Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

Η απαλλαγή από τη θρησκεία ως επανάκτηση της πνευματικής ελευθερίας

Η επιστολή του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, όπως δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη (6/8/1927) και όπως αναπαράχθηκε στο Ημερολόγιο 2009 των εκδόσεων Μεταίχμιο με επιμέλεια της Χριστίνας Ντουνιά. Σε μια εποχή που ο συντηρητισμός κερδίζει έδαφος και οι νεο-ορθόδοξοι πάνε να γίνουν κίνημα, καλό είναι να τη θυμηθούμε.
.
Κύριε,
Ευρίσκομαι σήμερα στην ανάγκη –για να είμαι απολύτως συνεπής προς τας υπαγορεύσεις της συνειδήσεώς μου- ν’ αποταθώ προς εσάς και να σας παρακαλέσω να με διευκολύνετε στον διακανονισμόν μιας υποθέσεως χαρακτήρος εντελώς προσωπικού –που αφορά τας σχέσεις μου με την εκκλησίαν και, που, λόγω της τελευταίας αυτής λεπτομερείας, ανάγεται εξ ολοκλήρου στη δικαιοδοσία σας.
Η χριστιανική θρησκεία –όχι μόνο η ορθόδοξος, αλλά εν γένει η χριστιανική-, όπως και κάθε άλλη θρησκεία, μου έχει αποβεί τελείως περιττή.
Κρίνω άσκοπο να εκθέσω τη σειρά των σκέψεων που με οδήγησαν έως εκεί. Αφορούν εξ ολοκλήρου τον προσωπικό μου τρόπο του αντιλαμβάνεσθαι τα πράγματα, και τας προσωπικάς μου απόψεις επί του ανθρωπίνου προορισμού.
Γι’ αυτό το λόγο, μάλλον συγκεκριμένα, θα επιθυμούσα να απαλλαγώ τελείως αυτής. Θα μου πείτε ίσως ότι καθένας μπορεί αξιόλογα να το κάμει σιωπηρά και κατ’ ιδίαν, χωρίς τίποτα να τον βιάζει να το κοινολογήσει ούτε να προσφύγει σε άλλο επισημότερο διάβημα.
Και όμως αισθάνομαι σήμερα την ανάγκην αυτής της επισημοτέρας, και κατά τύπους, επανακτήσεως της πνευματικής μου ελευθερίας. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο νόμος, έξαφνα, με υποχρεώνει να ορκίζομαι επάνω σε χρυσόδετο βιβλίο, το οποίον έχει για μένα, βεβαίως, μεγάλη κοινωνική, φιλοσοφική ή λογοτεχνική αξία, καμιά όμως απολύτως θρησκευτική. Θα μου ήτον εξίσου δυσάρεστο και ανωφελές, αν με υπεχρέωναν να ορκίζομαι επάνω στην Ιλιάδα ή την Πολιτεία του Πλάτωνος – βιβλία που εκτιμώ και αγαπώ, αλλά που δεν έχουν επίσης, για μένα, κανένα είδος μυστικοπαθούς ιερότητος, με την έννοιαν με την οποίαν το θέλει η εκκλησία.
Επιπλέον, έχω φθάσει εις το συμπέρασμα ότι, μεταξύ της φιλοσοφίας και του κηρύγματος του Ιησού και της σημερινής αποστολικής εκκλησίας, υπό την αληθινήν όψιν με την οποίαν αύτη κινείται και ενεργεί, η απόστασις και η παρεξήγησις είναι τεραστία.
Βλέπετε, το χάσμα είναι ριζικόν και ανεπανόρθωτον. Δεν πιστεύω σε τίποτα απ’ ό,τι πιστεύετε, και δεν επιθυμώ να διατηρώ, έστω και προσχηματικά, δεσμούς με κάτι το οποίον θεωρώ παιδαριώδες, οσάκις δεν το θεωρώ και εγκληματικό.
Με την ελπίδα ότι αυτό μου το γράμμα –γραμμένο, το τονίζω, εντελώς γαλήνια, συνειδητά και αποφασιστικά- θα συντελέσει ώστε να παύσω και κατά τύπους –αφού κατ’ ουσίαν έχω παύσει προ πολλού- να λογίζομαι, οπωσδήποτε, μέλος του θρησκευτικού σας ποιμνίου.

