Προεκλογικός γυάλινος κόσμος... Protection!

Παρακολουθώντας από κοντά την προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων, όλο και περισσότερο πείθομαι για την ορθότητα της απόφασής μου να υποστηρίξω σ’ αυτές τις εκλογές Το Ποτάμι∙ οι υποψήφιοί του στέκονται όπως πρέπει σ’ όλες τις αντιπαραθέσεις και μοιάζουν κυριολεκτικά σαν τη μύγα μες στο γάλα. Και πολύ το διασκεδάζω όταν οι δημοσιογράφοι και τα λοιπά κόμματα προσπαθούν να τους επαναφέρουν στην τάξη –όπως την εννοούν αυτοί βέβαια τόσα χρόνια τώρα- κάνοντάς τους την κλασική πια ερώτηση: τελικά εσείς τι είστε αριστεροί ή δεξιοί; Ή αλλιώς, σε ποια ευρωομάδα θα ενταχθείτε; Για να πάρουν την απάντηση, εις ώτα μη ακουόντων, ξανά και ξανά: τα προβλήματα του κόσμου θέλουν λύση που είτε έρθει από αριστερά είτε από δεξιά είναι καλοδεχούμενη. Το πρόβλημα και η πρόταση επίλυσής του νοιάζει τους πολίτες και όχι η ιδεολογική του προέλευση.

Και σ’ αυτό το τέμπο συνεχίζεται η προεκλογική εκστρατεία βδομάδες τώρα. Κρίμα γιατί αν οργανωνόταν αλλιώς η συζήτηση και οι δημοσιαγράφοι έθεταν θεματικές ενότητες καλώντας τους ειδικούς από κάθε κόμμα, και οι ίδιοι θα ξεστραβώνονταν αλλά και οι πολίτες θα ήταν καλύτερα πληροφορημένοι.

Και για να ρίξω τη ροκιά μου θα δώσω ένα παράδειγμα. Πώς θα αντιδρούσε ένας πωρωμένος ροκάς στο άκουσμα του Protection της Donna Summer; -Ντίσκο; Μπλιαχ! Αηδία! Πώς θα αισθανόταν ο ίδιος ο ροκάς αν μάθαινε ότι το κομμάτι το έχει γράψει ο Bruce Springsteen; -Μαλάκας. Έτσι θα αισθανόταν! Το ίδιο και στην πολιτική: Ο αριστερός που ούτε καν ακούει μια πρόταση μόνο και μόνο επειδή προέρχεται από κάποιον φιλελεύθερο, μαλάκας είναι. Το ίδιο και ο δεξιός από την ανάποδη. Μαλάκας. Τελεία και παύλα.

Ας το πάρει το ποτάμι...

Is a dream a lie if it don’t come true or

is it something worse?

Είναι τ’ όνειρο ψέμα αν δεν γίνει πραγματικό ή

είναι κάτι πιο κακό;

Bruce Springsteen, The river

Και ξαφνικά κάτι άρχισε να κινείται στην ελληνική πολιτική ζωή. Εκεί που είχες την αίσθηση ότι τα πάντα είχαν βαλτώσει, ότι παραμέναμε σ’ ένα διπολισμό με παλιούς, σάπιους, κομματικούς όρους (τα ονόματα δεν έχουν σημασία, ΝΔ. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) και ότι το μόνο καινούριο ερχόταν από ήδη παλιούς φθαρμένους πολιτικούς (Καμμένος, Λοβέρδος, Ψωμιάδης, ΕΛΙΑ), τότε άρχισε να κυλάει Το Ποτάμι.

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης έβλεπες ότι οι Έλληνες, ναι μεν ήταν δυσαρεστημένοι αλλά δεν μπορούσαν να εκφράσουν με θετικό τρόπο τη δυσαρέσκειά τους, παλαντζάροντας πότε εδώ και πότε εκεί, ανάλογα που θα τους οδηγούσε ο θυμός τους, από την άκρα δεξιά στην άκρα αριστερά. Στις δημοσκοπήσεις πάντα κέρδιζαν οι αναποφάσιστοι και ο Κανένας. Υπήρχε μια κοινωνία σε αναμονή. Οι πολίτες, σαν τους αρχαίους, είχαν στήσει έναν βωμό, όχι στον Άγνωστο Θεό μα στον Κανένα, και περίμεναν. Έχω την αίσθηση ότι στο Ποτάμι άρχισαν να βλέπουν τον Κανένα.

