λέξη τύμβος. Στην αρχή και οι δυο λέξεις σήμαιναν το ίδιο ακριβώς πράγμα, κάτι που μας υποψιάζει ότι μια από τις δυο είναι δάνεια λέξη. Όντως η λέξη τύμβος είναι ξένη στο σώμα της ελληνικής γλώσσας. Οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι προέρχεται από τη γλώσσα των λαών που κατοικούσαν στην Ελλάδα πριν την έλευση των Ελλήνων. Στη συνέχεια η ελληνική διαφοροποίησε σημασιολογικά τις δυο λέξεις: η μια (ο τάφος) σήμαινε τον εντοιχισμένο ή εγκιβωτισμένο τάφο, η άλλη (ο τύμβος) τον υπερυψωμένο, πάνω από τη γη, τάφο.

Κάπως έτσι πλουτίζουν οι γλώσσες με την πάροδο του χρόνου για να μπορούμε να καυχώμαστε εμείς σήμερα. Κάθε προσπάθεια για ξεκαθάρισμά τους και επιστροφή στην αμόλυντη αρχή τους είναι ηλίθια και γελοία -και όχι μόνο. Θυμάμαι μια μελέτη που εκδόθηκε το 1970 με τον τίτλο Να ξετουρκέψουμε τη γλώσσα μας που δείχνει ξεκάθαρα τις ιδεολογικές -ακραία εθνικιστικές- καταβολές μιας τέτοιας προσπάθειας. Αν μη τι άλλο, ξετουρκεύοντας τη γλώσσα μας θα την κάναμε φτωχότερη και δεν θα μπορούσαμε να κομπορρημονούμε σήμερα για τον πλούτο της και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ή μήπως διαφωνείτε κύριε Καρά-τζαφέρ -η;

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

Η εποχή της Μέρκελ άρχισε: Οι κωλοέλληνες πρέπει να μάθουν να σέβονται τους κανόνες.

Δεν είμαι καθόλου ειρωνικός∙ το εννοώ. Για να το εξηγήσω θα αναφερθώ πρώτα σ’ ένα προσωπικό συμβάν και μετά θα γενικεύσω. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου σήμερα και δεν αργούσα. Πήρα το ποδήλατό μου και πήγα στο εκτροφείο μου για δουλειά. Την ώρα που έστριβα για το χωράφι μου αφήνοντας την άσφαλτο, ακούω από μακριά ένα παρατεταμένο κορνάρισμα, σε δευτερόλεπτα σταματάει ένα αμάξι πίσω μου με μια παρέα νεαρών και μου κάνει: «είσαι πολύ μαλάκας». Τι είχε γίνει; Ο θρασύτατος οδηγός εξοργίστηκε που αγνόησα την προειδοποίησή του αλλά συνέχισα κανονικά την πορεία μου όπως δικαιούμουν. Περίμενε δηλαδή να κάνω στην μπάντα και να τον αφήσω να περάσει με την ιλιγγιώδη ταχύτητα που έτρεχε. Δεν κατάλαβα δηλαδή. Από πότε έχει κανείς το δικαίωμα να τρέχει σε έναν επαρχιακό δρόμο –που αποτελεί συγχρόνως και αγροτικό- με ταχύτητα εθνικής οδού; Γιατί όταν με είδε να στρίβω και άρχισε το κορνάρισμα βρισκόταν τουλάχιστον 200 μέτρα μακριά. Θεώρησε βέβαια, όπως τόσοι άλλοι του είδους του, ότι το ποδήλατο δεν είναι όχημα που υπάγεται στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας όπως τα άλλα οχήματα, και πρέπει πάντα να δίνει την προτεραιότητα στους άλλους. Αλλά ακόμη κι αν ήταν έτσι, το ενδεχόμενο ότι ο ποδηλάτης δεν άκουσε ή ότι ήταν αφηρημένος δεν του πέρασε καθόλου από το μυαλό; Αντίθετα θα θεωρούσε δίκιο ακόμη και να με παρασύρει, αντί να ελαττώσει ταχύτητα όπως θα όφειλε. «Είσαι τυχερός που είσαι ζωντανός» μου πέταξε με αναίδεια. Πρέπει να του χρωστώ και ευγνωμοσύνη που με άφησε να ζήσω ο μεγαλοδύναμος!

