Στη Μητέρα των θεών

Αυτή την πρωτοχρονιά θα θυμηθούμε τη Μεγάλη Απούσα, τη Μητέρα των θεών και τα αρχετυπικά της ίχνη, τις αρχαίες ελληνίδες ποιήτριες, φωνές χαμηλές και ξεχασμένες μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία∙ την Μύρτιδα, δασκάλα του Πίνδαρου και της Κόριννας, την ίδια την Κόριννα με τα τραγούδια της για τις γιαγιάδες και προγιαγιάδες ηρωίδες, την Χαριξένη, μια μικρή αναφορά στις κωμωδίες του Θεόπομπου και του Κρατίνου, την Τελέσιλλα και την Πράξιλλα με τους ονομαστούς ρυθμούς τους, την Ήριννα που θρηνεί τη φίλη της Βαυκίδα νεκρή στα δεκαεννιά, την Ανύτη που αγαπούσε τα ταπεινά φυτά, τα ζώα και τους απλούς ανθρώπους, την Νοσσίδα του έρωτα απ’ τους Επιζεφύριους Λοκρούς, τη Μοιρώ απ’ το Βυζάντιο.

Το απόσπασμα από την Τελέσιλλα, αφιερωμένο στη Μητέρα των θεών:

Θεές μου,

ελάτε εδώ απ’ τον ουρανό

και τραγουδήστε μαζί μου

την Μητέρα των θεών

που περιπλανιέται

στα όρη και στις λαγκαδιές

αναμαλλιασμένη και τρελή

Ο βασιλιάς ο Δίας βλέπει

την Μητέρα των θεών

ρίχνει τον κεραυνό

και παίρνει τα τύμπανα

σκίζει τις πέτρες

και παίρνει τα τύμπανα

Μητέρα, πάνε στους θεούς

μην γυρίζεις στα βουνά

μη...

...

τα μοχθηρά λιοντάρια

κι οι άσπροι λύκοι...

Δεν πάω στους θεούς

το μερτικό μου θέλω

μισό απ’ τον ουρανό

μισή απ’ τη γη

και το τρίτο της θαλάσσης

μόνο τότε θα πάω

Χαίρε, μεγάλη βασίλισσα

Μητέρα του Ολύμπου.

Η ελληνική Βουλή και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Από το protagon.gr

Μην ανησυχείτε! Επειδή πολλά γράφονται περί δήθεν αποσύνθεσης και διάλυσης του πολιτικού μας συστήματος, σας ενημερώνω ότι είναι όλα ανακρίβειες. Μέσα στην καταιγίδα των εξελίξεων, υπάρχουν κάποιοι φωτεινοί φάροι που κρατούν ψηλά τα λάβαρα του μεταπολιτευτικού μας καθεστώτος. Πρώτος από όλους τιμά τον κορυφαίο θεσμικό του ρόλο ο Πρόεδρος της Βουλής.

Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ η χώρα ετοιμάζεται για εκλογές, ενώ η πολιτική ατμόσφαιρα όζει από καταγγελίες, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν αμέλησε τις παραδόσεις και με μια συγκινητική κίνηση έδειξε πως πάνω από όλα είναι Άνθρωπος:

Με απόφασή του, πλήρως ενταγμένη στο πνεύμα των Χριστουγέννων, ενέκρινε επιχορήγηση ύψους 150.000 ευρώ προς τον Σύλλογο των Υπαλλήλων της Βουλής, το σύλλογο που εκπροσωπεί τους βαρύτερα πληγέντες από την κρίση Έλληνες, εκείνους που έναντι ψυχίων δίνουν νυχθημερόν τη μάχη για τον κορυφαίο θεσμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, εκείνους που προέταξαν τα στήθη και προσφέρθηκαν να υποβληθούν οι ίδιοι σε οικονομικές θυσίες προκειμένου να απαλυνθεί το βάρος για άλλους συνανθρώπους. Και όλα αυτά ενώ γνωρίζουμε ότι είναι οι μόνοι που προσελήφθησαν με απόλυτα διαφανή αξιοκρατικά κριτήρια.

Ευτυχώς, ο Πρόεδρος της Βουλής δεν λησμόνησε και έσπευσε, από το υστέρημα των φορολογουμένων, να ενισχύσει ιερούς σκοπούς: την αγορά χριστουγεννιάτικων δώρων για τα παιδιά των μελών του Συλλόγου, τη βράβευση των αριστούχων εξ αυτών και άλλες δράσεις «που εντάσσονται στον κοινωνικό ρόλο του Συλλόγου».

Γιατί πάνω απ' όλα είναι τα δώρα, τα βραβεία και ο κοινωνικός μας ρόλος! Και με λιγότερα από 150 χιλιάρικα δεν μπορείς να υπηρετήσεις τέτοιους υψηλούς σκοπούς.

Οι υπάλληλοι της Βουλής δεν είναι όμως η μόνη δοκιμαζόμενη κοινωνική ομάδα. Υπάρχουν και οι τέως βουλευτές και ευρωβουλευτές, ο σύλλογος των οποίων (κορυφαίος θεσμός της Δημοκρατίας και αυτός) έχει σοβαρές ανάγκες. Και αυτές τις ανάγκες έσπευσε να τις καλύψει ο Πρόεδρος της Βουλής, έστω και με ένα πενιχρό τριαντάρι. Μακάρι να μας περίσσευαν, να δίναμε περισσότερα για την κάλυψη των λειτουργικών τους δαπανών. [Αινιγματικό το «τους»: τίνος είναι οι δαπάνες, της Ένωσης ή των τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών;]

Μη νομίσετε όμως ότι πρόκειται απλώς για μία πράξη ανθρωπιάς της στιγμής. Είναι όλα εγγεγραμμένα τακτικά και όπως πρέπει στον προϋπολογισμό της Εθνικής Ημών Αντιπροσωπείας από πέρυσι, διότι χωρίς σύστημα και προνοητικότητα ανθρωπιά δεν γίνεται, διότι χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε η Δημοκρατία μας να φθάσει στην κορύφωση που όλοι ζούμε και απολαμβάνουμε.

Τίποτε άλλο πέρα από ένα μεγάλο «εύγε» στον Βαγγέλη, που δείχνει να αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων και τη σημασία των συμβολισμών, που δεν επιτρέπει στη μικροπολιτική να τον εκτρέπει από το θεσμικό του ρόλο όπως τον όρισαν οι μεταπολιτευτικές μας δομές και παραδόσεις.

Εύγε και πάλι εύγε!

Ο Στοππάκιος στη χώρα των θαυμάτων: Θαύμα 9ο. Η κυβέρνηση και το opposition.