Αρχή ενός ανδρός; Ο Θεοδωράκης μόνος; Ε, πώς να ξεκινήσει αλλιώς; Κι ο Γραμματικάκης μέσα; Κι ο Δήμου το υποστηρίζει; Ε, δεν πρέπει και οι διανοούμενοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους σ’ αυτό τον τόπο; Μα και οι άλλοι έχουν και ηγήτορες και διανοούμενους. Αίσθηση μου όμως είναι ότι εδω τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όσο δύσπιστος και να είσαι για τις πραγματικές προθέσεις κάποιων επώνυμων και αναγνωρίσιμων, δεν μπορείς όμως να μην αναγνωρίσεις ένα άλλο διαφορετικό ήθος, έναν καινούριο, ειλικρινή λόγο αλλά κι έναν ρεαλισμό που δεν απεμπολεί το όραμα αλλά και δεν γίνεται δονκιχοτισμός.

Και μ΄αρέσουν και ο χαμηλός τόνος και οι ρεαλιστικές, προσεκτικές κινήσεις. Το πολιτικό στίγμα δόθηκε. Οι επαφές στις Βρυξέλες με τους Φιλελεύθερους, τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους τοπθετούν το κίνημα κέντρο-κεντροαριστερά. Αυτό αρκεί για αρχή. Τ’ άλλα θα καθοριστούν μετά. Εκεινο όμως που δεν μπορεί να περιμένει είναι το όραμα που πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Η διάψευσή του σ’ αυτή η χρονική στιγμή θα είναι κάτι πολύ χειρότερο.

Μεγάλες ελπίδες: Dream baby dream

Αυτή τη χρονιά είμαι αισιόδοξος για τον εαυτό μου, για τη χώρα μου, για τον κόσμο.


 

Ανοιξιάτικα βράδια

Προχωρημένη άνοιξη πια. Κι ένα παλιό τραγούδι. Υπέροχη Λένα Πλάτωνος, μαγευτική Σαββίνα Γιαννάτου, αισθαντικός Κώστας Καρυωτάκης!

Thatcher's Top 10 (grave dance)

Margaret on the guillotine - Morrissey
I 'll stand on your grave and tramp the dirt down - Elvis Costello
Shipbuilding -  Elvis Costello
Masters of war (Bob Dylan) - Pearl Jam
Ding dong the witch is dead - Ella Fitzerald
Which side are you on? - Billy Bragg
Bankrobber - The Clash
Sypmathy for the devil - The Rolling Stones

Επιτέλους, πέθανε!!!

Rest in Piss/Rust in Peace, Iron Lady!

Θέλω να δω τον Πάπα! (Απόκριες 2013)

Κάτι η εκλογή του νέου Πάπα, κάτι οι Απόκριες και -τσουπ!- το παλιό, πιπεράτο, σατιρικό, τραγουδάκι από την οπερέτα "Θέλω να δω τον Πάπα" του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, που τα δένει όλα μαζί. Πώς; Υπόψιν ότι η κυρία που τραγουδάει δεν θέλει να δει τον Πάπα αλλά τον π. . . . . Καλές Αποκριές!

Τα greeglish: Γιατί γλυκό μου sweet heart?

-Το βράδυ της Ανάστασης ανάβουμε τη λαμπάδα, είπα στο Νίκο από το Σικάγο.

-Εμείς δεν τη λέμε έτσι, μου απάντησε γελώντας πονηρά.

-Και πως τη λέτε, χαμογέλασα γιατί ήδη φανταζόμουν την απάντηση.

-Καντέλα! είπε, και λυθήκαμε στα γέλια.

Πολλοί, επηρεασμένοι κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι επικοινωνούν στο διαδίκτυο, θεωρούν ότι τα γκρίγκλις είναι να μεταγράφεις στο λατινικό αλφάβητο τις ελληνικές λέξεις. Αυτό δεν είναι κάτι καινοφανές, τουλάχιστον για όποιον είναι εξοικειωμένος με την γλωσσολογία. Όταν περιγράφεις την ελληνική γλώσσα στο φωνητικό ή φωνολογικό επίπεδο, το λατινικό αλφάβητο χρησιμοποιείς -και όχι μόνο. Για παράδειγμα ο φωνολογικός τύπος │ela│ αντιστοιχεί στους φωνητικούς [éla] και [eλá], δηλαδή στις λέξεις ‘έλα’ και ‘ελιά’ αντίστοιχα. Αλλά και όταν μεταγράφουμε την πρωτοελληνική γλώσσα, δηλαδή την ελληνική γλώσσα πριν το ελληνικό αλφάβητο, όπως αποτυπώνεται στις πινακίδες της κρητομηκυναϊκής εποχής, πάλι το λατινικό αλφάβητο χρησιμοποιούμε. Έτσι λοιπόν αν ο Ξέρξης ήταν γνωστός εκείνη την εποχή θα τον φώναζαν κάπως έτσι: ke-se-rē-kē-sē. Αλλά και κατά καιρούς έγιναν διάφορες προτάσεις για υιοθέτηση του λατινικού αλφαβήτου στην ελληνική, όπως έκανε παλιότερα η Τουρκία για τη δική της γλώσσα.

