Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Τα χάικου του καλοκαιριού


Καλοκαίριασε... και σήμερα θέλω να σας αποχαιρετήσω. Κλειστόν λόγω διακοπών θα έλεγα παλιότερα... αλλά που τέτοια πια! Απλώς δε συμμαζεύομαι και δεν ασχολούμαι με το ίντερνετ και πολύ. Λίγο η ζέστη, λίγο η θάλασσα, λίγο οι δουλειές στην ύπαιθρο... δε μένει καιρός. Σας αποχαιρετώ λοιπόν με μερικά χάικου που ανθολόγησα από τη μετάφραση των Χρήστου Καφτεράνη και Ηλία Γκούμα, εκδ. μάτι 2002. Θα τα ξαναπούμε, εκτός απροόπτου, το φθινόπωρο πάλι, οπότε και αναμένεται να αλλάξουν πολλά στη ζωή μου...


...Καλό καλοκαίρι!


Ο ναός του Βούδα
μακριά
η θάλασσα του Ιούνη



Ο πωλητής με τις βεντάλιες
κουβαλάει το βάρος του ανέμου
ζέστη


Η δροσιά
του μοναδικού πεύκου
στη μέση του ορυζώνα


Σύντομη νύχτα
φωτεινές ανταύγειες
ξεχασμένες στο λιμάνι


Καλοκαιρινή μπόρα
μια μοναχική γυναίκα
ονειρεύεται στο παράθυρο


Με την καλοκαιρινή βροχή
τα φύλλα της δαμασκηνιάς
στο χρώμα του φρέσκου ανέμου


Υπνάκος
το χέρι που κουνούσε τη βεντάλια
σταμάτησε


Ήταν μήπως
η κραυγή του φεγγαριού;
Ο κούκος!


Αχ, κούκε
θ' ακούω το τραγούδι σου
στη χώρα των νεκρών


Πρωί μετά την καταιγίδα
μόνο τα πεπόνια
δεν κατάλαβαν τίποτα


Το παιδί που χάθηκε
κλαίει κλαίει
αλλά τρέχει πίσω από τις πυγολαμπίδες


Σιωπή!
Το τραγούδι των τζιτζικιών
τρυπάει τους βράχους


"Κάνω την εμφάνισή μου
εγώ ο βάτραχος
βγαίνω από το δάσος μου"


Δεν κουνιέται φύλλο.
Πόσο τρομαχτικό
το καλοκαιρινό δάσος!


Ηλιοβασίλεμα
κι ο δρυοκολάπτης
ακόμη στο ίδιο κλαδί


Ακουμπισμένος στο δέντρο
μεσ' στα κλαδιά και τα φύλλα
η έναστρη νύχτα



Καλοκαίρι 2010

Πειρατικός FM: Γενέθλια κι αγόρασα σκοινί...

...Τα τεσσαρακοστά μου γενέθλια σήμερα...

...και είμαι σαν τη χώρα...

...Δε λέω να αυτοκτονήσω...

...Ούτε ευχές ούτε φανφάρες...

...Μόνο σιωπή...

...Και περισυλλογή...

...Θερινό ηλιοστάσι 2010...

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Βρε, πώς δεν αλλάξαν οι καιροί...!


Τελικά, τα πράγματα στην Ελλάδα δεν αλλάζουν ποτέ. Κάνουν κύκλους και επανέρχονται οι ίδιες καταστάσεις και τα ίδια αδιέξοδα. Έχεις την αίσθηση ότι η Ελλάδα του 2010 ελάχιστα διαφέρει από την Ελλάδα του 1950 όπως την περιέγαφε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στην Αυλή των Θαυμάτων του. Η ίδια γκρίνια στην οικογένεια λόγω οικονομικής στενότητας, η ίδια απογοήτευση από την πατρίδα, η ίδια διέξοδος, η μακρινή Αυστραλία. Τουλάχιστον έτσι τα βλέπω εγώ. Αυτό το καλοκαίρι αναμένονται κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον μου. Οψόμεθα...

