H ανιδιοτελής βλακεία των «δεξιών», των «αριστερών» και των «κεντρώων»

H Επικράτεια του φαντασιακού των ανοήτων

του Νικήτα Χιωτίνη, ΠΟΝΤΙΚΙ, 28/3/2013

Ο πληρέστερος τίτλος του σημειώματος είναι: η ανιδιοτελής βλακεία των «δεξιών», των «αριστερών» και των «κεντρώων» ή η επικράτεια του φαντασιακού των ανοήτων. Με συνέπεια την απόλυτη επικράτηση ενός πλήρους σκοταδισμού και την παράπλευρη άνθιση των απολύτως ηλιθίων.

Εξηγούμαι: Όπως (θα πρέπει να) ξέρετε, οι όροι δεξιά και αριστερά εισήχθησαν στο πολιτικό λεξιλόγιο μετά τη συντακτική συνέλευση στην επαναστατημένη Γαλλία του 1789. Σε αυτήν τη συνέλευση υπήρξαν δύο απόψεις. Οι μεν, που κάθισαν στα δεξιά του Λουδοβίκου του ΙΣΤ και κράτησαν αυτήν τη δεξιά θέση τους και μετά την αποχώρηση του Βασιλιά, θεωρούσαν πως ο Βασιλιάς θα έπρεπε να έχει απόλυτο βέτο για οποιαδήποτε απόφαση της βουλής, οι δε άλλοι, που κάθισαν αριστερά του, που επίσης διατήρησαν τη θέση τους και αφού έφυγε αυτός από την αίθουσα, οι «αριστεροί», θεωρούσαν πως το βέτο του Βασιλιά έπρεπε να είναι απλώς ανασταλτικό για κάποιο διάστημα. Μετά το διάστημα αυτό, αν η βουλή ξανάπαιρνε την ίδια απόφαση, η θέλησή της θα επικρατούσε. Με απλά λόγια, οι βασιλικοί ήταν οι «δεξιοί», οι δημοκρατικοί ήταν οι «αριστεροί». Γενικεύοντας, ο «δεξιός» τάσσεται υπέρ της συντήρησης της (ή μιας) ισχυρής κεντρικής εξουσίας, ο δε αριστερός αποβλέπει σε ενίσχυση της συλλογικότητας, σε βάρος μιας κεντρικής και πρακτικώς μη ελεγχόμενης εξουσίας.

Με την ολοένα και εντονότερη πρόταξη της αξίας της ατομικότητας, οι κοινωνίες ανοίχτηκαν προς τον πολιτικό και ως συνέπεια τούτου οικονομικό φιλελευθερισμό, με συνακόλουθη την οπισθοχώρηση της κεντρικής πολιτικής ισχύος. Όμως οι «δεξιοί», ενώ θα έπρεπε να αντιτίθενται σε αυτήν την υποβάθμιση της κεντρικής πολιτικής εξουσίας, στην υποβάθμιση του κράτους ως ρυθμιστικής έστω δυνάμεως, άρχισαν να υποστηρίζουν τον φιλελευθερισμό. Από την άλλη, οι «αριστεροί», ενώ θα έπρεπε να είναι οπαδοί της συλλογικότητας, θεώρησαν εαυτούς κρατιστές. Τα πρώτα αριστερά κόμματα ανεπτύχθησαν θεωρητικώς και πρακτικώς ως δορυφορικά της Σοβιετικής Ένωσης, του υπαρκτού (;) σοσιαλισμού όπως λέμε, όπου μια κεντρική εξουσία κατείχε και την εξουσία, αλλά και τη γνώση για το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας.

Αυτό το απόλυτο αναποδογύρισμα του νοημάτων των όρων δεξιός και αριστερός υπήρξε καταδήλως συνέπεια της δημαγωγικής χρήσης των όρων αυτών και της αποτελεσματικότητας αυτής της δημαγωγίας. Ίσως να μην ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα, αν μέναμε μόνο εκεί. Τα τελευταία όμως χρόνια αυτός ο οικονομικός φιλελευθερισμός διαστράφηκε στον νεοφιλελευθερισμό και στην επικράτεια του φανταστικού χρήματος. Σε βάρος κάθε είδους ορθολογικής εξέλιξης και ανάπτυξης των κοινωνιών, ιδιωτικές χρηματικές/τραπεζικές εξουσίες κατισχύουν κάθε πολιτικής συλλογικότητας και έτσι επανερχόμαστε σε ένα νέο είδος φεουδαρχίας. Αυτό είναι κάτι που οι δεξιοί εξακολουθούν ανιδιοτελώς και με απόλυτη άγνοια (ή βλακεία) να το υποστηρίζουν, εκτός και αν συνειδητώς υποστηρίζουν την απόλυτη κυριαρχία αυτού του νέου βασιλιά, την επικράτηση αυτής της νέας φεουδαρχίας, αν και δεν νομίζω όμως να έχουν υποστεί ομαδική παράκρουση. 

