Από τον σκουπιδοτενεκε: DNA

DNA

Για μια χρονική περίοδο, ένα μίλι στο χρόνο, θα βουτήξω στα βάθη της γης, σαν τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ –μα είμαι σίγουρος θα ανέβω πάνω ξανά!

S(øren) K(irkegaard)


Οι παγετώνες θα ξανάρθουν
Παγώνοντας αισθήματα κι ανθρώπους
Ολόγυρα σε πληγωμένους τόπους
Σιωπή σιωπή σιωπή...

Τ’ αρχαία νέφη στροβιλίζουν
Αναζητούνται πρόγονοι πατέρες
Τρελό χορό σέρνουν λαμπροί αστέρες
Φλόγα καρδιά φωτιά.

Κι από αστραφτερές εκρήξεις
Το αθάνατο σπείρωμα γεννιέται
Αντιγράφει μεταφράζει πετιέται
Κύμα παλμός ζωή

Ναι. Μες στην απέραντη σιγή
Κάτι σα να αρχίζει να δονείται
Στην άκρη του βάλτου αργοκινείται
Αρχή αρχή αρχή.

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Κρίσιμη πυκνότητα

Κρίσιμη πυκνότητα

Στην αρχή ήταν αυτό που δεν ήταν
και που ποτέ δεν θα είναι τριγύρου.
Είναι το φως κλεψύδρα του απείρου
της απουσίας χνάρι αυτού που ήταν.

Γαλαξίες, δραπέτες του κόσμου
ολοκαύτωμα των άστρων, της ύλης
κατάρρευση, νόμοι της αντιύλης,
φρενίτιδα του πλάνητος κόσμου.

Ωκεανοί που κοχλάζουν λαθραία,
Ήπειροι ταξιδεύουν και πάνε
Το σύμπαν τεντώνει απλώνει πέρα.

Αυτό που είναι ήταν μοιραία
Κι ανάμεσο εσύ κι εγώ – θά ‘ναι
Μια ιδέα ποίησης πλανιέται στον αέρα.

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Απουσία

Απουσία

Θα ψυχρανθεί, είπε, καθισμένος στη γωνιά του,
τυφλός από τα χρόνια, ο γέροντας, το σύμπαν,
λέω, και μαζί, τ’ άστρα, οι άνθρωποι, τα λόγια, δε θα ‘χουν
σημασία καμιά τον καιρό της Μεγάλης Μοναξιάς.

Σαν τα πουλιά, έλεγε, τα λόγια πετούν, σαν τα πουλιά
κι απλώνουν στον ορίζοντα πέρα, θαρραλέα, δυνατά
και τραγουδούν τα πάθη της Ελένης, τον πό-
λεμο σώμα με σώμα, την νίκη και τον θάνατο.

Κι άλλοτε πάλι τρομαγμένα έρχονται για να πουν
τον άδικο πόνο, την άσκοπη μάχη, γι’ αυτή που
δεν ήταν εκεί, δεν πήγε ποτέ εκεί, πουκάμισο
αδειανό, είδωλο φρικτό του πόθου και της φαντασίας.

. . .

Δε θα μ’ αφήσεις, έλεγες, δεν θα μ’ αφήσεις,
θα μείνουμε πάντα μαζί, με κορμί και ψυχή,
γενναίοι, δυνατοί, με ματιά και μιλιά καθαρή,
ο ένας για τον άλλον, στη ζωή και στο θάνατο.

Νά ‘μαι λοιπόν τώρα εδώ, να κοιτώ μορφές θολές
να περνούν τα πουλιά στον ορίζοντα σημείο μηδέν
γραφή κενή
και να λέω με τρόμο αν ποτέ ήσουν εκεί.

Λόγια πουλιά μαδημένα, κορμιά φαντάσματα
τώρα τις νύχτες μου μετρώ με λατινικά εξάμετρα
του Λουκρητίου: «Δεν μπορούν με το κορμί τους όλο
ο ένας στο σώμα του αλλουνού να μπει και να χωρέσει».