Άκουσα την Arianna Huffington να λέει με αφορμή την ελληνική έκδοση της Huffington Post: μπορούν να γράψουν όσοι θέλουν, και γνωστοί και άγνωστοι, και από την κυβέρνηση, το opposition...

What the fuck? Τι λες, Αριάννα μου; Και από τη κυβέρνηση και το opposition; Εδώ δε συνομιλούν στη Βουλή, θα κάνουν chat στο ίδιο site? ‘Οταν συνυπάρχουν κάπου είναι για να βρίζουν ο ένας τον άλλον. Κατά τα άλλα έχουν οχυρωθεί πίσω από κάποια έντυπα και κάποιους ιστότοπους και φυλάν καλά τα μετερίζια ανοίγοντας πόλεμο.

Ξέρεις, έχουμε μια στρεβλή αντίληψη της δημοκρατίας σ’ αυτή τη χώρα. Στη Βουλή, στο Δήμο, στο καφενείο, στην παρέα, νομίζουμε ότι δημοκρατία είναι να λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Στην πραγματική δημοκρατία όμως, ακούς, πρώτα απ’ όλα, το λόγο με τον οποίο διαφωνείς. Πολύ απέχουμε απ’ αυτό στην Ελλάδα.

Επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; -Ώρα για αλήθειες.

Σ’ ‘ενα άρθρο του, με αφορμή τις πρόσφατες πιέσεις που δέχθηκε η ελληνική οικονομία από τις αγορές, ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας ασκεί σκληρότατη κριτική στην κυβερνητική πολιτική, αλλά και θέτει μετ’ επιτάσεως ένα πρόβλημα για το ΣΥΡΙΖΑ, την, κατα τα φαινόμενα, επόμενη ελληνική κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ είτε θα πρέπει να μην τηρήσει το πρόγραμμα του και να μετατοπιστει διαπραγματευόμενος με τις αγορές και τους δανειστές–μην κάνοντας ουσιαστικά κάτι διαφορετικό από την παρούσα κυβέρνηση... Είτε θα παραμείνει πιστός στο προγραμμά του και τότε πρέπει να έχει φροντίσει να θωρακίσει τις ελληνικές τράπεζες και τις επιχειρήσεις από τις επιθέσεις των αγορών και από την αναμενόμενη πίεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όσον αφορά τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών. Κύριως όμως πρέπει να έχει προετοιμάσει τον ελληνικό λαό για μια σκληρή δοκιμασία. Να πως θέτει ο ίδιος το πρόβλημα:

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

Το πιο αμείλικτο μήνυμα των αγορών στάλθηκε όμως προς την αντιπολίτευση. Παρά το ότι δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, οι διακηρύξεις του είναι ξεκάθαρες: θα επιδιώξει βαθιά διαγραφή του χρέους, άρση της λιτότητας, παρέμβαση ανακούφισης για τα λαϊκά στρώματα και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Οι επιδιώξεις του είναι απολύτως λογικές και απαραίτητες για μια χώρα που βρίσκεται στην κατάσταση της Ελλάδας. Αλλά αυτού του είδους η λογική μικρή σχέση έχει με τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικώναγορών.

Η πανωλεθρία που υπέστη η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου έδειξε ότι μια κυβέρνηση με το διακηρυγμένο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει εντονότατη επίθεση των αγορών, με μεγάλη άνοδο των επιτοκίων και πτώση του χρηματιστηρίου. Η αστάθεια και η ανησυχία θα είναι μεγάλη και για τις τράπεζες και για τις επιχειρήσεις. Αλλά για μια κυβέρνηση που δεν θα έχει ως στόχο της την επιστροφή στις αγορές - όπως θα πρέπει να είναι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - η επίθεση των αγορών δεν θα έχει καθοριστική σημασία, δεδομένου μάλιστα ότι οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας είναι πια πολύ περιορισμένες, αν εξαιρέσει κανείς την εξυπηρέτηση του χρέους. Ψυχραιμία, λοιπόν, θα χρειαστεί, άμεσα μέτρα στήριξης τραπεζών και επιχειρήσεων, καθώς και μεθοδική προετοιμασία του ελληνικού λαού ώστε να μην φοβηθεί.

Καταλυτική όμως θα είναι η στάση που θα κρατήσει η ΕΕ και ειδικότερα η ΕΚΤ. Στις παρούσες συνθήκες των αγορών το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται όσοι καθορίζουν την πορεία της ΕΕ είναι μια κυβέρνηση περιφερειακής χώρας που θα προκαλεί αναταραχή επιδιώκοντας διαγραφή χρέους και αποκηρύσσοντας τη λιτότητα. Ο κίνδυνος γενικευμένης ανάφλεξης θα είναι πολύ μεγάλος. Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι θα ασκηθούν τεράστιες πιέσεις στη νέα κυβέρνηση για να τηρήσει τα συμφωνημένα από τις προηγούμενες, να παραμείνει στο γενικό πλαίσιο του ελληνικού προγράμματος και να ξεχάσει τα περί βαθιάς διαγραφής χρέους. Στην ουσία να εγκαταλείψει το διακηρυγμένο πρόγραμμά της. Κανείς δε βρίσκεται σε καλύτερη θέση από τον κ. Ντράγκι για να ασκήσει τέτοια πίεση, εκβιάζοντας ευθέως με την απειλή διακοπής της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, όπως ήδη έκανε στην περίπτωση της Κύπρου το 2013.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα έχει επιδοθεί σε εκστρατεία ενημέρωσης των ισχυρών της Ευρώπης προσπαθώντας να τους πείσει για τη λογική που διέπει τις θέσεις του και για την απόφασή του να βρει ‘ευρωπαϊκή’ λύση. Καλό είναι φυσικά να ενημερώνει τα διεθνή φόρα για τις θέσεις του, αλλά ακόμη καλύτερο είναι να έχει αντίληψη των συμφερόντων του αντιπάλου. Καλό είναι επίσης να θυμούνται οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι μηχανισμοί της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας χαρακτηρίζονται από καλούς τρόπους, ευγένεια προς τον συνομιλητή τους και τη συνήθεια να ακούνε τον άλλο, αλλά παραμένουν άτεγκτοι υπερασπιστές των συμφερόντων τους, σκληροί και βαθιά υπεροπτικοί.

