Σάββατο μεσημέρι. Πλατεία Αριστοτέλους, μέτωπο στη θάλασσα, από την αριστερή πλευρά. Εκεί που συχνάζουν οι ξυνοί, οι δήθεν, οι μουράτοι. Εκεί που τα καφέ, ασύδοτα και με την ανοχή του Δήμου, έχουν καταλάβει όλο το πεζοδρόμιο και ακόμη παραπέρα, υψώνοντας τεράστιες πλαστικές ομπρέλες, ασχημίζοντας την πλατεία –κοιτώντας τες από ψηλά θυμίζουν γύφτικο παζάρι.
Πάντα απέφευγα να περάσω απο εκεί. Κατεβαίνοντας για παραλία λοξοδρομούσα αριστερά, στο δρομάκι. Κάτι το κόψιμο από πάνω ως κάτω που σου κάνουν οι PR του μαγαζιού, κάτι η ξυνίλα και η αλαζονεία των θαμώνων, κάτι τα τάχα μου ρεζερβέ τραπέζια, μού ‘χουν δημιουργήσει μια διάθεση αποστροφής. Για να κάτσω δε, ούτε λόγος. Μου βγάζουν μια μιζέρια...
Το τι συνέβη μου το μετέφεραν φίλοι που είχαν την ατυχή έμπνευση να πιουν το σαββατιάτικο καφέ τους εκεί. Τόλμησε να περάσει από το εν λόγω πεζοδρόμιο ένα από αυτά τα παιδάκια που γυρίζουν στα καφέ και τις ταβέρνες πουλώντας διάφορα ευτελή πραματάκια. Ο μορφονιός υπεύθυνος του μαγαζιού το τράβηξε κυριολεκτικά από το αυτί και ενώ το παιδάκι ούρλιαζε, το έσπρωξε στη γωνία -του χαλούσε άλλωστε τη μόστρα- και το τάραξε στις σφαλιάρες. Και όλα αυτά γιατί είχε το θράσος να περάσει από εκεί. Κανείς από τους θαμώνες δε διαμαρτυρήθηκε –γιατί άλλωστε;- ούτε και ο φίλοι μου - ντροπή τους!- παρά μόνο ένας διερχόμενος μικροπωλητής που κατάργησε κι αυτός το άβατο ο θρασύτατος και πιάστηκε –προς τιμή του- στα χέρια με το μορφονιό.
Το συμβάν εκτυλίχθηκε στο Suki, αλλά θα μπορούσε να γίνει σε οποιοδήποτε καφέ αυτής της σειράς. Φαίνεται πως κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να αγνοούν το προτεκτοράτο που έχουν εγκαθιδρύσει αυτοί οι τύποι στην Πλατεία Αριστοτέλους και γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια κανόνες και συμπεριφορές που κάποιοι προσπαθούν να μας επιβάλουν με το έτσι θέλω. Ίσως πρέπει να ξεπεράσω την αποστροφή μου και να περνάω κι εγώ από κει... Εμπρός λοιπόν τα παλιά μου παπούτσια και βουρ...