Τα γκρίeglish όμως είναι άλλο πράμα που δεν έχεί σχέση τόσο με την τυπολογία. Είναι να λες τη λαμπάδα ‘καντέλα’ (από το candle), τα αυτοκίνητο ‘κάρο’ (από το car) ή να μπερδεύεις ελληνικές και αγγλικές λέξεις στην ίδια πρόταση, όπως στο τραγούδι του 1949 που ακολουθεί: ‘Γιατί γλυκό μου sweet heart’. Σ’ αυτή την περίπτωση το αν θα το γράψεις έτσι ή αλλιώς ‘Giati glyko mou sweet heart’, ακόμα κι έτσι ‘Γιατί γλυκό μου σουίτ χάρτ’, λίγη σημασία έχει. Άλλωστε η διάλεκτος του διαδικτύου που χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα, γκρίγκλις δεν είναι; Κάνε λάικ (like) αν σ’ αρέσει.

Καραγκιόζης: παλινωδία

Λέγεται πως ο Στησίχορος κατηγόρησε τόσο πολύ την Ελένη στο ομώνυμο τραγούδι του, ώστε αποφάσισε, για να αποφύγει την οργή της θεάς, να επανορθώσει μ’ ενα καινούριο (παλινωδία) όπου έγραψε: «Δεν είν’ αληθινός αυτός ο λόγος/δεν μπάρκαρες στα ορθόπλωρα καράβια/κι ούτ’ έφτασες στα πέργαμα της Τροίας.» Στην ίδια θέση βρίσκομαι κι εγώ τώρα που χρησιμοποίησα, άδικα, το όνομα του συμπαθέστατου Καραγκιόζη για να χαρακτηρίσω αυτούς που κλείνουν δρόμους, λιμάνια, παρακωλύουν τις δημόσιες συγκοινωνίες. Όχι. Δεν είναι καραγκιόζηδες. Ηλίθιοι είναι, και μάλιστα με πατέντα, σύμφωνα με τον τρίτο, κατά Carlo Cipolla, νόμο της ανθρώπινης ηλιθιότητας:

«Βλάκας είναι αυτός που με τις ενέργειές του προκαλεί ζημιά σε κάποιον άλλο, αλλά παράλληλα δεν πετυχαίνει κάποιο πλεονέκτημα για τον εαυτό του ή ακόμα υφίσταται ζημιά και ο ίδιος.»

Σκέψου λοιπόν τώρα πόσοι από τους συμπατριώτες μας μπορούν να πάρουν αυτόν τον τίτλο και φρίξε όταν καταλάβεις σε τι επικίνδυνο περιβάλλον ζούμε.

Όσο για τον Καραγκιόζη, επανορθώνω με ένα ποίημα του (καραγκιοζοπαίχτη) Σκαρίμπα, μελοποιημένο από τον Σαράντη Κασσάρα.

  

Πειρατικός FM: Ουλαλούμ σημαίνει σπαραγμός

Ένα σπαραχτικό ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα για το χωρισμό που φέρνει ο θάνατος. Μελοποιημένο από τον Νικόλα Άσιμο. Και επειδή να το ακούσεις μια φορά δε φτάνει, πέρα από την εκτέλεση στο Φανάρι του Διογένη (1989), έβαλα και αυτή από την Παράνομη κασέτα 000008 (1987) και μία ζωντανά στο Κύτταρο από τη Σωτηρία Λεονάρδου. Το ποίημα το μετέγραψα όπως το λέει ο Νικόλας.

Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά
Απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα
Κι έλεα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά
Κι από τα δάσα.

Θα 'ρθει, αφού φλερτράει μου η ψυχή
Αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
Και θα μυρίζει φώτα και βροχή
Το νιο φεγγάρι...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ
Στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα
Και να, μαζί σου κιόλα αρχινώ
Χρυσή κουβέντα:

...Πως - να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"
Που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει
Καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά
Προς τη Σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωϊμένα -
Μα σκούνταφτες όπου εσκούνταφτα χρυσή
Κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ μ' αγάπησες κυρά
Που άκουα διπλά τα βήματά μου!
Πάταγα 'γω - στραβός - μες στα νερά;
Κι εσύ κοντά μου.

Πειρατικός FM: Kosmokrator/Δική μου είναι η Ελλάς -Ούζα

Άκου να δεις… Από αλλού ξεκινάς καμιά φορά και αλλού καταλήγεις. Τη Ρόζα Εσκενάζι πήγα να ακούσω και κατέληξα στους Dead Can Dance και τον Νικόλα Άσιμο! Άκου να δεις πως έγινε.