Από την άλλη, οι αριστεροί φαίνονται ακόμα πιο μπερδεμένοι. Το κρατικιστικό μοντέλο της μητέρας Σοβιετικής Ενώσεως παταγωδώς απέτυχε. Παρ’ όλα αυτά, τα κόμματα της αριστεράς εξακολουθούν να υποστηρίζουν επισήμως, αν όχι το μοντέλο αυτό, σίγουρα την ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας, την ενίσχυση του «κράτους», με την «κρατικοποίηση» των υπηρεσιών και δραστηριοτήτων «δημόσιας ωφέλειας» – με ασαφή όμως τη διάκριση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού συμφέροντος. Στη χώρα μας, π.χ., τα τελευταία γεγονότα της Κύπρου οδήγησαν την αριστερά σε απόλυτη σύγχυση. Τα αριστερά κόμματα υποστήριξαν τη διατήρηση του αντιπαραγωγικού και αντικοινωνικού νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που αποτελεί διαστροφή του καπιταλισμού[1], ως θεμελίου ανάπτυξης της κοινωνίας, όπως κάνουν δηλαδή και οι σημερινοί δεξιοί (μάλλον εν αγνοία τους, όπως είπαμε). Νοιάστηκαν για τη διαφύλαξη του μεγάλου (ιδιωτικού) κεφαλαίου στην Κύπρο, ως μοχλού ανάπτυξής της. Τελικώς με ποιον είναι αυτή η «αριστερά»; Η σύγχυση του πολιτικού στόχου της «αριστεράς» μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου συμφέροντος, η σύγχυσή της δηλαδή μεταξύ κρατισμού και φιλελευθερισμού, σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια. Το επιχείρημα του «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» δεν αλλάζει την κατάσταση, απλώς επιβεβαιώνει πως ορισμένα ιεροποιημένα στερεότυπα και συνθήματα του παρελθόντος έχουν πλέον ξεπεραστεί.

Υπάρχει και το «κέντρο», δήθεν μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Αυτό όμως υπήρξε το κόμμα των φιλελευθέρων, γι’ αυτό άλλωστε και υπήρξε και ο κατ’ εξοχήν πολέμιος του κρατισμού – στην απόλυτη σύγχρονη μορφή του, που υπήρξε εν τη πράξει ο κομμουνισμός της Σοβιετικής Ενώσεως. Περιέργως, όμως, οι φιλελεύθεροι υποστηρίχτηκαν από τους αριστερούς, που τους θεώρησαν σαν πιο κοντινούς τους στη γραμμική σειρά αριστερά, κέντρο, δεξιά. Η δυναστεία των Παπανδρέου, μάλιστα, παρουσιάστηκε και ως αριστερή. Ο δεξιός όμως Καραμανλής ορθώς εστράφη περισσότερο στις κρατικοποιήσεις από τον φιλελεύθερο (κεντρώο) Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ορθώς υποστηρίχτηκε από τον σύλλογο βιομηχάνων[2].

Καταφανώς στις σημερινές κοινωνίες επικρατούν άνευ νοήματος φαντασιακοί χαρακτηρισμοί, μέσω των οποίων επιτήδειοι προπαγανδιστές χειραγωγούν τους λαούς, που μετατρέπονται σε απληροφόρητες μάζες, αποχαυνωμένες ήδη από τα βλακώδη σίριαλ των τηλεοράσεων. Για τα πολιτικά ζητήματα, αυτά που καθορίζουν τους όρους της ζωής τους, δεν πολυσκέφτονται, αφήνουν να λειτουργήσουν τα α-νόητα συνθήματα των προπαγανδιστών. Όποιος δημαγωγήσει καλύτερα κερδίζει, επάνω σε αυτό παίζουν τα κόμματα. Μιλάμε γι’ αυτό που χαριτωμένα αποκαλούμε σήμερα επικοινωνιακή πολιτική των κομμάτων. Οι δημιουργημένοι έτσι δεξιοί, αριστεροί και κεντρώοι, υποστηρίζουν ανιδιοτελώς και με αγώνες πράγματα που δεν γνωρίζουν και που με μαθηματική ακρίβεια τους οδηγούν σε έναν νέο μεσαίωνα, δηλαδή οδηγούν την κοινωνία σε νέες μορφές φεουδαρχίας. Έτσι «επικοινωνιακά» λειτουργούσε και ο Χίτλερ που αιματοκύλισε την Ευρώπη, έτσι επικοινωνιακά οι σημερινοί ναζιστές φτάνουν σε διψήφια νούμερα, ακόμα και στο Δίστομο! Ιδού η παράπλευρη άνθιση των απολύτως ηλιθίων.