Στην Ελλάδα θεωρείται δεδομένο ότι ένα αυτοκίνητο θα πηγαίνει με μια σταθερή και αυξημένη ταχύτητα αντί να την αυξομειώνει ανάλογα με τις περιστάσεις. Τα όρια ταχύτητας που ισχύουν στους δρόμους δεν έχουν καμία σημασία. Εκείνο που καθορίζει την ταχύτητα είναι αν ο δρόμος είναι ευθεία, αν έχεις καλό αμάξι και τα κέφια το οδηγού, ο οποίος βρισκόταν στο τσακίρ κέφι αν κρίνω από την παρέα του και το αυτοκίνητο που τον ακολουθούσε με το οποίο συναγωνίζονταν στην ταχύτητα.

Μου έχουν τύχει ανάλογα περιστατικά με νέους που δείχνουν να βιάζονται πολύ, όταν πρόκειται όμως για την πρόοδο της χώρας τους δε δείχνουν καμιά βιασύνη. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους Έλληνες οδηγούς που αποτελούν πρότυπα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και από τους χειρότερους της Ευρώπης –πάντα θα θυμάμαι την προτροπή των έντυπων τουριστικών οδηγών προς του τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα να προσέχουν γιατί οι οδηγοί αυτής της χώρας, όπως και της Πορτογαλίας, είναι από τους χειρότερους της Ευρώπης.

Είπα Πορτογαλία και νά, ξεπροβάλλει η κρίση. Στην ελληνική της εκδοχή δεν αφορά μόνο τα δημοσιονομικά της χώρας αλλά έχει να κάνει πρωτίστως με τη συμπεριφορά του κράτους και των υπηκόων του. Και οι δυο πρέπει να μάθουν να σέβονται τους κανόνες. Αυτό είναι το διακύβευμα της ελληνικής κρίσης. Όσο για τον καπιταλισμό, θα προτιμούσα να του ασκήσω κριτική σε κάποια άλλη χώρα της Δύσης και όχι στην Ελλάδα που δεν τον γνώρισε ποτέ –η κρατικίστική της οικονομία με ένα κράτος-επιχειρηματία και ιδιωτική οικονομία πλήρως εξαρτημένη από το κράτος παραπέμπει σε άλλα –σοβιετικού τύπου- πολιτικά συστήματα.

Στο κράτος λοιπόν και στους υπηκόους του –δεν βάζω μέσα όλους τους Έλληνες- απευθύνω τη σιχαμάρα μου και αφιερώνω το παρακάτω τραγουδάκι.

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

Ο Στοππάκιος στη Χώρα των Θαυμάτων: Θαύμα 5ο.


Μια οθωμανικού τύπου διοίκηση,
μια σοβιετικού τύπου οικονομία,
μια μαφιόζικου τύπου κοινωνία...

Ελλάδα, σταυροδρόμι πολιτισμών!



An ottoman-like administration,
a soviet-like economy,
a mafia-like society...

Greece, a crossroad of cultures!

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011

Οι Έλληνες, περίγελως του κόσμου

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Έλληνες, στη νεότερη ιστορία τους, γίνονται παγκόσμιος περίγελως. Ανακαλώ στη μνήμη μου τη σάτιρα του Edmond About, που στο μυθιστόρημά του Le Roi des Montagnes (Ο Βασιλεύς των Ορέων είχε μεταφραστεί) έκανε βούκινο, δικαιολογημένα, στην Ευρώπη τους λήσταρχους που μάστιζαν την ελληνική κοινωνία τον 19ο αιώνα.

Και είναι πάλι οι Γάλλοι που, τον 21ο αιώνα, χρησιμοποιούν καυστική σάτιρα για τον σημερινό Έλληνα, που του έχουν κόψει το μισθό 50%, το ίδιο και τη σύνταξη, και αυτός συνεχίζει να δουλεύει. Ο Κώστας, λοιπόν μπορεί να είναι το μοντέλο του σημερινού ανθρώπου, άθυρμα του καπιταλισμού, αλλά και κάποιος που του αξίζει να παθαίνει ό,τι παθαίνει. Μπορείτε να διαβάσετε τη σάτιρα όπως θέλετε. Το θέμα είναι ότι τα σπάει. Απολαύστε το.

Υ.Γ. Η σύνδεση του Κώστα με τους λήσταρχους του 19ου που έκανα, δεν είναι καθόλου τυχαία!