Δεν υπάρχουν ‘λογικοί’ διαπραγματευτές με τους οποίους θα συνδιαλλαγεί μια ριζοσπαστική ελληνική κυβέρνηση. Η μόνη πραγματική ισχύς της απέναντι στους εκβιασμούς που αναπόφευκτα θα ασκηθούν θα είναι η λαϊκή στήριξη και αποφασιστικότητα. Για να υπάρξει τέτοια στήριξη απαιτείται καθαρότητα οικονομικής και πολιτικής ανάλυσης, απόρριψη των εκβιασμών, ετοιμότητα για ρήξεις και προετοιμασία των λαϊκών στρωμάτων για σκληρή δοκιμασία. Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων είναι ίσως το τελευταίο καμπανάκι για τον ΣΥΡΙΖΑ και η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα να επιδιώξει την αλλαγή που χρειάζεται με ρεαλιστικό τρόπο.

Όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Ας μιλήσουμε για μουσική: Αισθηματική ηλικία

Άφωνος...

Ωραία Κοιμωμένη (Official Music Video) from Panagiotis Kountouras on Vimeo.

Πρώτη φορά: σεξ και ψήφος

Τα σποτάκια που ακολουθούν είναι αυστηρώς ακατάλληλα για σοβαροφανείς και σεμνότυφους, δεξιούς και αριστερούς!

Προεκλογικός γυάλινος κόσμος... Protection!

Παρακολουθώντας από κοντά την προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων, όλο και περισσότερο πείθομαι για την ορθότητα της απόφασής μου να υποστηρίξω σ’ αυτές τις εκλογές Το Ποτάμι∙ οι υποψήφιοί του στέκονται όπως πρέπει σ’ όλες τις αντιπαραθέσεις και μοιάζουν κυριολεκτικά σαν τη μύγα μες στο γάλα. Και πολύ το διασκεδάζω όταν οι δημοσιογράφοι και τα λοιπά κόμματα προσπαθούν να τους επαναφέρουν στην τάξη –όπως την εννοούν αυτοί βέβαια τόσα χρόνια τώρα- κάνοντάς τους την κλασική πια ερώτηση: τελικά εσείς τι είστε αριστεροί ή δεξιοί; Ή αλλιώς, σε ποια ευρωομάδα θα ενταχθείτε; Για να πάρουν την απάντηση, εις ώτα μη ακουόντων, ξανά και ξανά: τα προβλήματα του κόσμου θέλουν λύση που είτε έρθει από αριστερά είτε από δεξιά είναι καλοδεχούμενη. Το πρόβλημα και η πρόταση επίλυσής του νοιάζει τους πολίτες και όχι η ιδεολογική του προέλευση.

Και σ’ αυτό το τέμπο συνεχίζεται η προεκλογική εκστρατεία βδομάδες τώρα. Κρίμα γιατί αν οργανωνόταν αλλιώς η συζήτηση και οι δημοσιαγράφοι έθεταν θεματικές ενότητες καλώντας τους ειδικούς από κάθε κόμμα, και οι ίδιοι θα ξεστραβώνονταν αλλά και οι πολίτες θα ήταν καλύτερα πληροφορημένοι.

Και για να ρίξω τη ροκιά μου θα δώσω ένα παράδειγμα. Πώς θα αντιδρούσε ένας πωρωμένος ροκάς στο άκουσμα του Protection της Donna Summer; -Ντίσκο; Μπλιαχ! Αηδία! Πώς θα αισθανόταν ο ίδιος ο ροκάς αν μάθαινε ότι το κομμάτι το έχει γράψει ο Bruce Springsteen; -Μαλάκας. Έτσι θα αισθανόταν! Το ίδιο και στην πολιτική: Ο αριστερός που ούτε καν ακούει μια πρόταση μόνο και μόνο επειδή προέρχεται από κάποιον φιλελεύθερο, μαλάκας είναι. Το ίδιο και ο δεξιός από την ανάποδη. Μαλάκας. Τελεία και παύλα.

Με ποιο κόμμα αισθάνεσαι πιο κοντά;

Πολύ με αρέσουν αυτά τα τεστ που προσπαθούν να σε τοποθετήσουν σε κάποιο πολιτικό χώρο ή να εντοπίσουν τη συνάφειά σου με κάποιο πολιτικό κόμμα. Είναι γιατί αφήνεις κατά μέρος τις όποιες ιδεολογικές αγκυλώσεις, απαντάς σε κάποιες σημαίνουσες ερωτήσεις και τοποθετείσαι αναλόγως. Πολλές φορές, μπορεί να βρεθείς προ εκπλήξεως -και, αν είσαι ειλικρινής στις απαντήσεις σου, σίγουρα θα βρεθείς. Το παρακάτω τεστ έχει να κάνει με τις ευρωεκλογές και είναι αρκετά διασκεδαστικό και διδακτικό. Να τι έβγαλε για μένα.

Ας το πάρει το ποτάμι...

Is a dream a lie if it don’t come true or

is it something worse?

Είναι τ’ όνειρο ψέμα αν δεν γίνει πραγματικό ή

είναι κάτι πιο κακό;

Bruce Springsteen, The river

Και ξαφνικά κάτι άρχισε να κινείται στην ελληνική πολιτική ζωή. Εκεί που είχες την αίσθηση ότι τα πάντα είχαν βαλτώσει, ότι παραμέναμε σ’ ένα διπολισμό με παλιούς, σάπιους, κομματικούς όρους (τα ονόματα δεν έχουν σημασία, ΝΔ. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) και ότι το μόνο καινούριο ερχόταν από ήδη παλιούς φθαρμένους πολιτικούς (Καμμένος, Λοβέρδος, Ψωμιάδης, ΕΛΙΑ), τότε άρχισε να κυλάει Το Ποτάμι.

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης έβλεπες ότι οι Έλληνες, ναι μεν ήταν δυσαρεστημένοι αλλά δεν μπορούσαν να εκφράσουν με θετικό τρόπο τη δυσαρέσκειά τους, παλαντζάροντας πότε εδώ και πότε εκεί, ανάλογα που θα τους οδηγούσε ο θυμός τους, από την άκρα δεξιά στην άκρα αριστερά. Στις δημοσκοπήσεις πάντα κέρδιζαν οι αναποφάσιστοι και ο Κανένας. Υπήρχε μια κοινωνία σε αναμονή. Οι πολίτες, σαν τους αρχαίους, είχαν στήσει έναν βωμό, όχι στον Άγνωστο Θεό μα στον Κανένα, και περίμεναν. Έχω την αίσθηση ότι στο Ποτάμι άρχισαν να βλέπουν τον Κανένα.