Πρόθυμος
Ν. Λαπαθιώτης

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Τα εγκλήματα του AIDS: βρεφοκτονίες

Διαβάζω στην ιστοσελίδα της Μαρίας Παπαγιαννίδου (http://www.hivwave.gr/):
.
"Η γυναίκα έκλαιγε ασταμάτητα καθώς η νοσοκόμα χορηγούσε ΑΖΤ, Nevirapine και Lamivudine στο μωρό της δύο ώρες μετά τη γέννα σε νοσοκομείο του Λονδίνου στις 15 Απριλίου 2009. Αν οι γονείς αρνούνταν τη "θεραπεία", η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας και το νοσοκομείο θα διέτασσαν ένταλμα για να τους αφαιρεθεί η κηδεμονία του παιδιού.
Μ' αυτό τον τρόπο, από το 1996 δηλητηριάζονται μωρά. Είναι μια σύγχρονη μορφή θυσίας (χειρότερη και από θανάτωση, η τοξική "θεραπεία" σε βρέφη), λατρευτική προσφορά στο βωμό της ψευδοεπιστήμης του AIDS.
Η υποχρεωτική χορήγηση ΑΖΤ σε εγκύους γυναίκες και τα μωρά τους εφαρμόζεται και στην Ελλάδα. Θα έπρεπε να θεωρείται έγκλημα."
.
Εκείνο που με συγκλονίζει είναι το κλάμα της γυναίκας ανήμπορης να αντιδράσει καθώς το κατεστημένο του AIDS δεν της έχει αφήσει άλλη επιλογή. Και είναι κλάμα ασταμάτητο γιατί ξέρει τη συνέχεια. Τη διαβάζω στο βιβλίο της Μαρίας Παπαγιαννίδου, Αντίο AIDS!, εκδ. Οξύ, 2008, όπου παρατίθενται δυο αποσπάσματα από το Orphans on Trial, New York Press, 13 Ιουλίου 2004- πάνω σε τέτοια δημοσιεύματα στηρίχτηκε το ντοκιμαντέρ του BBC του δημοσιογράφου Liam Sheff, Παιδιά ως πειραματόζωα. Τα ορφανά της Νέας Υόρκης (2004):
.
"Ο Σαμ ήταν 13 χρονών. Ζύγιζε 25 κιλά και είχε ύψος 1 μέτρο και 20 εκατοστά. Ένα μωρό του AZT. Η ανάπτυξή του είχε παρεμποδιστεί, τα κύτταρά του είχαν καταστραφεί εσωτερικά και εξωτερικά.
Πλησίασα ένα από τα παιδιά σε αναπηρική καρέκλα, ένα αγόρι γύρω στα 12. Είχε κάτι αφύσικο στο πρόσωπο- κεφάλι περίεργα σχηματισμένο. Έμοιαζε σαν συμπιεσμένο, και τα μάτια ήταν σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Τα μέλη και ο κορμός ήταν σκεβρωμένα, κοντύτερα και ασθενικά. Να τι συμβαίνει στα μωρά του AZT."
.
Εγκληματίες...

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Γρίπη: Αντισταθείτε στη γουρουνοποίηση!!!

Σε προηγούμενη ανάρτηση μίλησα για τις μπούρδες του πρωθυπουργού περί υποχρεωτικού εμβολιασμού όλων των Ελλήνων και τις χαρακτήρισα έτσι γιατί θεωρώ τον υποχρεωτικό εμβολιασμό κατάφωρη παραβίαση πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τελικά, η εντολή του πρωθυπουργού για υποχρεωτικό εμβολιασμό έχει τη βάση της. Πηγάζει από το σχέδιο κατά της πανδημίας που έχει εκπονήσει η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, όπου συνιστά περιστολή ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, στην οποία θα προβούν οι κυβερνήσεις με νομοθετικές παρεμβάσεις!!!

Η μόνη διέξοδος που απομένει, όταν καταργείται το κράτος δικαίου, είναι οι πολίτες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, όπως μπορούν. Μπορείτε να υπογράψετε, για παράδειγμα, την παγκόσμια διακήρυξη αντίστασης στον υποχρεωτικό εμβολιασμό εδώ: http://www.thepetitionsite.com/1/a-universal-declaration-of-resistance-to-mandatory-vaccinations Στόχος είναι να συγκεντρωθούν 1.000.000.000 υπογραφές.

.