Τι μέλλει γενέσθαι; Δεν θεωρώ εαυτόν προφήτη, αλλά θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή αυτές οι μάζες θα ξυπνήσουν και θα απαιτήσουν πληροφόρηση, που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με επανακαθορισμό των εννοιών της ατομικότητας και της συλλογικότητας, του ιδιωτικού και του δημοσίου[3]. Γιατί εκεί εντοπίζεται η αιτία της σημερινής σύγχυσης, με τους επιτηδείους να επενδύουν με συνθήματα και επιβολή ενοχικών συνδρόμων πάνω στις έννοιες αυτές. Η πολιτική ομάδα που θα το καταλάβει αυτό και θα κηρύξει έναν ειλικρινή και μακράς πνοής πολιτικό διάλογο, θα γίνει αμέσως ενθουσιωδώς αποδεκτή από τον λαό και από την Ιστορία. Ίδωμεν.

---

[1] Παραφράζοντας το τίτλο ενός βιβλίου που κυκλοφορεί τελευταία, θα λέγαμε «είναι η διαστροφή του καπιταλισμού, ηλίθιε».

[2] Θυμάστε εκείνο το βράδυ μετά τις εκλογές, όπου ευστόχως ειπώθηκε πως το αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι θέμα πολιτικού αναλυτή, αλλά ψυχιάτρου.

[3] Δες «Το Ποντίκι», Ν. Χιωτίνης, «Ιδιωτικοποιήσεις ή η ανάγκη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου», 31 Ιουλίου 2012

Πηγή:  sfrang 

Η ελληνική τραγωδία, πράξη δεύτερη: Κύπρος

Τελικά –τό ‘χω ξαναπεί για την Ελλάδα- ο Samuel Johnson είχε απόλυτο δίκιο: ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Αποδεικνύεται περίτρανα τώρα και στην Κύπρο. Το τι πατριωτικές κορώνες ακούστηκαν κι εδώ κι εκεί, προκειμένου ο κόσμος να αντισταθεί και καλά στην απόφαση του κακού Γιούρογκρουπ, δε λέγεται. Για να αποτραπεί τί; Η εκκαθάριση των ένοχων τραπεζών. Για να συγκαλυφθούν ποιοι; Οι απατεώνες που κατασπατάλησαν εδώ κι εκεί τα χρήματα αφήνοντας άδεια ταμεία. Και δώστου πατριωτικές κορώνες: Φταίει η Ελλάδα που κούρεψε τα ομόλογα... Φταίει η Ρωσία που δεν έδωσε νέο δάνειο. Οι τραπεζίτες που έδιναν αλόγιαστα τα δάνεια, δε φταίνε; Οι διοικήσεις των τραπεζών που χάριζαν δάνεια σε φίλους –πολιτικούς, επιχειρηματίες- δε φταίνε; Βεβαίως και φταίνε, και η απόδοση ευθυνών έγινε προσπάθεια να αποφευχθεί με το όχι της κυπριακής βουλής και τις πιρουέτες της κυβέρνησης για εναλλακτικές λύσεις. Όμως, το Γιούρογκρουπ έδωσε τη λύση που έπρεπε: προχώρησε στη χρεωκοπία των τραπεζών προστατεύοντας ταυτόχρονα από τη χρεωκοπία τον κυπριακό λαό: η εγγύηση των καταθέσεων ως 100.000 και το δάνειο των 10 δις. αυτό το σκοπό έχει. Θα γίνει και η εκκαθάριση των τραπεζών και θα δούμε να ξεπετιούνται τα τρωκτικά και τα βαμπίρ που κρύβονταν μέσα.