Αρχή ενός ανδρός; Ο Θεοδωράκης μόνος; Ε, πώς να ξεκινήσει αλλιώς; Κι ο Γραμματικάκης μέσα; Κι ο Δήμου το υποστηρίζει; Ε, δεν πρέπει και οι διανοούμενοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους σ’ αυτό τον τόπο; Μα και οι άλλοι έχουν και ηγήτορες και διανοούμενους. Αίσθηση μου όμως είναι ότι εδω τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όσο δύσπιστος και να είσαι για τις πραγματικές προθέσεις κάποιων επώνυμων και αναγνωρίσιμων, δεν μπορείς όμως να μην αναγνωρίσεις ένα άλλο διαφορετικό ήθος, έναν καινούριο, ειλικρινή λόγο αλλά κι έναν ρεαλισμό που δεν απεμπολεί το όραμα αλλά και δεν γίνεται δονκιχοτισμός.

Και μ΄αρέσουν και ο χαμηλός τόνος και οι ρεαλιστικές, προσεκτικές κινήσεις. Το πολιτικό στίγμα δόθηκε. Οι επαφές στις Βρυξέλες με τους Φιλελεύθερους, τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους τοπθετούν το κίνημα κέντρο-κεντροαριστερά. Αυτό αρκεί για αρχή. Τ’ άλλα θα καθοριστούν μετά. Εκεινο όμως που δεν μπορεί να περιμένει είναι το όραμα που πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Η διάψευσή του σ’ αυτή η χρονική στιγμή θα είναι κάτι πολύ χειρότερο.

Ροζ...

Ο οπωρώνας με τις ροδακινιές... Εγκαταλειμμένος... Αλλά πανέμορφος.

Επιμένω...

Η παλιά αχλαδιά του παπού, δεκαετίες τώρα, σχεδόν ξερή ...Αλλά πάντα ένα κλαδάκι επιμένει να ανθίζει...

Εσύ σε ποιον πολιτικό χώρο ανήκεις;

Όταν πληροφορήθηκα ότι υπάρχει ένα τέστ που μπορεί να σου πει τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκεις, γέλασα. Μπήκα όμως στον πειρασμό να το κάνω. Και εξεπλάγην. Θετικά μάλλον. Με έβγαλε ότι ανήκω στον χώρο του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Αφού έμαθα τι είναι αυτός ο χώρος, είπα ότι μπορεί να είναι κι έτσι. Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει ένα τεστ. Αν δέχεσαι κι εσύ την πρόσ/κληση, κάντο εδώ 

Κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι η πεποίθηση ότι ο φιλελευθερισμός πρέπει να έχει κοινωνική θεμελίωση. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός αναζητεί την ισορροπία ανάμεσα στην ατομική ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Σαν τον κλασικό φιλελευθερισμό, ενστερνίζεται την οικονομία της αγοράς και την επέκταση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αλλά διαφέρει ως προς την πεποίθηση ότι ο θεμιτός ρόλος της κυβέρνησης περιλαμβάνει τη διαχείριση οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων όπως της φτώχειας, του συστήματος υγείας και της εκπαίδευσης. Υπό τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, το καλό της κοινότητας θεωρείται σε αρμονία με την ελευθερία του ατόμου. Οι κοινωνικές φιλελεύθερες πολιτικές υιοθετήθηκαν ευρέως στο μεγαλύτερο μέρος του καπιταλισικού κόσμου, ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κοινωνικές φιλελεύθερες ιδέες τείνουν να είναι κεντρώες ή κεντροαριστερές. Ο όρος κοινωνικός φιλελευθερισμός χρησιμοποιείται γα να διαφοροποιηθεί από τον κλασικό φιλελευθερισμό, που κυριάρχησε στην πολιτική και οικονομική σκέψη για αρκετούς αιώνες μέχρι που ο κοινωνικός φιλελευθερισμός ξεπήδησε απ’ αυτόν γύρω στα χρόνια του Οικονομικού Κράχ (1930). Μια αντίδραση ενάντια στον κοινωνικό φιλελευθερισμό στα τέλη ου 20^ου αι., που συχνά ονομάζεται νεοφιλελευθερισμός, οδήγησε σε μονεταριστικές οικονομικές πολιτικές και σε έκπτωση προνοιών και παροχών από την κυβέρνηση. Πάντως, αυτή αντίδραση δεν είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή στον κλασικό φιλελευθερισμό, μια που οι κυβερνήσεις συνέχισαν να παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες και διατήρησαν τον έλεγχο πάνω στην οικονομική πολιτική.

Από τη Βικιπέδια 

Η ελληνική μας μιζέρια

Όσοι από μας ζήσαμε για κάποιο διάστημα στο εξωτερικό είχαμε δυο επιλογές όσον αφορά την κοινωνικοποίησή μας: ή να αναπτύξουμε κοινωνική ζωή στα πλαίσια μιας ελληνικής κοινότητας, ανακυκλώνοντας πρακτικές και συνήθειες οικείες σε μας από τη μαμά πατρίδα -αν και λίγο αλλαγμένες∙ ποιος άραγε σήμερα στην Ελλάδα συνηθίζει το σπάσιμο των πιάτων, που τόσο δημοφιλές είναι στα περίφημα ελληνικά γλέντια της αλλοδαπής, με το γύψο να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, να μπαίνει στα ρουθούνια σου και να σε ασπρίζει από την κορφή ως τα νύχια; ...Αλλά και σ’ αυτές που παρέμειναν ίδιες -άραγε πόσο παράξενες φαίνονται στα μάτια των ξένων; Ακόμα θυμάμαι τον τρόμο στα μάτια της φίλης μου Γουέντι όταν την επόμενη μέρα είδε τον σταυρό που ζωγραφίζουμε πάνω στην εξώπορτα με το κερί της Ανάστασης. Τι να σκέφτηκε άραγε; Ότι η Κου Κλουξ Κλαν πέρασε από κει τη νύχτα; 

Εν πάση περιπτώσει, η άλλη επιλογή που έχεις είναι να αγνοήσεις την ελληνική κοινότητα και την οικειότητα που σου προσφέρει και να ανοιχτείς στις προκλήσεις που σου δίνει η ζωή σε μια ξένη χώρα. Δεν είναι εύκολο. Γιατί το οικείο πέρα από την αυτοεπιβεβαίωση, σου χαρίζει την ασφάλεια. Χρειάζεται να κάνεις μια επανάσταση απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό για να ξεφύγεις, για να υπερνικήσεις το φόβο του άλλου, του διαφορετικού. Σκέφτομαι αυτό που είπε η Ολυμπία Δουκάκη στον Στρουμπουλόπουλο∙ τη δική της εξέγερση την έκανε όταν είπε στον πατέρα της ότι δεν θα πηγαίνει άλλο στην ελληνική εκκλησία την Κυριακή. Ήθελε να ξεφύγει απ’ αυτό το πολιτισμικό περιβάλλον που είχε καταδικάσει τη μητέρα της στην αφωνία, κάνοντας αναφορά στα ποιήματα που αυτή έγραφε. Ήθελε να ξανοιχτεί, να κάνει άλλα πράγματα, ενδιαφέροντα, διαφορετικά απ’ αυτά που θα έκανε εγκλωβισμένη στην ελληνική κοινότητα. 