Παρασκευή 12 Αυγούστου 2011

Της τύχης και του ύπνου

Κοιμάμαι κι η τύχη μου δουλεύει; Όχι, ακριβώς. Δεν τα συνδέω έτσι. Αναφέρομαι στους αντίστοιχους ορφικούς ύμνους και σκέφτομαι πόσο απλά κι όμορφα οι αρχαίοι Έλληνες διαπραγματεύονται έννοιες βασικές του πρακτικού βίου, σημαντικές για τη ζωή που ήθελαν, που κάποτε έγιναν προσευχές σε θεότητες, αλλά μετέπειτα, αποστερημένες της θρησκευτικότητάς τους, ακούγονται σαν ξόρκια για το ανθρώπινο μυαλό. Έτσι, μιλάω κι εγώ για την τύχη και τον ύπνο, πράγματα που χρειάζομαι όσο τίποτα άλλο τούτη την περίοδο.



Της Τύχης
θυμίαμα, λιβάνι

Εδώ, στις προσευχές μου σε καλώ,
Τύχη, καλή αφέντρα,
γλυκιά σαν μέλι, που γυρνάς στους δρόμους
κα στις ευτυχισμένες περιουσίες,
Άρτεμη αρχηγέ, μεγάλο τ’ όνομά σου,
που από το αίμα του Ευβουλέως κατάγεσαι,
με περηφάνεια ακαταμάχητη,
στους τάφους τριγυρνάς, πλανιέσαι εδώ και κει,
κι οι άνθρωποι σε τραγουδάνε.
Γιατί από σένα, άπειρες μορφές
παίρνει ο βίος των θνητών∙
σε άλλους δίνεις πλήθος αποκτήματα
που φέρνουνε μεγάλη ευτυχία,
σ’ άλλους φτώχεια κακή,
που τη χολή ξυπνάει στην καρδιά τους.
Όμως, σου δέομαι, θεά,
να έλθεις στη ζωή μας ευμενής,
χαρές γεμάτη
κι ευτυχισμένες κτήσεις.


Του Ύπνου
θυμίαμα με παπαρούνα

Ύπνε,
άρχοντα όλων των μακάριων θεών
και των θνητών ανθρώπων,
κι όλων των ζώων, όσα τρέφει η πλατιά γη∙
στα πάντα μόνος κυριαρχείς,
στα πάντα έρχεσαι,
τα σώματα δεσμεύεις μ’ αλυσίδες
που από χαλκό δεν είναι καμωμένες.
Απ’ τις φροντίδες μάς λυτρώνεις,
στους κόπους δίνοντας ανάπαυση γλυκιά,
κι άγια παρηγοριά προσφέροντας
στην κάθε λύπη∙
γιατί είσαι γνήσιος αδελφός
και του Θανάτου και της Λήθης.
Σου δέομαι, μακάριε,
να έρχεσαι γλυκός κι ανάλαφρος,
στους μύστες ευμενής προστάτης
όταν τα θεία έργα εκτελούν.

μτφ. Τώνια Μαρκετάκη, εκδ. Εξάντας 1995)

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011

Ανέβασε κι εσύ την εμπειρία σου από την Ελλάδα: Ζώα...

Τ' είν' πάλι και τούτο!
Μια υπάλληλος του μουσείου Ακρόπολης να μας περιγράφει πόσο τυχερή είναι στη δουλειά της, μια άλλη αλλού την ευτυχία της, και συ θαυμάζεις: τι υπέροχοι άνθρωποι, τι υπέροχη χώρα! Σκατά! Μόνο η προπαγάνδα των πιο ολοκληρωτικών καθεστώτων θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο!
Αλλά αφού το θέλουν, ας ανεβάσω κι εγώ την εμπειρία μου από την Ελλάδα... Μεσημέρι. Δρόμος προς τη θάλασσα. Η εικόνα της πορτοκαλιάς γάτας να σπαρταράει στην άσφαλτο επειδή τα κωλόπαιδα που προπορεύονταν έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το όριο των 50 χλμ που ισχύει σε κατοικημένες περιοχές. Από μακριά φαίνεται σα φύλλο χαρτιού που το κουνάει ο αέρας, αλλά όταν πλησιάζεις βλέπεις το αίμα στην άσφαλτο, τα μισόκλειστα μάτια, τους επιθανάτιους σπασμούς του ζώου. Μια συνηθισμένη εικόνα από τα δεκάδες νεκρά ζώα που βλέπει κανείς στην άσφαλτο ιδιαίτερα το καλοκαίρι.
Ανέβασε κι εσύ την εμπειρία σου από την Ελλάδα...