Τον καιρό της πασοκικής πανούκλας: Μην περιμένετε αστειάκια και σάτιρες...

Όλο τριγυρίζει στο μυαλό μου η καταπληκτική φράση του Γιάννη Αγγελάκα προκειμένου να χαρακτηρίσει την εποχή από την οποία ξεπήδησε ο Πέτρος Κωστόπουλος, τότε που σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, δεξιοί κι αριστεροί, είχε καταληφθεί από το σύνδρομο «κονόμας και ευζωίας και ανόδου» έχοντας απωλέσει κάθε έννοια του μέτρου και της συντήρησης, ανίκανη να ρωτήσει, έτσι αφελώς, «από πού ήρθαν τόσα λεφτά, ρε παιδιά» και μας οδηγούσε ολοταχώς στην καταστροφή που βιώνουμε σήμερα.

Η αλήθεια είναι ότι και τότε υπήρχαν Έλληνες που έβλεπαν τα πράγματα με άλλο μάτι, με αμφισβήτηση και καχυποψία, έχοντας το μυαλό στο κεφάλι τους, αλλά ήταν λίγοι –«αναρχικοί κι αριστεροί απελπισμένοι» λέει ο Σαββόπουλος- και η φωνή τους χάνονταν στην ομαδική παράκρουση και το γενικό παροξυσμό. Θυμήθηκα την αυτοκριτική του Σαββόπουλου στο «Κούρεμα» του ’89 και θα την προσθέσω στη φωνή του Γιάννη Αγγελάκα. Επέλεξα το τραγούδι «Μην περιμέντε αστειάκια» απ’ το οποίο λείπει μια στροφή, που αποδίδει με γλαφυρότητα την έννοια της πασοκικής πανούκλας και είναι η εξής:

Πώς να μην κλέψει ο Κοσκωτάς

αφού ένα όραμα κονόμας

και ευζωίας και ανόδου

ήταν το μέτρο ολωνών μας.

Αν η ζωή είναι αυτοσκοπός,

αν είναι ο βίος φιλοτομάρης

πώς να μην είν’ ο αρχηγός

ένας μοιχός,

εβδομηντάρης.

Κι εγώ που είμαι ο πιο φριχτός

πώς να βγω και να ξαναρχίσω

αν δεν θερίσω ό,τι έσπειρα

κι αν δεν μετανοήσω.

Αναρωτιέμαι, οι αγανακτισμένοι σήμερα Έλληνες που βγάζουν όλη τη χολή τους στους Ευρωπαίους και τους επιρρίπτουν όλη τους την κακοδαιμονία, ρωτάω, έκαναν ποτέ τέτοια αυτοκριτική;

Σχόλιο στην "Απολογία" του Πέτρου Κωστόπουλου

Διάβασα το σχόλιο του Γιάννη Αγγελάκα για τον Πέτρο Κωστόπουλο και, δεν ξέρω αλλά, μου καρφώθηκε στο μυαλό. Κι έτσι δεν μπορώ να μην το παραθέσω. Θα προσθέσω μόνο ένα γλωσσάρι (!) επεξηγώντας και τονίζοντας μερικές λέξεις που χρησιμοποιεί, που μπορεί να είναι νεολογισμοί αλλά αποδίδουν τόσο εύστοχα το πράγμα -μα τόσο εύστοχα, σαν πρόκες που καρφώνονται. Πάμε λοιπόν:

Γλωσσάρι εις το σχόλιον της "Απολογίας" (όπως θα έλεγε ένας παλιός γραμματικός)

πασοκική πανούκλα: το θριαμβικό ΠΑ.ΣΟ.Κ του '80 και '90

σταρχιδισμός: από το "στ' αρχίδια μου", δεν με νοιάζει

κωλαρπαξισμός: δηλαδή "ό,τι αρπάξει ο κώλος μας" από την παροιμιακή φράση "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας"

τομαρισμός ή φιλοτομαρισμός: από το "τομάρι", νοιάζομαι μόνο για το τομάρι μου, τον εαυτό μου

Ιδού λοιπόν το σχόλιο του Αγγελάκα:

"Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας , μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας. Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:

"ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…"

Δεν λέω , μπορεί και να'ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας 'δεν μετανοιώνω', αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.

Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:

Η ζωή είναι μεγάλη

κι αν την κάνεις καρναβάλι

Θα'ρθει η ώρα να χτυπήσεις

το ξερό σου (τ'αδειανό σου;) το κεφάλι"

Από την "Απολογία" του Πέτρου Κωστόπουλου.

Κι όμως... Έστω κι έτσι, λες την αλήθεια!

"...Επίσης, μεγάλη κουβέντα γίνεται για το αν το τέλος της ΙΜΑΚΟ οφείλεται στο τέλος του “lifestyle”... Αν η “Ελευθεροτυπία”, το ALTER, ο “Κόσμος του Επενδυτή” και δεν ξέρω εγώ τι άλλο που προηγήθηκε ήταν lifestyle, τότε είμαι πολύ χαρούμενος για την επιρροή που είχα... Το σίγουρο είναι ότι το δαιμονοποιημένο “lifestyle” δεν μπορούσε να συμμετάσχει στη διαπλοκή. Άντε το πολύ, πολύ να είχε πρώτο τραπέζι πίστα σε καμιά Βίσση και κανένα Ρουβά και να μην πλήρωνε τίποτα στο τέλος. Κι αυτό γιατί είτε το χάριζε ο καλλιτέχνης, είτε ο μαγαζάτορας που διαφημιζόταν δωρεάν στα έντυπα του εκάστοτε εκδότη..."

Κι εγώ θα συνεχίσω να μετράω εκδόσεις που κλείνουν, φούσκες που σκάνε, και την Ελλάδα τους που κατακρημνίζεται. Στα τσακίδια!

Ή όπως το έβαλε η Elena Vougiouka:

"ΑΧ ΠΟΣΟ ΤΟ ΧΑΙΡΟΜΑΙ!!!! ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΕΙΡΑ ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ!!! ΓΙΑ 25 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΕΠΛΕΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΣΑΝ ΤΙΣ ΣΚΑΤΟΥΛΕΣ!!! ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ!!! ΣΤΟΝ ΒΟΘΡΟ!!!!"