Αν και τον εγκλωβισμό μπορεί να τον βιώσεις ως μειονότητα σ’ ένα διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον, δεν είναι ψέμα ότι μπορείς να τον αισθανθείς και στην ίδια σου τη χώρα. Μόνο που εδώ χάνεσαι στις αυταπάτες της συλλογικότητας. Χρόνια ολόκληρα η ελληνική κοινωνία παρέμεινε εγκλωβισμένη στην εικονική πραγματικότητα που η πολιτική της ηγεσία είχε δημιουργήσει γι’ αυτήν, δίνοντάς της αυτό που θα την έκανε μακάρια και χορτάτη, το χρήμα. Έτσι, λοιπόν οι πολίτες αυτής της χώρας κατανάλωναν αμέριμνοι, χωρίς να αναρωτιούνται, ούτε κατ’ ελάχιστον, "από που τόσος πλούτος ρε παιδιά" -και ήταν ευτυχισμένοι- και οι πολιτικοί, με το αζημίωτο πάντα, ήταν εκεί για να εγγυηθούν αυτή την ευτυχία, δημιουργώντας γύρω τους ένα προστατευτικό φίλτρο που τους βόλευε όλους. 

Και ξαφνικά η φούσκα έσκασε. Και ήρθαμε όλοι αντιμέτωποι με μια άλλη πραγματικότητα, διαφορετική απ’ αυτή που ξέραμε, ξεβολευτήκαμε, χάσαμε την ασφάλειά μας, αρχίσαμε να φοβόμαστε. Αυτά τα συναισθήματα δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικά, Μπορεί να αποδειχθούν πολύ δημιουργικά, φτάνει να αποδεχτείς την πρόκληση. Δε νομίζω όμως ότι την έχουμε αποδεχτεί. Αντί το Μνημόνιο να μας κεντρίσει, να προχωρήσουμε παραπέρα, η αντιμνημονιακή σκέψη που τόσο έχει καλλιεγηθεί τελευταία επιδιώκει να μας κλείσει πίσω στο καβούκι μας. Κοιτάχτε τι πολιτικές συμπεριφορές έφερε στην επιφάνεια: εσωστρέφεια (Χρυσή Αυγή, ΑΝ.ΕΛ), φόβο (ο δονκιχωτισμός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α που επιτίθεται και δαιμονοποιεί τον παγκόσμιο καπιταλισμό φόβο δείχνει), αλαζονική ρητορική (η δανειακή σύμβαση χαρακτηρίζεται απ΄όλους τοκογλυφική, μα οι ίδιοι τοκογλύφοι μας δάνειζαν και την εποχή της μακαριότητας, απλώς δεν το ξέραμε). 

Δε λέω ότι το Μνημόνιο είναι καλό και άγιο, μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις, μπορεί αυτοί που καλούνται να το υλοποιήσουν να είναι ανίκανοι (ΝΔ, ΠΑ.ΣΟ.Κ, γιατί το ρετσιτατίβο "το λέει το Μηνημόνιο", "δε συμφωνεί η Τρόικα" ανικανότητα δείχνει) ή ακόμη αυτοί που το σχεδίασαν να είναι ερασιτέχνες, αναγνωρίζω όμως τη στόχευσή του, που είναι ο εκσυγχρονισμός της χώρας και o μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας με γνώμονα τα δυτικά πρότυπα. Κι αυτό είναι πρόκληση. Και η πρόκληση απευθύνεται κυρίως προς τον εαυτό μας, να ξεφύγουμε, να κάνουμε άλλα πράγματα, διαφορετικά, πιο ενδιαφέροντα. Να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας και με τον κόσμο. Αυτό που με προβληματίζει όμως, είναι ότι η ελληνική κοινωνία δε φαίνεται να είναι έτοιμη να το δεχτεί αυτό. Μάλλον στη μιζέρια της τη βλέπω να επιστρέφει. 

Μεγάλες ελπίδες: Dream baby dream

Αυτή τη χρονιά είμαι αισιόδοξος για τον εαυτό μου, για τη χώρα μου, για τον κόσμο.


 

Το 2014 κοιτάμε ψηλά...

Αγνή Θεά, που ασημώνεις

τ’ αρχαία τούτα ιερά κλαδιά,

την ώρια δείξε μας μορφή σου

ανέφελη κι ακάλυπτη.

Γαλήνεψε, Θεά,

γαλήνεψε το ζήλο των γενναίων,

ημέρεψε τη σπίθα των πνευμάτων,

σκόρπισε στον κόσμο την ειρήνη

που κυβερνά τους ουρανούς.

Casta Diva, che inargenti
queste sacre antiche piante,
a noi volgi il bel sembiante 
senza nube e senza vel. 

Tempra, o Diva,

tempra tu dei cori ardenti
tempra ancor’ lo zelo audace,
spargi in terra quella pace 
che regnar tu fai nel ciel.

The Angelina effect ή οι κράχτες του ιατρικού κατεστημένου

Μια συρραφή αποσπασμάτων με θέμα την υγεία από την Ελεύθερη Έρευνα, πριν μιλήσω στην επόμενη ανάρτηση για τη δική μου περίπτωση -όχι δεν έχω κόψει τα βυζιά μου!

---

Μέσα στην παγκόσμια οικονομική στημένη κρίση, που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, άλλο ένα στημένο φιάσκο έκανε ξαφνικά την εμφάνισή του στα media. Η είδηση έκανε πάταγο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Αντζελίνα Τζολί έκανε προληπτικά διπλή μαστεκτομή, για να προλάβει τον επικείμενο καρκίνο τού στήθους, που την απειλούσε, λόγω «κακών» γονιδίων και κληρονομικότητας!

Αν κάποιος κοιτάξει με νηφαλιότητα πίσω από την κουρτίνα θα δει, ότι πίσω από όλο αυτό βρίσκεται και πάλι το ιατρικό σύστημα και τα οικονομικά συμφέροντά του. Μια παλιά συνταγή κατατρομοκράτησης των μαζών (αυτή τη φορά εναντίον των γυναικών), όπου σαν όπλο χρησιμοποιείται και πάλι ο μεγαλύτερος ανθρώπινος φόβος, αυτός τού θανάτου.