Ανάμεσα στα τραγούδια της Ρόζας είναι και το περίφημο «Είμαι πρεζάκιας» ή «Πρέζα όταν πιεις». Το τραγούδι ξεκινάει ως ύμνος στην πρέζα και καταλήγει σε μια πολιτική καταγγελία. Δεν είναι καθόλου παράξενο αυτό. Η αναφορά στα ναρκωτικά (χασίσι, κοκαϊνη) είναι η βάση για να γίνει η καταγγελία του κοινωνικού και πολιτικού κατεστημένου της εποχής του ρεμπέτικου, ο καμβάς πάνω στον οποίο οι ρεμπέτες κεντάνε όλες τις αποχρώσεις των συναισθημάτων τους για τον έρωτα, την κοινωνία, την Ελλάδα. Στο εν λογω τραγούδι γίνεται αναφορά στην απώλεια της Μικρασίας και τη διεθνή πολιτική σκακιέρα

Δική μου είναι η Ελλάς

και στην κατάντια της γελάς

της λείπει τό ‘να της ποδάρι

ρε, και το παίξανε στο ζάρι.

Ο ρεμπέτης με την πρέζα αισθάνεται κοσμοκράτορας, στη θέση των κοσμοκρατόρων, ιδιοποιείται την Ελλάδα για να ορίσει τη μοίρα της και μαζί τη δική του μοίρα.

Εγώ θα είμαι ρε, δικτάκτορας
κι ο κόσμος στάχτη αν θα γίνει
ο ένας θα μ' ανάβει το λουλά
κι ο άλλος θα τον σβήνει.

 Έχω την εντύπωση πως αυτή η ψυχοτρόπος δράση της πρέζας παρακίνησε τους Dead Can Dance να βάλουν στο setlist της παγκόσμιας περιοδείας τους το τραγούδι της Ρόζας με τον τίτλο «Kosmokrator». Και το λέω αυτό γιατί ήδη στο τελευταίο άλμπουμ τους Anastasis υπάρχει κι ένα τραγούδι για το όπιο, αλλά και γιατί το ενδιαφέρον τους για τις ψυχοτρόπες ουσίες προϋπήρχε. Ήδη στο δεύτερο άλμπουμ τους Spleen and Ideal (1985) τους απασχολεί ο Charles Baudelaire και ο Thomas De Quincey. Αυτό το λογοτεχνικό δίδυμο μας παραπέμπει αμέσως στις ψυχοτρόπες ουσίες που αποτελούν θέμα των κειμένων τους Τεχνητοί Παράδεισοι και Εξομολογήσεις ενός Άγγλου οπιοφάγου αντίστοιχα.

Νομίζω ότι η πολιτική καταγγελία έχει χαθεί εντελώς. Το ίδιο αποδυναμωμένη εμφανίζεται και στην αναβίωση του εν λόγω ρεμπέτικου στα τέλη της δεκαετίας του 70- αρχές 80, τότε που η αναδυόμενη μικροαστική τάξη ήθελε να εντάξει αυτά τα τραγούδια στα ξεφαντώματά της, καθαρίζοντάς τα όμως απ’ όλα τα ενοχλητικά στοιχεία. Έτσι, η πρέζα έγινε ούζο, μια light ψυχοτρόπος εκδοχή.

Το ερώτημα είναι αν το ρεμπέτικο εξακολουθούσε εκείνη την εποχή να καταγγέλει. Νομίζω πως ναι. Αλλά σε άλλα χωράφια. Δείτε πως καταγγέλει ο τελευταίος –θα ακουστεί παράξενο- ρεμπέτης Νικόλας Άσιμος.

Το ουζάκι λοιπόν της Αλεξίου, το ουζάκι της αλλαγής -ως υποκατάστατο της πρέζας και της πασοκικής Αλλαγής- δεν μπορεί να είναι η ουσία, ψυχοτρόπος ή μη, του ρεμπέτικου. Πού είναι λοιπόν η ουσία;  –η ουσία είναι ακριβώς εδώ:

Σου απαγορεύω να με φας
Different συχνότητες για μας
Κι αν τα τρένα τρέχουν σε γραμμές
Τ άστρα καβαλάνε οι ψυχές.

Ο ρεμπέτης Άσιμος αρνείται να προσαρμοστεί στο σύστημα, αντιστέκεται στην εξομοίωση του συρμού. εναντιώνεται σε κάθε ιδεολογία. Άλλωστε, αυτή δεν είναι η έννοια του αναρχικού; -του γνήσιου αναρχικού που πολεμάει και τον ίδιο τον αναρχισμό, όταν γίνεται ιδεολογία, και τον ίδιο του τον εαυτό, όταν πάει να γίνει εξουσία.

Φεύγω για ταξίδι
διασπώντας τον καιρό
Στοπ το χαρακίρι
είμαι κάτω απ' όλα 'γώ.