Για περισσότερα σχετικά με την οικονομική-πολιτική-επιστημονική διαπλοκή στο θέμα της γρίπης δείτε την εξαιρετική κάλυψη της Βίκυς Χρυσού σε 21 μέχρι στιγμής συνέχειες: http://vickytoxotis.blogspot.com/2009/08/blog-post_7292.html

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Της Φυλακής ποιήματα: Από το λογοτεχνικό εργαστήρι των ανήλικων φυλακισμένων στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Κατέβασα από το διαδίκτυο ένα βιβλίο που από τον τίτλο του μου φάνηκε ενδιαφέρον, και δεν απογοητεύτηκα. Περιέχει ποιήματα παιδιών που "προσωρινά έχουν στερηθεί την ελευθερία τους", όπως γράφουν οι εθελόντριες δασκάλες του Συλλόγου Φίλων-Εθελοντών της Εταιρίας Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης. Στόχος της έκδοσης "να φέρουν σε επαφή τον αναγνώστη με τον ψυχικό κόσμο των ανήλικων φυλακισμένων και να τον προτρέψουν στην ιδέα του εθελοντισμού". Η μέθοδος των δασκάλων Άννας Κάβουρα, Άννας Λιαμάδη-Κώστογλου και Θεοδώρας Λειψιστινού αλλά και το αποτέλεσμα, ποιήματα συλλογικά και ατομικά, με έχουν ενθουσιάσει. Παρακάτω παραθέτω μερικά από τα 20 ποιήματα της έκδοσης.
.
Πέταγμα
Έναυσμα από το βιβλίο "Ο γλάρος Ιωνάθαν"
.
Ελευθερία
Ξεφεύγω από την καθημερινότητα
από τα εύκολα
από το βόλεμα
Πετώ
Πιέζω τον εαυτό μου να εξελιχθώ
Πετώ και αναζητώ νέο εαυτό
Πετώ και αναζητώ την ελευθερία
Ποθώ το πέταγμά μου να μου δίνει
το διαφορετικό
Με το πέταγμα ονειρεύομαι
Μπορώ
Με πόνεσαν τα φτερά μου
μα συνεχίζω
.
16 Μαρτίου 2007
.
Διαβάσαμε από το βιβλίο της Μαρούλας Κλιάφα
"Οι άνθρωποι δε θέλουν να διαβάζουν θλιβερές ιστορίες" (αναφέρεται στους Τσιγγάνους).
Τα παιδιά έμειναν σε τρεις λέξεις "Σύννεφα, αέρας, νερό",
που αποτέλεσαν τον τίτλο σκέψεων σε ποιητικό λόγο.
.
Σύννεφα
κατάθλιψη του καιρού...
Μέχρι τώρα ήμουν σύννεφο
Ταξίδευα ελεύθερο αλλάζοντας το χρώμα μου
Αλλάζοντας το σχήμα μου
Γινόμουν πρόσωπο
Γινόμουν καρδιά
Γινόμουν καράβι
Γινόμουν άγγελος και αγκάλιαζα τον κόσμο
Γινόμουν κύματα στη θάλασσα
Γινόμουν βροχή κι έκανα τα δέντρα να λάμπουν
Μα τώρα το σύννεφο έγινε αλυσίδα
Έκλεισε τον ήλιο
Τον ήλιο που ακτινοβολεί
Που κάνει όμορφη τη μέρα
Που τη φωτίζει
Που δίνει τη ζωή
Που αλλάζει τη διάθεση
Θα ήθελα να ήμουν αγέρας
Να διώξω τα σύννεφα τα μαύρα
Να σκορπίσω τη γύρη από τα δέντρα
Να γίνω αγέρας να αλλάξω τον κόσμο
Να ταξιδεύω Παντού.
.
30 Μαρτίου 2007
.
Τα σκουλήκια
.
Όταν ψηλά πετάς
Τα σκουλήκια που στην βρωμιά σέρνονται
που το χρώμα τους σε απωθεί
που τα φύλλα κατατρώνε
που την καρδιά των ρόδων και των μήλων απομυζούν
τις ρίζες της ανεμώνας ξεραίνουν
ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ
Προσπάθησε ψηλά να μείνεις
.
4 Μαϊου 2007
.
Ένα παιχνίδι με το ¨κοιτάζω"
.
Κοιτάζω τα μάτια σου
και τη σκέψη σου διαβάζω
διαβάζω το πάθος της καρδιάς σου
Κοιτάζω τον ουρανό και στ' άστρα χάνομαι
.
Κοιτάζω το φεγγάρι
και στην αγκαλιά σου ονειρεύομαι
.
Κοιτάζω τα μάτια της ψυχής σου
Και ταξιδεύω στο άπειρο
.
Κοιτάζω το συρματόπλεγμα
Και στη μοναξιά μου εγκλωβίζομαι.
.
16 Μαϊου 2007
.
Ανάμνηση (του Άγγελου)
.
Το παράθυρο είναι ψηλά
Θέλησα να το φτάσω
Ο αέρας φυσούσε στο ρυθμό του
Μύριζε ελευθερία
Έκλεισα τα μάτια
Ο χρόνος με ταξίδεψε πίσω
Ξαναζωντάνεψαν στιγμές αγαπημένες
Στιγμές που έζησα
Στιγμές που είναι ανάμνηση
Τις σέρνω να τις φέρω πίσω
Να τις αγγίξω
Είναι γερά καρφωμένες στο νου.