Μπάμπης: (Έρχεται από το βάθος βρίζοντας) Γυναίκες... Αχάριστες... σκύλες...
Ντόρα: Τι πάθατε πάλι;
Μπάμπης: Χωρίζουμε...
Ντόρα: Πάλι;
Μπάμπης: Τελείωσε.
Στράτος: Βάστα, ρε Μπάμπη...
Μπάμπης: Χωρίζω... φεύγω...
Ντόρα: Γιατί;
Μπάμπης: Γυναίκα είν' αυτή, ρε Ντόρα, γυναίκα; Νά 'τανε άλλος θα την είχε σφάξει στο γόνατο...
Στράτος: Εσείς προχτές ήσαστε μια χαρά!
Μπάμπης: Μην μπλέξεις ποτέ... ακούς; Μην παντρευτείς, καημένε μου, κάηκες...
Βούλα: (Βγαίνει και αφήνει στα πόδια του άντρα της μια μικρή βαλίτσα)... Εδώ σού 'χω τα εσώρουχα...
Μπάμπης: Φέρε και τ' άλλα! Όλα!
Βούλα: Να περιμένεις...
Στέλιος: Ακούστε...
Βούλα: Αυτουνού να τα πεις... Του βάρβαρου...
Μπάμπης: Πίσω μου σ' έχω πρωί πρωί, κυριακάτικα...
Ντόρα: Βούλα... Βούλα... Βούλα... άκουσέ με... (Τρέχει πίσω από τη Βούλα που φεύγει στο βάθος)
Μπάμπης: θα φύγω να δω τη γεια μου...
Στέλιος: Πού να τρέχεις, κάτσε 'δω να... Εδώ τώρα είμαστε όλοι σα μια οικογένεια...
Μπάμπης: Θα βγάλω χαρτιά, θα πάω στην Αυστραλία...
Στέλιος: Μπορεί να πάει κανείς;
Μπάμπης: Πώς δεν μπορεί...
Στέλιος: Μα θέλει δυο τρία χρόνια ώσπου να πάρεις σειρά...
Μπάμπης: Με είκοσι πέντε λίρες μπορείς σε δυο μήνες νά 'σαι κεί... Ξέρω ένανε που κάνει αυτή τη δουλειά...
Στέλιος: Μόνο με εικοσι πέντε λίρες; Μ' εφτάμισι χιλιάδες δηλαδή πάνω κάτω...
Μπάμπης: Ναι... Και κάτι ναύλα άλλες τέσσερεις πέντε χιλιάδες... πες δώδεκα χιλιάδες.
Στέλιος: Μόνο... Και βολεύεσαι για πάντα... για όλη σου τη ζωή;
Μπάμπης: Εκεί έχει δουλειά, δουλειά όχι αστεία. Χέρια νά 'χεις να δουλεύεις.. Κι αν είσαι λίγο καπάτσος να στήσεις μια δική σου δουλίτσα... Πάει, αυτό είναι, πήρες τ' απάνω...
Στέλιος: Βέβαια, εκεί οι τόποι είναι παρθένοι... Τον θένε τον άνθρωπο... Τονέ βαστάνε... να μη φύγει. Δεν τονέ διώχνουνε διαρκώς...
Μπάμπης: Βρίσκουνε και χρυσάφι ακόμη... Υπάρχουν ερημιές που δεν πάτησε ακόμη πόδι ανθρώπου... Πάνε και βρίσκουν χρυσάφι και πετρέλαιο... Έτσι,όπως στον κινηματογράφο...
Στέλιος: Με δώδεκα χιλιάδες...!

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Κύριε Υπουργέ, προσοχή! Ελλοχεύουν οργισμένοι πολίτες...


Δύσκολοι καιροί για τον πολιτικό κόσμο


Της Μαριλης Mαργωμενου (από την Καθημερινή)


Το «JK» εγκαταλείφθηκε. Η «Βιβλιοθήκη» ερήμωσε. Το τελευταίο κάστρο του κοινοβουλευτισμού, το «Da Capo», αδειάζει. Στις ρούγες του Κολωνακίου μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος απέμεινε. Τα μεσημέρια επιμένει να τρώει στο «Κεντρικόν», κι αν κανείς του πει για τα ιπτάμενα μπουκάλια που παραμονεύουν εκεί έξω, απαντά λακωνικά: «Ο κρυπτόμενος πολιτικός δεν είναι πολιτικός».

Αλλά πώς να εμφανιστεί ο πολιτικός όταν ορδές καμουφλαρισμένων βαρβάρων τον σημαδεύουν; Ο Κ. Καραμανλής προ μηνός έμαθε περισσότερα από όσα θα ήθελε για την ψυχολογία του όχλου: μια κυρία τον εντόπισε να ξεκοκαλίζει τη σφυρίδα του στο «17» και εφόρμησε στο τραπέζι του μ’ ένα «φτου σου! Μόνο να τρως ξέρεις!» που ξεσήκωσε τους χαχανίζοντες θαμώνες. Πριν από δύο εβδομάδες, ο Απ. Κακλαμάνης πέρασε ένα πλήρες μισάωρο στη θαλπωρή ενός W. C. της στοάς Κοραή μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ ως ιππικό και να διώξουν τους ιθαγενείς απ’ έξω. Προ ημερών, η Α. Διαμαντοπούλου ίσα που πρόλαβε να ξεπορτίσει προτού οι μαινόμενοι εκπαιδευτικοί τη μαντρώσουν στο στούντιο της ΕΡΤ για να κάνουν μαζί της «διάλογο». Πλέον η εμφάνιση οποιουδήποτε πολιτευτή ξυπνά τον τραμπούκο που λουφάζει στο πολιτισμένο παρουσιαστικό του μέσου Αθηναίου.