Η βροχή του Νοεμβρίου: σύντομη ανάπαυλα

Νοέμβριος ήδη. Βροχή. Πρώτη φορά κάθομαι ύστερα από μήνες δουλειάς. Ακόμα δεν έχω τελειώσει με τις υπαίθριες εργασίες. Λίγο ακόμα θέλω πριν τη χειμωνιάτικη ανάπαυλα. Προς το παρόν, όμως, ας απολαύσουμε τη βροχή μέσα από τη θαλπωρή του σπιτιού.

Αριστερά: χρυσά αυγά. Οδηγός πλοήγησης για τις εκλογές!

Παρακολουθώντας το δημόσιο, προεκλογικό, λόγο στη χώρα, σκέφτομαι πως η ποιότητά του είναι ανόλογη της ποιότητας των ανθρώπων της. Ένας λόγος που υπεκφεύγει της αλήθειας, σκόπιμα επιχειρεί να συσκοτίσει -θεατές που υπνωτίζονται, αδυνατώντας να κρίνουν, αλλά αντιδρούν μόνο συναισθηματικά. Και στο τέλος τα πάντα καταλήγουν σε μια κακοφωνία! Ετσι, δεν συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας, ιδιωτικά; Γιατί ο δημόσιος λόγος να είναι διαφορετικός; Και εντέλει γιατί οι πολιτικοί μας να φέρονται διαφορετικά; Η επιθετικότητα και η προσβλητικότητα που επιδεικνύουν στον άλλον δε συνάδει με την αγένεια των Ελλήνων; Γενικεύω; Ε ναι! Είναι που αδυνατώ να παρακολουθήσω πλέον. Γι αυτό και απέχω. Έπιασε και το καλοκαίρι και πρέπει να σας αποχαιρετήσω. Θα το κάνω μ' ένα τραγουδάκι που θέτει πιο καίρια ερωτήματα απ' αυτά που τίθενται δημόσια...

...Η βάρκα δίχως τιμόνι/ Δεν είναι για διακοπές/ Είναι ένα σήμα SOS/ Στο χάος που μας ενώνει...

...Τιμής ένεκεν στις δυο κυρίες της Αριστεράς που κακοποιήθηκαν από το γνωστό σίχαμα της Χρυσής Αυγής.

Λόγια, λόγια, λόγια... Και από δεξιά και απ' αριστερά.

Από δεξιά το παραμυθάκι της εξουσίας και της νομής του εθνικού πλούτου (στους ημετέρους). Από αριστερά οι ανέξοδες φλυαρίες περί λαϊκής εντολής, λαϊκής εξουσίας, λαϊκών συμφερόντων. Κοινός παρονομαστής και των δυο η συντήρηση και η οπισθοδρόμηση.

Μ' αυτές τις σκέψεις, ένα ερωτικό τραγούδι γίνεται πολιτικό:

Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές
Πάλι μεγάλα λόγια μου ξαναλές
Όποιος χωρίς δαιμόνους δαιμονίζεται
Πάει μια δεξιά μια αριστερά
Ποτέ δεν πάει μπροστά

Και πώς να πας μπροστά αν δεν έχεις ένα δαιμόνιο να σε παρακινεί, αν δεν έχεις έναν άνεμο να σε σηκώσει, ένα φεγγάρι να σε οδηγήσει;

Χωρίς όραμα η πολιτική οδηγείται σε τέλμα, η δημοκρατία είναι κενή λέξη, η εξουσία ασκείται κρυφά, διαφθείρει και διαφθείρεται.

Ο Νίκος Γκάτσος στα καλύτερά του, εξαιρετικός Μάνος Χατζιδάκις, λατρεμένη Αλίκη Καγιαλόγλου:

Τον καιρό της πασοκικής πανούκλας: Μην περιμένετε αστειάκια και σάτιρες...

Όλο τριγυρίζει στο μυαλό μου η καταπληκτική φράση του Γιάννη Αγγελάκα προκειμένου να χαρακτηρίσει την εποχή από την οποία ξεπήδησε ο Πέτρος Κωστόπουλος, τότε που σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, δεξιοί κι αριστεροί, είχε καταληφθεί από το σύνδρομο «κονόμας και ευζωίας και ανόδου» έχοντας απωλέσει κάθε έννοια του μέτρου και της συντήρησης, ανίκανη να ρωτήσει, έτσι αφελώς, «από πού ήρθαν τόσα λεφτά, ρε παιδιά» και μας οδηγούσε ολοταχώς στην καταστροφή που βιώνουμε σήμερα.