Το κακό όμως για την Κύπρο έχει γίνει. Η ανεύθυνη στάση που κράτησε η πολιτική ηγεσία έχει κάψει όλα τα διαπραγματευτικά χαρτιά που θα ήταν χρήσιμα για τις αποφάσεις που θα έρθουν. Κυρίως όμως δημιούργησε ένα κακό προηγούμενο: η κωλυσιεργία της πολιτικής ηγεσίας να πάρει μια απόφαση για το πρόβλημα των τραπεζών που παρουσιάστηκε πριν δυο χρόνια, επέτρεψε στους ξένους να ετοιμάσουν ένα κοστουμάκι για το νησί, που ήταν υποχρεωμένο να το φορέσει –στενό, μακρύ δεν έχει σημασία. Και πολύ φόβαμαι ότι, με την ατολμία και την απροθυμία που την διακρίνει, τέτοια κοστουμάκια θα αναγκαστεί να ξαναφορέσει η Κύπρος, και γρήγορα μάλιστα.

Και πρώτ’ απ’ όλα για το θέμα του φυσικού αερίου. Ναι, βεβαίως έχετε αέριο. Τι θα το κάνετε όμως; Θα το πουλήσετε στην Ευρώπη, φυσικά. Πώς όμως θα φτάσει το αέριο στην Ευρώπη; Την απάντηση την ξέρετε, δε θέλετε όμως να την παραδεχτείτε: Μόνο μέσω της Τουρκίας. Εκεί αποσκοπεί και η συγνώμη του Νετανιάχου στον Ερντογάν, αλλά και η δήλωση του Μεντβέντεφ, που ίσως να μην την προσέξατε γιατί εκλιπαρούσατε για βοήθεια, ότι δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά το κυπριακό φυσικό αέριο γιατί έχει ενστάσεις η Τουρκία. Όλα δείχνουν ότι η Τουρκία θα μπει στο παιχνίδι του κυπριακού φυσικού αερίου. Πρίν όμως σας επιτεθεί η ίδια, μήπως σας πέρασε καθόλου από το μυαλό να της επιτεθείτε πρώτοι εσείς και να απαιτήσετε εσείς να μεταφερθεί το αέριό σας στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας; Η Τουρκία έχει υπογράψει συμφωνίες με την ΕΕ, απ’ όλες όμως –εντελώς παράνομα- έχει εξαιρέσει την Κύπρο: κυπριακά πλοία και αεροπλάνα για παράδειγμα δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια. Γιατί το αποδεχθήκατε αυτό; Πιστεύετε ότι δεν θα είχατε την ΕΕ στο πλευρό σας αν απαιτούσατε η Τουρκία να τηρήσει τα συμφωνηθέντα; Ίσως να μην σας ενδιέφερε άλλωστε. Ρωσικά κεφάλαια εισέρρεαν στη χώρα, αφθονία αγαθών υπήρχε,  οι εμπορικές συμφωνίες ΕΕ-Τουρκίας θα σας ένοιαζαν;

Ίσως πάλι να φοβηθήκατε ότι η Τουρκία θα θέσει επι τάπητος το Κυπριακό. Και εδώ ερχόμαστε στο δευτερο κοστουμάκι που ετοιμάζεται. Εντάξει, απορρίψατε το σχέδιο Ανάν –και καλά κάνατε. Που είναι όμως το νέο σχέδιο που θα έπρεπε να παρουσιάσετε; Κι εδώ κωλυσιεργία. Η Ευρώπη όμως έχει χάσει την υπομονή της με όλες τις δυσλειτουργίες που παρατηρούνται στην Ένωση από την αναστολή του κοινοτικού κεκτημένου στη βόρεια Κύπρο. Και το ξέρετε αυτό. Κάνετε κάτι πέρα από το να μένετε δογματικά προσηλωμένοι στην «διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία»; Και γιατί αυτό να αποτελεί δόγμα; Τη λύση δύο κρατιδίων με διαφορετική πολιτική και οικονομική κυρίως διαχείριση και μια συνομοσπονδιακή διοίκηση που θα εκπροσωπεί την Κύπρο στην ΕΕ και διεθνώς τη σκεφτήκατε; Ή κάτω από το δόγμα της ομοσπονδίας θα αναγκαστείτε να κάνετε συνεταίρους στο κράτος τους Τούρκους και να πληρώσετε από πάνω και την ανοικοδόμηση των περιοχών των Τουρκοκυπρίων που ούτε ένα ευρώ φόρο δεν έχουν πληρώσει στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά με βάση το δόγμα της ελεύθερης διακίνησης πολιτών απολαμβάνουν δωρεάν τις υπηρεσίες του κράτους, όπως τα νοσοκομεία π.χ.;