Όπως και παλαιότερα, όταν η απάτη με τους εργαστηριακούς ιούς Embola, Άνθρακα, AIDS, Η1Ν1 και Η1Ν4 παρουσιάστηκαν ως επικείμενες επιδημίες και o κόσμος τσιμπούσε το δόλωμα, έτσι και τώρα, οι μάζες πίστεψαν ακόμα μια φορά τις σειρήνες τής Ιατρικής. Η τακτική εδώ ήταν διαφορετική. Όπως οι ψαράδες, που αλλάζουν το δόλωμα ή και τον τρόπο ψαρέματος στα ψάρια μετά από 4-5 φορές, επειδή τα ψάρια συνηθίζουν, έτσι και η ιατρική κοινότητα επιστράτευσε μια πανέμορφη γυναίκα-σταρ παγκόσμιου βεληνεκούς, μια γυναίκα, που είναι πρότυπο όλων των γυναικών τού κόσμου, μια γυναίκα πρέσβειρα ειρήνης και φιλανθρωπίας και ταυτόχρονα μητέρα τριών παιδιών, που έχει υιοθετήσει άλλα τρία. Με λίγα λόγια διάλεξε την ιδανική γυναίκα-πρότυπο, για να προωθήσει το νέο της μεγάλο φιάσκο.

Η προληπτική μαστεκτομή (ακρωτηριασμός τού στήθους) για όσους γνωρίζουν δέν είναι κάτι καινούργιο. Πρόκειται για μια «προληπτική», όπως λέγεται, μέθοδο τής Κλασικής Ιατρικής, που χρησιμοποιείται κατά τα τελευταία χρόνια από την παγκόσμια ιατρική κοινότητα. Αλλά δέν είναι μόνο αυτό. Η αρχή είχε γίνει κατά το μεσαίωνα με τις αφαιμάξεις. Από τις αρχές τού προηγούμενου αιώνα, η κλασική ιατρική χρησιμοποιεί τις προληπτικές αφαιρέσεις οργάνων για λόγους υγείας, όπως ισχυρίζεται, με τις αμυγδαλές των παιδιών και τα «κρεατάκια» (αδενοειδείς εκβλαστήσεις, που εμφανίζονται πάλι σε παιδική ηλικία). Ακολούθησαν αφαιρέσεις-ακρωτηριασμοί ολόκληρων οργάνων ή και αδένων, όπως χολής, παγκρέατος, προστάτη, θυρεοειδούς, εντερικών τμημάτων και άλλα, πάντα στον βωμό τής πρόληψης…

Η ιατρική κοινότητα δέν γνωρίζει τί σημαίνει πρόληψη ή καλύτερα δέν θέλει να γνωρίζει. Έτσι, πρόληψη για την Κλασική Ιατρική είναι αρχικά η διάγνωση. Αφού μια νόσος διαγνωστεί σε αρχικά στάδια, αρχίζουν οι «προληπτικές θεραπείες», χειρουργικές επεμβάσεις, χημικές θεραπείες, ακτινοβολίες και άλλες βίαιες και αφύσικες πρακτικές.

http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3116

Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο κι ιδιαίτερα στις αγγλόφωνες χώρες, ΗΠΑ, Καναδά, Αγγλία, Αυστραλία, είναι αναπτυγμένη η Φυσική ή αλλιώς Εναλλακτική Ιατρική. Μερικά από τα συστήματα τής εναλλακτικής Ιατρικής είναι η Φυσικοπαθητική (Naturopathy), η Ορθομοριακή Ιατρική, η Διατροφική Ιατρική, η Βοτανική Ιατρική (Φυτοθεραπεία), η Οστεοπαθητική, η Χειροπρακτική, η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός, η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική, η Αγιουρβέδα (Παραδοσιακή Ινδική Ιατρική). Στις χώρες αυτές υπάρχουν εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολλέγια, όπου οι φοιτητές τους σπουδάζουν αυτές τις θεραπευτικές επιστήμες και μετά την αποφοίτησή τους μπορούν να εργαστούν νόμιμα είτε σε νοσοκομεία είτε ιδιωτικά.

Παρ’ όλο, που η οργανωμένη Ιατρική (η καλούμενη ορθόδοξη ή συμβατική) έχει ισχυρή δύναμη σε αυτές τις χώρες, αφού εξυπηρετεί τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών, τα εναλλακτικά ιατρικά συστήματα είναι σε ιδιαίτερη άνθιση και μάλιστα με κρατική αποδοχή. Χιλιάδες βιβλία Φυσικής Ιατρικής κυκλοφορούν κάθε χρόνο στην αγγλική γλώσσα και πολλά γίνονται μπεστ σέλλερς στις ανωτέρω χώρες. Χιλιάδες blogs και ιστοσελίδες υπάρχουν στο διαδίκτυο στην αγγλική γλώσσα για θέματα υγείας εξεταζόμενα με εναλλακτική προσέγγιση.

Πολλά άτομα των χωρών αυτών, αν και δέν έχουν σπουδάσει κάποια από τα προαναφερθέντα θεραπευτικά συστήματα, είναι αρκετά ενημερωμένα για θέματα υγείας. Πιστεύουν στην πρόληψη, δέν θέλουν να στρέφονται σε φαρμακοχημικές θεραπείες και ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Τρέφονται υγιεινά, παίρνουν τις βιταμίνες τους και άλλα συμπληρώματα διατροφής, αθλούνται και διαβάζουν για θέματα υγείας. Σε ξένα blogs ή ιστοσελίδες, κάτω από ένα άρθρο ή δημοσίευμα μια εφημερίδας ή ενός γιατρού πάνω σε θέματα υγείας, θα δεις να ακολουθούν εκατοντάδες σχόλια ανθρώπων, που αν και δέν είναι ειδικοί επιστήμονες, θα θαυμάσεις τη βαθειά γνώση και ευαισθησία τους πάνω σε αυτά τα θέματα.

Η Φυσική - Εναλλακτική Ιατρική είναι ανύπαρκτη στην Ελλάδα. Οι Φυσικοπαθητική (Naturopathy), Ορθομοριακή Ιατρική, Διατροφική Ιατρική, Βοτανική Ιατρική (Φυτοθεραπεία), Οστεοπαθητική, Χειροπρακτική, Ομοιοπαθητική, Βελονισμός, Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική, Αγιουρβέδα (Παραδοσιακή Ινδική Ιατρική) δέν αναγνωρίζονται στη χώρα μας, δέν υπάρχουν ειδικά πανεπιστήμια ή κολλέγια, όπου κάποιος μπορεί να σπουδάσει μια από τις ανωτέρω επιστήμες κι αν κάποιος έχει σπουδάσει στο εξωτερικό Φυσική Θεραπευτική, οι σπουδές του δέν αναγνωρίζονται και πρέπει ή να μείνει άνεργος ή να δουλέψει ημιπαράνομα ή να ξενιτευτεί μια και καλή από την Ελλάδα.