Η αλήθεια είναι ότι και τότε υπήρχαν Έλληνες που έβλεπαν τα πράγματα με άλλο μάτι, με αμφισβήτηση και καχυποψία, έχοντας το μυαλό στο κεφάλι τους, αλλά ήταν λίγοι –«αναρχικοί κι αριστεροί απελπισμένοι» λέει ο Σαββόπουλος- και η φωνή τους χάνονταν στην ομαδική παράκρουση και το γενικό παροξυσμό. Θυμήθηκα την αυτοκριτική του Σαββόπουλου στο «Κούρεμα» του ’89 και θα την προσθέσω στη φωνή του Γιάννη Αγγελάκα. Επέλεξα το τραγούδι «Μην περιμέντε αστειάκια» απ’ το οποίο λείπει μια στροφή, που αποδίδει με γλαφυρότητα την έννοια της πασοκικής πανούκλας και είναι η εξής:

Πώς να μην κλέψει ο Κοσκωτάς

αφού ένα όραμα κονόμας

και ευζωίας και ανόδου

ήταν το μέτρο ολωνών μας.

Αν η ζωή είναι αυτοσκοπός,

αν είναι ο βίος φιλοτομάρης

πώς να μην είν’ ο αρχηγός

ένας μοιχός,

εβδομηντάρης.

Κι εγώ που είμαι ο πιο φριχτός

πώς να βγω και να ξαναρχίσω

αν δεν θερίσω ό,τι έσπειρα

κι αν δεν μετανοήσω.

Αναρωτιέμαι, οι αγανακτισμένοι σήμερα Έλληνες που βγάζουν όλη τη χολή τους στους Ευρωπαίους και τους επιρρίπτουν όλη τους την κακοδαιμονία, ρωτάω, έκαναν ποτέ τέτοια αυτοκριτική;

Σχόλιο στην "Απολογία" του Πέτρου Κωστόπουλου

Διάβασα το σχόλιο του Γιάννη Αγγελάκα για τον Πέτρο Κωστόπουλο και, δεν ξέρω αλλά, μου καρφώθηκε στο μυαλό. Κι έτσι δεν μπορώ να μην το παραθέσω. Θα προσθέσω μόνο ένα γλωσσάρι (!) επεξηγώντας και τονίζοντας μερικές λέξεις που χρησιμοποιεί, που μπορεί να είναι νεολογισμοί αλλά αποδίδουν τόσο εύστοχα το πράγμα -μα τόσο εύστοχα, σαν πρόκες που καρφώνονται. Πάμε λοιπόν:

Γλωσσάρι εις το σχόλιον της "Απολογίας" (όπως θα έλεγε ένας παλιός γραμματικός)

πασοκική πανούκλα: το θριαμβικό ΠΑ.ΣΟ.Κ του '80 και '90

σταρχιδισμός: από το "στ' αρχίδια μου", δεν με νοιάζει

κωλαρπαξισμός: δηλαδή "ό,τι αρπάξει ο κώλος μας" από την παροιμιακή φράση "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας"

τομαρισμός ή φιλοτομαρισμός: από το "τομάρι", νοιάζομαι μόνο για το τομάρι μου, τον εαυτό μου

Ιδού λοιπόν το σχόλιο του Αγγελάκα:

"Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας , μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας. Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:

"ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…"

Δεν λέω , μπορεί και να'ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας 'δεν μετανοιώνω', αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.

Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:

Η ζωή είναι μεγάλη

κι αν την κάνεις καρναβάλι

Θα'ρθει η ώρα να χτυπήσεις

το ξερό σου (τ'αδειανό σου;) το κεφάλι"

Η ελληνική τραγωδία: κιτς made in Greece

Καθώς πλησιάζουμε προς την Κυριακή, ημέρα ψήφισης της δανειακής σύμβασης, θα δούμε τους πολιτικούς μας να ξεδιπλώνουν όλη τη χρωματική παλέτα της ελληνικής τραγωδίας στην οποία πρωταγωνιστούν:

τι δραματικούς μονολόγους! (Ιφιγένειες να θυσιάζονται, Κασσάνδρες να προφητεύουν)

τι σαλτιμπάγκους με κωλοτούμπες!

τι απαγγελίες ποιημάτων (του Καβάφη, που ταιριάζει σ' όλα)!

τι τραγούδια (των Beatles)!

και για την έξοδο, ο χορός του Ζαλόγγου (μια μια οι Σουλιώτισσες εγκαταλείπουν τους κυβερνητικούς θώκους και τις επάλξεις της Βουλής)

και οι θεατές;

"το ίδιο σκατό" (Χριστιανόπουλος)

Ενός λεπτού σιγή για τον ποιητή.