Τελικά θα αποφασίσετε να πάρετε τις τύχες στα χέρια σας, θα ξεβολευτείτε και θα ξεβολέψετε αυτούς που σας εξουσιάζουν ή θα ξαναζήσουμε τα ίδια πατριωτικά δράματα με τα λαμόγια τους πολιτικούς να υπερθεματίζουν για να σώσουν το τομάρι τους;

Να σας θυμίσω και κάτι από το ποίημα του Αντρέα Σισμάνη που τα είχε πει παλιότερα και καλύτερα:

Ωδή στην Κύπρο

Κύπρος άρρωστη, άρρωστη, άρρωστη,

άρρωστη, άρρωστη, άρρωστη,

άρρωστη, άρρωστη.

[. . .]

Είσαι χρυσοπράσινη μύγα

στα σκατά του Μεμέτη

είσαι το χεσμένο άτι του Ρήγα

τα παιδιά που μας φύγαν,

το σφίξιμο του λαιμοδέτη.

Είσαι λύρα με σπασμένες χορδές

είσαι λίρα για πουλημένες ορδές.

Είσαι λειρί πετεινών σφαγμένων

είσαι πληγή αγαλμάτων θαμμένων.

Είσαι πολυκατοικία με βόθρους

που ξεχειλίσαν

είσαι αηδόνι με όρθρους

που ξεψυχήσαν.

Είσαι το χελιδόνι των χειλιών μου

είσαι το κυδώνι των όρχεών μου.

Είσαι το περιστέρι της Αστέρως

είσαι το νυστέρι

είσαι ο έρως.

Τα πουλιά τα σκοτώνεις

και χαίρεσαι

Τα παιδιά τα σκοτώνεις

και χαίρεσαι

Τους λαιμούς τους στραβώνεις

και χαίρεσαι

Τα όνειρα τα τρώεις

και ρεύεσαι

την coca-cola την καταπίνεις

κι ονειρεύεσαι.

Οι ανθισμένες ακακίες και οι πασχαλιές

πτωμαϊνη της λαγνείας σου.

Τ’ ανοικτά σουπερμάρκετ σου

ανοικτοί οχετοί.

Τα μπλου-τζηνς με τις μάρκες

οι κολώνιες με τις μάρκες

οι φανελίτσες με τις μάρκες

τα παπούτσια με τις μάρκες

μαρκαδόροι των δακρύων σου.

Κύπρος των μίνιμουμ επιδιώξεων

και των μάξιμουμ προδοσιών.

Κύπρος των διώξεων

και των δωροδοκιών.

[. . .]

Αύριο θα ξυπνάς με τα μάτια

πιο θολά

αύριο θα περπατάς με τα πόδια

πιο στραβά

αύριο θα μιλάς με τη γλώσσα

πιο μπερδεμένη

αύριο τα σιφόνια

θα σε κυκλώσουν στη δίνη τους

θα σου εξαρθρώσουν τη φωνή

με τα δικά σου φονικά μπράτσα

αύριο οι ερπύστριες

των παραπτωμάτων σου

θα σου λιώσουν το κορμί

διαλύοντάς σε εις τα εξ ων

συνετέθης: γαίματα

κάτουρα και

περιττώματα.

Αύριο οι ηγήτορες σου πιτσιλισμένοι

με τα μυαλά σου

θα βουρτσίζουν τα κουστούμια τους

με την κομμένη παλάμη σου.

Αύριο οι φίλοι σου λερωμένοι

πλερωμένοι

με τα γαιματοκάτουρά σου

με τα γαιματοπεριττώματά σου

θα σουφρώνουν το φράκο τους

με τα νεκρά σου

ωραία μαύρα φίδια.

Αύριο οι εχθροί σου

ντυμένοι στα καθάρια

γιορτινά τους

θ’ ανοίγουν το δρομο της αποκάλυψης

μεσ’ από τα σκαθάρια

τις μύγες, τα σκουλήκια

της επικάλυψης

των τεμαχίων σου

αύριο η γη σου αντί νερό

θ’ αναβλύζει αίμα στυφό.

Ποια κοπελιά θε να λουστεί

ποιος νιος θα φρεσκοξυριστεί

ποιο βρέφος θα διψάσει;

Αύριο η γη σου

αχνίζοντας πληγιασμένη

θ΄αναδύει τη δυσοσμία

της γάγγραινας.

[. . .]

Κύπρος χτυπημένη ζύμη

στου κακού το σκαλί το μοιραίο

Κύπρος αγαπημένη φήμη

στης καρδιάς μου το φιλί

το τελευταίο.