Και δεν είναι τυχαίο, που στην Ελλάδα δέν αναγνωρίζεται η Διατροφολογία (με την έννοια τής Διατροφικής Θεραπευτικής), αλλά μόνο η Διαιτολογία. Οι διαιτολόγοι τής Ελλάδας αυτοανακηρυσσόνται ως κλινικοί διαιτολόγοι - διατροφολόγοι, όρος ανύπαρκτος σε όλο τον κόσμο, αφού διαιτολογία και διατροφολογία είναι ξεχωριστές επιστήμες με διαφορετικές σπουδές. Το να ανακηρύσσεται κάποιος ως κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος δέν διαφέρει σε τίποτα, σα να λέει κάποιος, ότι είναι γιατρός - νοσοκόμος ή για να πω κάτι πιο ακραίο, σαν ένας να δηλώνει «καπιταλιστής - μαρξιστής»!

http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3121

Ανοιξιάτικα βράδια

Προχωρημένη άνοιξη πια. Κι ένα παλιό τραγούδι. Υπέροχη Λένα Πλάτωνος, μαγευτική Σαββίνα Γιαννάτου, αισθαντικός Κώστας Καρυωτάκης!

Thatcher's Top 10 (grave dance)

Margaret on the guillotine - Morrissey
I 'll stand on your grave and tramp the dirt down - Elvis Costello
Shipbuilding -  Elvis Costello
Masters of war (Bob Dylan) - Pearl Jam
Ding dong the witch is dead - Ella Fitzerald
Which side are you on? - Billy Bragg
Bankrobber - The Clash
Sypmathy for the devil - The Rolling Stones

Επιτέλους, πέθανε!!!

Rest in Piss/Rust in Peace, Iron Lady!

H ανιδιοτελής βλακεία των «δεξιών», των «αριστερών» και των «κεντρώων»

H Επικράτεια του φαντασιακού των ανοήτων

του Νικήτα Χιωτίνη, ΠΟΝΤΙΚΙ, 28/3/2013

Ο πληρέστερος τίτλος του σημειώματος είναι: η ανιδιοτελής βλακεία των «δεξιών», των «αριστερών» και των «κεντρώων» ή η επικράτεια του φαντασιακού των ανοήτων. Με συνέπεια την απόλυτη επικράτηση ενός πλήρους σκοταδισμού και την παράπλευρη άνθιση των απολύτως ηλιθίων.

Εξηγούμαι: Όπως (θα πρέπει να) ξέρετε, οι όροι δεξιά και αριστερά εισήχθησαν στο πολιτικό λεξιλόγιο μετά τη συντακτική συνέλευση στην επαναστατημένη Γαλλία του 1789. Σε αυτήν τη συνέλευση υπήρξαν δύο απόψεις. Οι μεν, που κάθισαν στα δεξιά του Λουδοβίκου του ΙΣΤ και κράτησαν αυτήν τη δεξιά θέση τους και μετά την αποχώρηση του Βασιλιά, θεωρούσαν πως ο Βασιλιάς θα έπρεπε να έχει απόλυτο βέτο για οποιαδήποτε απόφαση της βουλής, οι δε άλλοι, που κάθισαν αριστερά του, που επίσης διατήρησαν τη θέση τους και αφού έφυγε αυτός από την αίθουσα, οι «αριστεροί», θεωρούσαν πως το βέτο του Βασιλιά έπρεπε να είναι απλώς ανασταλτικό για κάποιο διάστημα. Μετά το διάστημα αυτό, αν η βουλή ξανάπαιρνε την ίδια απόφαση, η θέλησή της θα επικρατούσε. Με απλά λόγια, οι βασιλικοί ήταν οι «δεξιοί», οι δημοκρατικοί ήταν οι «αριστεροί». Γενικεύοντας, ο «δεξιός» τάσσεται υπέρ της συντήρησης της (ή μιας) ισχυρής κεντρικής εξουσίας, ο δε αριστερός αποβλέπει σε ενίσχυση της συλλογικότητας, σε βάρος μιας κεντρικής και πρακτικώς μη ελεγχόμενης εξουσίας.

Με την ολοένα και εντονότερη πρόταξη της αξίας της ατομικότητας, οι κοινωνίες ανοίχτηκαν προς τον πολιτικό και ως συνέπεια τούτου οικονομικό φιλελευθερισμό, με συνακόλουθη την οπισθοχώρηση της κεντρικής πολιτικής ισχύος. Όμως οι «δεξιοί», ενώ θα έπρεπε να αντιτίθενται σε αυτήν την υποβάθμιση της κεντρικής πολιτικής εξουσίας, στην υποβάθμιση του κράτους ως ρυθμιστικής έστω δυνάμεως, άρχισαν να υποστηρίζουν τον φιλελευθερισμό. Από την άλλη, οι «αριστεροί», ενώ θα έπρεπε να είναι οπαδοί της συλλογικότητας, θεώρησαν εαυτούς κρατιστές. Τα πρώτα αριστερά κόμματα ανεπτύχθησαν θεωρητικώς και πρακτικώς ως δορυφορικά της Σοβιετικής Ένωσης, του υπαρκτού (;) σοσιαλισμού όπως λέμε, όπου μια κεντρική εξουσία κατείχε και την εξουσία, αλλά και τη γνώση για το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας.

Αυτό το απόλυτο αναποδογύρισμα του νοημάτων των όρων δεξιός και αριστερός υπήρξε καταδήλως συνέπεια της δημαγωγικής χρήσης των όρων αυτών και της αποτελεσματικότητας αυτής της δημαγωγίας. Ίσως να μην ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα, αν μέναμε μόνο εκεί. Τα τελευταία όμως χρόνια αυτός ο οικονομικός φιλελευθερισμός διαστράφηκε στον νεοφιλελευθερισμό και στην επικράτεια του φανταστικού χρήματος. Σε βάρος κάθε είδους ορθολογικής εξέλιξης και ανάπτυξης των κοινωνιών, ιδιωτικές χρηματικές/τραπεζικές εξουσίες κατισχύουν κάθε πολιτικής συλλογικότητας και έτσι επανερχόμαστε σε ένα νέο είδος φεουδαρχίας. Αυτό είναι κάτι που οι δεξιοί εξακολουθούν ανιδιοτελώς και με απόλυτη άγνοια (ή βλακεία) να το υποστηρίζουν, εκτός και αν συνειδητώς υποστηρίζουν την απόλυτη κυριαρχία αυτού του νέου βασιλιά, την επικράτηση αυτής της νέας φεουδαρχίας, αν και δεν νομίζω όμως να έχουν υποστεί ομαδική παράκρουση. 