Πολύ απόλαυσα την συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στην Πόπη Τσαπανίδου, σήμερα στον ΣΚΑΪ. Όποιος δεν γνωρίζει τον τρόπο του Χριστανόπουλου, μπορεί να τον θεωρήσει γραφικό –εκτός τόπου και χρόνου- γουστόζικο –η χαρακτηριστική ομιλία του βοηθάει σ’ αυτό- ή εκνευριστικό –αν αισθανθήκατε έτσι, πέσατε στην παγίδα του. Πέρα απ’ αυτά όμως, εκείνο που διαπίστωσα έντονα αυτή τη φορά είναι η ικανότητά του να ακυρώνει κάθε κώδικα επικοινωνίας, άλλοτε προσβάλλοντας το συνομιλητή του και άλλοτε λέγοντας αυτά που δεν περίμενε ν΄ακούσει. Ξεκίνησε λοιπόν μειώνοντας την Τσαπανίδου με φράσεις «δεν σας γνωρίζω», «δεν ξέρω ούτε τη φάτσα σας», «μόλις συγκρατούμαι να μη σας βρίσω» ή κάπως έτσι. Τον βοηθούσε βέβαια και η δημοσιογράφος, κάνοντας ερωτήσεις, εύστοχες μεν κατά την τρέχουσα δημοσιογραφική συνήθεια, παντελώς ακατάλληλες για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, με αποκορύφωμα την έκκληση να συμπαρασταθεί, σαν «φάρος», ο ποιητής στον χειμαζόμενο, από την κρίση και το μνημόνιο, ελληνικό λαό. Μέγα φάουλ! Συνηθίζεται να ρωτάν οι δημοσιογράφοι τέτοιες ερωτήσεις στους πνευματικούς ανθρώπους και αυτοί να εκφράζουν, και καλά, την αμέριστη συμπαράστασή τους, αλλά ο Ντίνος δεν είναι απ’ αυτούς που χαρίζονται. «Δεν ξέρω τι μου γίνεται» απάντησε. «Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν ακούω ράδιο, δεν διαβάζω εφημερίδες». «Δεν πιστεύω ότι μπορούν να αλλάξουν ούτε οι νεότεροι ούτε οι μεγαλύτεροι» Ή όπως το ερμήνευσα εγώ: Οι ίδιοι σκατάνθρωποι ήταν προ της κρίσης και οι ίδιοι παραμένουν και τώρα. Μέσα στις συμβάσεις και την ψευτιά ζούσαν τον καιρό της ευτυχίας, το ίδιο μίζεροι και αναξιοπρεπείς είναι και τον καιρό της δυστυχίας. Τελικά, ο λόγος του Χριστιανόπουλου, ενάντια στην εξουσία, στις κοινωνικές συμβάσεις, στους κώδικες επικοινωνίας, δεν είναι ισοπεδωτικός και εκμηδενιστικός. Υποκρύπτει μια άλλη ηθική που απέχει παρασάγγας από τον καθωσπρεπισμό. «Χάος μας χωρίζει», επαναλάμβανε συχνά προς τη δημοσιογράφο και προς όλους μας. Γι’ αυτό εκείνο που έχουν να κάνουν οι δημοσιογράφοι, οι ταγοί της συμβατικότητας, που εδώ και τρεις μέρες τον πολιορκούν για μια δήλωση, αν δεν θέλουν να έχουν την τύχη της Τσαπανίδου, είναι να σωπάσουν –αν όχι για πολύ, τουλάχιστον για ένα λεπτό.

Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;


Από τη Βίκυ Παπαπροδρόμου

Πειρατικός FM: Οι λέξεις του Δημοσθένη

Μου αρέσει πολύ η διασκευή του τραγουδιού Δημοσθένους λέξις από τις Ειδικές Δυνάμεις, αλλά θεωρώ ότι απομακρύνεται αρκετά από το περιεχόμενο και το νόημα των στίχων που βρίσκει την πληρότητά του στη μουσική και ερμηνεία του ίδιου του Σαββόπουλου.

Οι στίχοι μας πάνε πολύ παλιά, στη διαμάχη ολιγαρχικών και δημοκρατικών στην αρχαία Αθήνα, μια διαμάχη που έχει ξεθωριάσει με την πάροδο των αιώνων και σήμερα έχει ξεφτίσει στον ισοπεδωτικό και άχρωμο όρο «ο χρυσούς αιών του Περικλέους», που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε την εποχή εκείνη δημιουργώντας έτσι έναν αχταρμά από ονόματα και γεγονότα, που έρχεται να φουσκώσει την ανιστόρητη και απολίτικη υπερηφάνεια των νεοελλήνων για τους προγόνους τους. Η διαμάχη ξεκινάει ήδη από τα θριαμβευτικά χρόνια της δημοκρατίας, με δυο αντίπαλα στρατόπεδα να συγκρούονται στο στίβο της διανόησης. Από τη μια, οι ολιγαρχικοί με τον Σωκράτη και τους μαθητές του, Πλάτωνα, Ξενοφώντα, Αριστοτέλη, Ισοκράτη, και από την άλλη οι διανοούμενοι της δημοκρατίας Αισχύλος, Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Σοφοκλής, Αριστοφάνης, οι Σοφιστές, ο Δημοσθένης.