Κύπρος, ζωή μου

στάσου,

στοχάσου.

Μερικές δεύτερες σκέψεις για την Κύπρο

Κι εκεί που άκουγα –εδώ και μια βδομάδα περίπου- τον Χρήστο Σίκκη να ερμηνεύει εκπληκτικά παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια, τσουπ κι έσκασε το οικονομικό ζήτημα της Κύπρου. Μπρε, σύμπτωση λέω!

Πέρα βέβαια από την πρώτη συναισθηματική αντίδραση, που πάντα έχει ως κοινό παρονομαστή τη σκληρότητα των βορειο-ευρωπαίων και την αθωότητα των νοτίων, ακούγοντας από δω κι από κει, έκανα μερικές δεύτερες σκέψεις για την απόφαση του κακού Γιούρογκρουπ και την απόρριψη της απόφασης από την καλή κυπριακή Βουλή.

Είναι πασιφανές πια –οι Γερμανοί δεν μπορούν να κρυφτούν (έχει βάση το ανέκδοτο «γερμανική διπλωματία»)- ότι το Γιούρογκρουπ στόχευσε στη Ρωσία, ώστε να την κάνει να πληρώσει που έκανε την Κύπρο φορολογικό παράδεισο, αλλά και μαζί της να πληρώσει και η Κύπρος χάνοντας αυτό τον παράδεισο. Για να είμαστε ειλικρινείς το Γιούρογκρουπ δεν έκανε τίποτα άλλο από το να εκφράσει την οργή που εκφράζουμε και μεις οι ίδιοι στην Ελλάδα για όλους τους φοροφυγάδες συμπατριώτες μας που έβγαλαν τα χρήματά τους στην Ελβετία, στο Λιχτενστάιν και αλλού, για όλες τις οφσόρ εταιρίες που εδρεύουν στις Παρθένους Νήσους, που αποδεικνύονται μεγάλες τσούλες στην ιστορία, και αλλού, και εν μέρει αυτό είναι θεμιτό.

Εκείνο όμως που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η στόχευση της Κυπριακής ηγεσίας. Πού στοχεύει αρνούμενη το κούρεμα των καταθέσεων πάνω από 100.000 ευρώ; Γιατί η παραβίαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που προκάλεσε η ίδια η Κύπρος προτείνοντας το κούρεμα και στις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ και η ανοησία του Γιούρογκρουπ να την αποδεχτεί, έγινε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: για να αποτραπεί εντέλει το κούρεμα των μεγάλων καταθέσεων. Ποιους προσπαθεί να καλύψει η Κυπριακή ηγεσία;

Η ακόμα μεγαλύτερη ανοησία του Γιούρογκρουπ ήταν ότι δεν προχώρησε στην ανακεφαλαίωση των κυπριακών τραπεζών με τον τρόπο που το έκανε στην Ελλάδα. Τότε οι τράπεζες θα χωρίζονταν σ’ ένα καλό και σ’ ένα κακό κομμάτι, θα διαπιστωνόταν η ζημία και θα μπορούσε να βρεθεί τρόπος χρηματοδότησης. Το βασικότερο όμως είναι ότι θα έμπαινε ο εισαγγελέας στις τράπεζες, θα ρωτούσε που πήγαν τα λεφτά και θα έστελνε στο σκαμνί τον έναν και τον άλλον.

Αλλά ακόμα και τώρα η Κυπριακή ηγεσία, αν το θέλει πραγματικά, μπορεί να το κάνει αυτό, επιλέγοντας τη λύση της χρεωκοπίας και της συνακόλουθης εκκαθάρισης των τραπεζών, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια και το Γιούρογκρουπ και το σουρωτήρι το ευρώ. Οι καταθέσεις που αφορούν τον απλό κόσμο, μέχρι τις 100.000, είναι εγγυημένες. Οι άλλες θα χαθούν, κάποιοι όμως θα απολογηθούν. Μήπως αυτό φοβάται η Κυπριακή ηγεσία; Μήπως στην απολογία συμπεριλαμβάνεται και η ίδια; Αντ’ αυτού και προκειμένου να σώσει το τομάρι της είναι διατεθειμένη να ξεπουλήσει όλο τον πλούτο της Κύπρου –ασφαλιστικά ταμεία, φυσικό αέριο, χρυσό, ναυτιλία, τα πάντα- χρεώνοντας μια για πάντα τον κυπριακό λαό και καταδικάζοντάς τον σε πολύχρονη μιζέρια. Κρίμα!