Από την άλλη, οι αριστεροί φαίνονται ακόμα πιο μπερδεμένοι. Το κρατικιστικό μοντέλο της μητέρας Σοβιετικής Ενώσεως παταγωδώς απέτυχε. Παρ’ όλα αυτά, τα κόμματα της αριστεράς εξακολουθούν να υποστηρίζουν επισήμως, αν όχι το μοντέλο αυτό, σίγουρα την ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας, την ενίσχυση του «κράτους», με την «κρατικοποίηση» των υπηρεσιών και δραστηριοτήτων «δημόσιας ωφέλειας» – με ασαφή όμως τη διάκριση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού συμφέροντος. Στη χώρα μας, π.χ., τα τελευταία γεγονότα της Κύπρου οδήγησαν την αριστερά σε απόλυτη σύγχυση. Τα αριστερά κόμματα υποστήριξαν τη διατήρηση του αντιπαραγωγικού και αντικοινωνικού νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που αποτελεί διαστροφή του καπιταλισμού[1], ως θεμελίου ανάπτυξης της κοινωνίας, όπως κάνουν δηλαδή και οι σημερινοί δεξιοί (μάλλον εν αγνοία τους, όπως είπαμε). Νοιάστηκαν για τη διαφύλαξη του μεγάλου (ιδιωτικού) κεφαλαίου στην Κύπρο, ως μοχλού ανάπτυξής της. Τελικώς με ποιον είναι αυτή η «αριστερά»; Η σύγχυση του πολιτικού στόχου της «αριστεράς» μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου συμφέροντος, η σύγχυσή της δηλαδή μεταξύ κρατισμού και φιλελευθερισμού, σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια. Το επιχείρημα του «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» δεν αλλάζει την κατάσταση, απλώς επιβεβαιώνει πως ορισμένα ιεροποιημένα στερεότυπα και συνθήματα του παρελθόντος έχουν πλέον ξεπεραστεί.

Υπάρχει και το «κέντρο», δήθεν μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Αυτό όμως υπήρξε το κόμμα των φιλελευθέρων, γι’ αυτό άλλωστε και υπήρξε και ο κατ’ εξοχήν πολέμιος του κρατισμού – στην απόλυτη σύγχρονη μορφή του, που υπήρξε εν τη πράξει ο κομμουνισμός της Σοβιετικής Ενώσεως. Περιέργως, όμως, οι φιλελεύθεροι υποστηρίχτηκαν από τους αριστερούς, που τους θεώρησαν σαν πιο κοντινούς τους στη γραμμική σειρά αριστερά, κέντρο, δεξιά. Η δυναστεία των Παπανδρέου, μάλιστα, παρουσιάστηκε και ως αριστερή. Ο δεξιός όμως Καραμανλής ορθώς εστράφη περισσότερο στις κρατικοποιήσεις από τον φιλελεύθερο (κεντρώο) Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ορθώς υποστηρίχτηκε από τον σύλλογο βιομηχάνων[2].

Καταφανώς στις σημερινές κοινωνίες επικρατούν άνευ νοήματος φαντασιακοί χαρακτηρισμοί, μέσω των οποίων επιτήδειοι προπαγανδιστές χειραγωγούν τους λαούς, που μετατρέπονται σε απληροφόρητες μάζες, αποχαυνωμένες ήδη από τα βλακώδη σίριαλ των τηλεοράσεων. Για τα πολιτικά ζητήματα, αυτά που καθορίζουν τους όρους της ζωής τους, δεν πολυσκέφτονται, αφήνουν να λειτουργήσουν τα α-νόητα συνθήματα των προπαγανδιστών. Όποιος δημαγωγήσει καλύτερα κερδίζει, επάνω σε αυτό παίζουν τα κόμματα. Μιλάμε γι’ αυτό που χαριτωμένα αποκαλούμε σήμερα επικοινωνιακή πολιτική των κομμάτων. Οι δημιουργημένοι έτσι δεξιοί, αριστεροί και κεντρώοι, υποστηρίζουν ανιδιοτελώς και με αγώνες πράγματα που δεν γνωρίζουν και που με μαθηματική ακρίβεια τους οδηγούν σε έναν νέο μεσαίωνα, δηλαδή οδηγούν την κοινωνία σε νέες μορφές φεουδαρχίας. Έτσι «επικοινωνιακά» λειτουργούσε και ο Χίτλερ που αιματοκύλισε την Ευρώπη, έτσι επικοινωνιακά οι σημερινοί ναζιστές φτάνουν σε διψήφια νούμερα, ακόμα και στο Δίστομο! Ιδού η παράπλευρη άνθιση των απολύτως ηλιθίων.

Τι μέλλει γενέσθαι; Δεν θεωρώ εαυτόν προφήτη, αλλά θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή αυτές οι μάζες θα ξυπνήσουν και θα απαιτήσουν πληροφόρηση, που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με επανακαθορισμό των εννοιών της ατομικότητας και της συλλογικότητας, του ιδιωτικού και του δημοσίου[3]. Γιατί εκεί εντοπίζεται η αιτία της σημερινής σύγχυσης, με τους επιτηδείους να επενδύουν με συνθήματα και επιβολή ενοχικών συνδρόμων πάνω στις έννοιες αυτές. Η πολιτική ομάδα που θα το καταλάβει αυτό και θα κηρύξει έναν ειλικρινή και μακράς πνοής πολιτικό διάλογο, θα γίνει αμέσως ενθουσιωδώς αποδεκτή από τον λαό και από την Ιστορία. Ίδωμεν.

---

[1] Παραφράζοντας το τίτλο ενός βιβλίου που κυκλοφορεί τελευταία, θα λέγαμε «είναι η διαστροφή του καπιταλισμού, ηλίθιε».

[2] Θυμάστε εκείνο το βράδυ μετά τις εκλογές, όπου ευστόχως ειπώθηκε πως το αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι θέμα πολιτικού αναλυτή, αλλά ψυχιάτρου.

[3] Δες «Το Ποντίκι», Ν. Χιωτίνης, «Ιδιωτικοποιήσεις ή η ανάγκη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου», 31 Ιουλίου 2012

Πηγή:  sfrang