Για τους πολιτικούς δεν διατίθεται όχι χλωρό, αλλά ούτε αποξηραμένο κλαρί, σαν κι αυτό στις ομπρέλες του Αστέρα Βουλιαγμένης. Εκεί εντόπισε τον Π. Δούκα ένας τύπος απ’ αυτούς που εγκαθίστανται στις ξαπλώστρες μόλις το πρώτο χελιδόνι φέρει την άνοιξη: «Σήκω φύγε! Προκαλείς!», του φώναξε. Ο έρμος ο κ. Δούκας δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει βλέποντας τον μπρονζέ εξηνταπεντάρη εξεγερμένο. Ψέλλισε κάτι σαν «μάλιστα... Μιλάς κι εσύ που δεν έχεις δουλέψει μια μέρα στη ζωή σου…», και μάζεψε την πετσέτα του, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη για ρακέτες.

Στην Κω

Πλέον, πουθενά δεν είναι κανείς ασφαλής. Δεν είναι μόνο οι μαρτυρίες από τη νήσο Κω, που λένε ότι μια αγέλη πιτσιρικάδων κυνηγά ολημερίς τον Αρ. Παυλίδη και μόλις τον εντοπίσει τσιρίζει «Παιδιάαα! Ο Τέεελης!» και χοροπηδά γύρω του ξεδιάντροπα χωρίς καθόλου να φοβάται το παντοδύναμο δάχτυλο. Είναι και οι ιστορίες του Γ. Αλογοσκούφη που ο ίδιος επιμένει ότι δεν συνέβησαν ποτέ. Αλλά πώς να διαψεύσει τα «θα σ’ εκτελέσουμε σαν τον Πρωτοπαπαδάκη!» που άκουσε στο LSE, ή το κράξιμο των φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ που του ετοίμασαν μέχρι και περιοδικό με ποικιλία ύβρεων;

Και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πού να φανταζόταν ο Φ. Σαχινίδης τι τον περίμενε το βράδυ που κατέφυγε στον «Σταυρό του Νότου» να ξεχαστεί; Τα φώτα έσβησαν και μια εξαγριωμένη φωνή τον κατακεραύνωσε απ’ την πίστα. «Οι υπουργοί της Μέρκελ», ούρλιαξε ο τραγουδιστής Μ. Πασχαλίδης, «θα καταστρέψουν την Ελλάδα»! Ο υφυπουργός, λουφαγμένος στο τραπέζι, προφανώς αναρωτιόταν τι ήθελε να βγει απ’ το σπίτι του – αλλά όπως ξέρει και ο Α. Τσοχατζόπουλος ούτε εκεί υπάρχει σωτηρία.

Ενα μήνα τώρα η μάντρα γύρω απ’ το σπίτι του έχει μετατραπεί σε τείχος των δακρύων: οι γείτονες βρίσκουν ολόγυρα πεταμένα χαρτάκια με μηνύματα, που η γκάμα τους κινείται ανάμεσα στο παλαιοπασοκικό «προδότη Ακη!» και στο νεοφιλελεύθερο «φέρε πίσω τα λεφτά!». Διόλου παράξενο που ο κ. Τσοχατζόπουλος σπανίως βγαίνει από τη μάντρα. Γιατί προφανώς έχει ακούσει και για τη συνάντηση του Γ. Βουλγαράκη με τους εξεγερμένους καφενόβιους. Ο πρώην υπουργός κατευθυνόταν στο «JK» όταν άκουσε το χιτ των ημερών «Πού είναι τα λεφτά, ρε;». Εν αντιθέσει με τον μέσο άνθρωπο που κάνει μεταβολή μόλις μυρίσει μπαρούτι, ο κ. Βουλγαράκης μάλλον βρήκε ευκαιρία να εφαρμόσει όσα μάθαινε τόσα χρόνια στο τατάμι. Κι έτσι, στράφηκε προς τον κύριο που εν μέσω καπουτσίνο και κρουασάν τον «στόλιζε» σαν μεταχρονολογημένο επιτάφιο. Αλλά σαν να επρόκειτο για ταινία του Μπρους Λι, δέκα ακόμα τύποι συσπειρώθηκαν γύρω απ’ τον επανάστατη του καφέ. Και ο κ. Βουλγαράκης ανέκρουσε πρύμναν προτού τον πάρουν τα σκάγια...

Ατυχώς την ιστορία δεν πρόλαβε να τη μοιραστεί με τον Κ. Κουλούρη πριν εκείνος βγει στη Βαλαωρίτου. Ο παλαιός σοσιαλιστής αρχικά αγνόησε το τσούρμο των νεαρών που τον πήρε στο κατόπι. Αλλά στη συνέχεια ήταν δύσκολο να τους αγνοήσει, κυρίως γιατί ένας τους πλησίασε υπούλως και τον λάκτισε με φόρα στα οπίσθια! Ευτυχώς για τον κ. Κουλούρη, όρμησε ένας παλαιός συνδικαλιστής της ΔΕΗ να τον σώσει. Βλέπετε, ο συνδικαλιστής τον θυμόταν από τότε που μεγαλούργησε ως καταμετρητής της ΔΕΗ. Ενώ οι νεαροί τραμπούκοι γνώριζαν μονάχα την πρόσφατη πορεία του: απ’ το «GB» στο «Jimmy’s» και τούμπαλιν...