Με το Δημοσθένη βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη αυτής της διαμάχης που τελείωσε με την ολοκληρωτική ήττα των δημοκρατικών. Οι ολιγαρχικοί είχαν τώρα έναν ισχυρό, εξωτερικό σύμμαχο, τον Φίλιππο της Μακεδονίας, που υπέτασσε μια μια τις δημοκρατικές πόλεις που του αντιστέκονταν, με την Όλυνθο να έχει την πιο καταστροφική μοίρα. Έτσι, σε μια Αθήνα όπου οι ολιγαρχικοί κέρδιζαν ολοένα έδαφος και προέτρεπαν, μέσω του Ισοκράτη, τον Φίλιππο να έρθει να καταλάβει την πόλη τους, ο αγώνας του Δημοσθένη ήταν μάταιος. Ήταν και μοναχικός - μόνος αυτός να υπερασπίζεται τις αξίες και τα ιδανικά της πατρίου πολιτείας των Αθηναίων, της Δημοκρατίας. Έτσι, ο Δημοσθένης φαντάζει τραγικός ήρωας, του οποίου ο αγώνας είναι καταδικασμένος να αποτύχει, μεγαλειώδης όμως για τις ιδέες που υπερασπίζεται.

Στους στίχους του Σαββόπουλου όλη αυτή η προϊστορία εμπλουτίζεται με την εμπειρία του πολιτικού κρατούμενου που στα χρόνια της Δικτατορίας φυλακίζεται, για να διαπιστώσει με την αποφυλάκισή του ό,τι όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκε δεν υπάρχουν πια. Ταυτίζεται και με τον Έλληνα της Μεταπολίτευσης του οποίου τα οράματα για τη δημοκρατία προδόθηκαν - αίσθηση που μοιραζόμαστε κι εμείς σήμερα, στην κατάντια του ελληνικού κράτους που τώρα ζούμε. Ο ιδεολόγος όμως στέκεται μοναχικός και μεγαλοπρεπής, σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα, που δέχεται το τέλος του με αξιοπρέπεια –αξιοπρέπεια που πηγάζει από τη βεβαιότητα για την ορθότητα των ιδεών του και από το γεγονός του ό,τι τους έχει μείνει πιστός.

Ο φόρος της Ψωροκώσταινας που μου αναλογεί.

Έκατσα και υπολόγισα το φόρο που θα πληρώσω με την εκκαθάριση της φορολογικής μου δήλωσης το 2012. Ήμουν ήσυχος ότι με μηδενικό εισόδημα, μια που το εκτροφείο μου δεν αποδίδει ακόμα έσοδα παρά μόνο έξοδα, δε θα μου αναλογούσε κανένας φόρος∙ ανησύχησα όμως μόλις άκουσα ότι θα φορολογηθεί και η ίδια μου η ύπαρξη η οποία θεωρείται ως τεκμήριο και αποτιμάται από το ελληνικό κράτος στο ποσό των 3000 ευρώ –άγαμος γαρ (οι έγγαμοι είναι λίγο πιο ακριβοί, 5000 ευρώ). Έχουμε και λέμε λοιπόν: 3000 ευρώ για το ό,τι ζω και αναπνέω και 3640 ευρώ για το 15χρονο σαραβαλάκι μου, μας κάνει ένα τεκμαρτό εισόδημα 6640 ευρώ για το οποίο φορολογούμαι, άσχετα –είπαμε- αν το πραγματικό μου εισόδημα είναι 0, με το ποσό των 164 ευρώ και υποχρεούμαι να προσκομίσω αποδείξεις 1660 ευρώ. Μάλιστα. Αν είναι να σωθεί η πατρίδα, ας προσφέρω κι εγώ τον οβολό της Ψωροκώσταινας στην κεντρική γαστέρα, φτάνει βέβαια να μη γεμίσει τις σαπιοκοιλιές των Παγκάλων και Βενιζέλων και των κάθε λογής αχυρανθρώπων τους.

Για το πως να υπολογίσετε και τα δικά σας τεκμήρια και δαπάνες διαβίωσης δείτε εδώ. Και αφού συγκρίνετε το ποσό που θα προκύψει με το εισόδημα από το μισθό σας, αν υπάρχει, βάλτε το μεγαλύτερο εδώ και δείτε πόσο φόρο θα πληρώσετε και πόσες αποδείξεις θα προσκομίσετε.

Ψωροκώσταινες όλης της χώρας ενωθείτε! Για την πατρίδα, ρε γαμώτο!

Υ.Γ. Το εργαλείο που θα σας έδειχνε το φόρο που θα πληρώνατε και τις αποδείξεις που θα προσκομίζατε δεν είναι πια διαθέσιμο δωρεάν. Η ιστοσελίδα που το παρείχε απευθύνεται μόνο σε συνδρομητές και ως τέτοια απορρίπτεται από το παρόν μπλογκ που πιστεύει ότι η γνώση και η πληροφορία στο διαδίκτυο πρέπει να διακινείται ελεύθερα και δωρεάν.