Από το ημερολόγιο του Αντίχριστου: η Εσταυρωμένη


Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Η γρίπη των γουρουνιών και οι μπούρδες του πρωθυπουργού περί υποχρεωτικού εμβολιασμού όλων των Ελλήνων.

Αυτή την εντολή έδωσε ο πρωθυπουργός στους συσκεφθέντες για το εθνικό σχέδιο κατά της γρίπης, και έτσι ακριβώς και ασυστόλως αναπαράχθηκε από όλα τα ΜΜΕ παραγνωρίζοντας ότι σ' αυτή τη χώρα υπάρχουν και άνθρωποι που δεν έχουν πειστεί από τη νέα γρίπη και τη θεωρούν ίδια με την παλιά. Αυτοί -ανάμεσά τους κι εγώ- είναι πεπεισμένοι ότι πρόκειται για ένα καινούριο τέχνασμα των φαρμακοβιομηχανιών προκειμένου να πουλήσουν τα φάρμακα και τα εμβόλιά τους (από 8 εκ. εμβόλια που είχε παραγγείλει αρχικά η Ελλάδα ανέβηκε στα 25 εκ, κόστος 202,8 εκ. ευρώ!!!). Πάω στοίχημα ότι η νέα γρίπη θα περάσει μόλις παραγγείλουν τα νέα εμβόλια όλες οι κυβερνήσεις. Ήδη στο νότιο ημισφαίριο όπου η νέα γρίπη κλείνει τον κύκλο της ανακοινώθηκε ότι οι θάνατοι ήταν πολύ λιγότεροι από αυτούς της κοινής γρίπης!!!
Αλλά ας έρθουμε στον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των Ελλήνων. Εγώ που δε θέλω να εμβολιαστώ, τι θα μου κάνουν; Θα στείλουν την αστυνομία με τον εισαγγελέα να με σύρουν δια της βίας από το σπίτι μου; Θα μπορούσαν να το κάνουν αν οι φορείς της νέας γρίπης είχαν χαρακτηριστεί με νόμο εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Αλλά ένας υγιής; Ποιο κράτος δικαίου θα επέβαλλε την μεταχείρισή του σαν τον κοινό εγκληματία;
Ο μόνος τρόπος να μου επιβάλλουν τον εμβολιασμό είναι να ζητήσω περίθαλψη για άλλο λόγο σε ένα νοσοκομείο και να μου την αρνηθούν αν πρώτα δεν εμβολιαστώ. Εδώ όμως υπάρχει το νομικό προηγούμενο των φορέων και των ασθενών του AIDS, που με την απόφαση Ν. 3094/2003, αρθρ. 3&5 του Συνηγόρου του Πολίτη αναγνωρίστηκε η μη υποχρεωτικότητα του τεστ και της λήψης φαρμάκων προκειμένου να περιθαλπούν σε κάποιο νοσοκομείο. (Σχεδόν όλα τα νοσοκομεία επιβάλλουν στους ασθενείς που προκειται να υποβληθούν σε κάποια επέμβαση το τεστ του AIDS -αυτό σύμφωνα με την παραπάνω απόφαση του Συνηγόρου του Πολίτη ένας ασθενής μπορεί να μην το αποδεχτεί.)
Αν λοιπόν το κράτος δικαίου μου επιτρέπει να αρνηθώ τον εμβολιασμό και να προσφύγω ενδεχομένως σε μια εναλλακτική θεραπεία - μολονότι δεν μου προσφέρεται αυτή η επιλογή σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, μπορώ να την επιλέξω στον ιδιωτικό τομέα- προς τι λοιπόν η πρωθυπουργική εντολή που τόσο μεγαλόφωνα ανακοινώθηκε και τόσο άκριτα αναπαράχθηκε από τα ΜΜΕ;
Όλα συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η εντολή του πρωθυπουργού για υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των Ελλήνων είναι μια μπούρδα, ένα επικοινωνικό πυροτέχνημα που τόσο συνηθίζει.