Ο θάνατος της Ρηγίλλης και η εμπλοκή του Ηρώδου Αττικού. Μια αλληγορία των πρόσφατων εκλογών.

Ο Ηρώδης ο Αττικός ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος. Είχε μια καλή θεωρία για τον πλούτο. Συνήθιζε να λέει πως για να χρησιμοποιήσει κανείς τα χρήματά του σωστά, θα πρέπει να προσφέρει αρκετά σε όσους έχουν ανάγκη, ακριβώς για να μη βρίσκονται σε ανάγκη, αλλά και σε όσους δεν έχουν ανάγκη ώστε να μη βρεθούν ποτέ σε κατάσταση ανάγκης. Ονόμαζε μάλιστα τον πλούτο που δε συμβάλλει σε τίποτα και μένει αιχμάλωτος της φιλαργυρίας, νεκρό πλούτο και τα θησαυροφυλάκια όπου συγκεντρώνουν μερικοί τα χρήματά τους, φυλακές του πλούτου.

Έκανε πολλά και μεγάλα έργα, τα θεωρούσε όμως φθαρτά, που τα αφανίζει ο χρόνος. Ήταν δεινός ρήτορας, αλλά πίστευε ότι οι λόγοι του ήταν εύκολο να διαρρηχθούν, ο ένας να βρίσκει κουσούρια εδώ κι άλλος εκεί. Γι’ αυτό δε θεωρούσε ό,τι έκανε σπουδαίο, αφού δεν πραγματοποίησε το μεγάλο του όραμα, να ανοίξει τον Ισθμό της Κορίνθου. Τό ‘βλεπε σαν λαμπρό κατόρθωμα, να κόψει τη στεριά, να ενώσει τα δυο πελάγη και να συντομέψει τη θαλάσσια διαδρομή στα είκοσι έξι στάδια- έργο αθάνατο.

Τελικά, ήρθε και σε σύγκρουση με τους Αθηναίους, την πόλη των οποίων υπηρέτησε ως επώνυμος άρχοντας. Και ο λόγος ήταν ο εξής. Στη διαθήκη του όρισε ο κάθε Αθηναίος να παίρνει μια μνα τον χρόνο. Αυτό χαρακτηρίστηκε πράξη μεγαλοσύνης. Όταν διαβάστηκε η διαθήκη, οι Αθηναίοι συμφώνησαν με τον Ηρώδη να τους δώσει πέντε μναις εφάπαξ στον καθένα, κι έτσι να εξαγοράσει την υποχρέωση να τους πληρώνει συνέχεια. Όταν όμως πήγαν στις τράπεζες για να εισπράξουν τα συμφωνημένα, τους γνωστοποιήθηκαν παλιά συμβόλαια των πατεράδων και των παππούδων τους, σύμφωνα με τα οποία ήταν χρεωμένοι στους γονείς του Ηρώδη και έπρεπε τώρα να πληρώσουν τα χρέη αυτοί. Το αποτέλεσμα ήταν άλλοι να εισπράξουν λίγα, άλλοι καθόλου, ενώ άλλοι συνελήφθησαν μες στην αγορά και κρατήθηκαν μέχρι να ξοφλήσουν το χρέος τους. Αυτά εξαγρίωσαν τους Αθηναίους που ένιωσαν σα να τους άρπαξαν τη δωρεά μέσα από τα χέρια κι από τότε δεν έπαψαν να μισούν τον Ηρώδη, ακόμη κι όταν εκείνος εργαζόταν για να τους προσφέρει τις μεγαλύτερες ευεργεσίες.

Ο Ηρώδης όμως κατηγορήθηκε και για φόνο. Η γυναίκα του η Ρήγιλλα ήταν οχτώ μηνών έγκυος, και ο Ηρώδης, λέει, για ασήμαντη αφορμή, διέταξε τον απελεύθερο Αλκιμέδοντα να τη χτυπήσει και, χτυπημένη στην κοιλιά, η γυναίκα απέβαλε και πέθανε. Η απολογία του στηρίχτηκε κατά πρώτον στο ότι ποτέ δεν είχε δώσει τέτοια εντολή για τη Ρήγιλλα και δεύτερον στο ότι την έκλαψε και με το παραπάνω. Τον διέβαλαν ότι οι ισχυρισμοί του ήταν ψεύτικοι, τελικά όμως υπερίσχυσε η αλήθεια. Αν ήταν ένοχος, δε θα έχτιζε στη μνήμη της ένα θέατρο ούτε θα ματαίωνε για χάρη της την εκλογή του στο αξίωμα του ύπατου ούτε θα πρόσφερε τα στολίδια της ως ανάθημα στο ιερό της Ελευσίνας, γιατί αν ήταν μιασμένα με τέτοιο έγκλημα, οι θεές αντί να τον συγχωρέσουν θα τον τιμωρούσαν. Ακόμη και την όψη του σπιτιού του είχε αλλάξει για χάρη της, κρεμώντας μαύρα παραπετάσματα και βάφοντας με μαύρο χρώμα τους τοίχους ή επικαλύπτοντάς τους με λεσβιακή πέτρα, που ‘ναι σκουρόχρωμη και πένθιμη.

Τελικά ο Ηρώδης κατάφερε μετά από πολύ καιρό και με τη βοήθεια του φίλου του Λούκιου να ξεπεράσει το πένθος του για το θάνατο της Ρήγιλλας. Εκείνο όμως που του κόστισε πολύ ήταν ο χαμός της κόρης του Παναθηναϊδας και αργότερα της άλλης κόρης του, της Ελπινίκης. Αυτό το υπερβολικό πένθος για τις κόρες του οφειλόταν στο ότι ο γιος του Αττικός τον είχε εξοργίσει. Ο Ηρώδης τον έβρισκε ηλίθιο, αργόστροφο και χοντροκέφαλο. Έβλεπε επίσης ότι ο νεαρός ήταν μέθυσος και ανόητος στα ερωτικά. Κι όσο ζούσε ο Ηρώδης έδινε τον εξής χρησμό για την περιουσία του, παρωδώντας τον 'Ομηρο:
ΕΝΑΣ ΑΝΟΗΤΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΠΙΤΙ

Ηθικό δίδαγμα

Οι θεωρίες είναι καλές μόνο όταν γίνονται πράξεις και οι πράξεις μόνο όταν πραγματώνουν ένα μεγάλο όραμα. Ένα ευεργετικό μέτρο στην πράξη μπορεί να αποδειχθεί το αντίθετο. Και επιπλέον, από τους κληρονόμους δεν απομένουν πάντα οι καλύτεροι.

Κλειδιά για την αλληγορική ερμηνεία

Στην οδό Ρηγίλλης βρίσκονται τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας
Στην οδό Ηρώδου Αττικού βρίσκεται το Μέγαρο Μαξίμου
Στα παιδιά του Ηρώδη αντιστοιχούν οι υποψήφιοι αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας

.

Την ιστορία την άντλησα και την προσάρμοσα από το εξαιρετικό βιβλίο του Sir Richard Livingstone, Η αποστολή της Ελλάδας. Κοσμοαντιλήψεις και Στάσεις Ζωής στην Ελληνορωμαϊκή Αρχαιότητα, μτφ. Χρύσα Τσαλικίδου, εκδ. Θύραθεν 2001. Εδώ μπορείτε να βρείτε όλη την ιστορία του Ηρώδη, όπως μας την παραδίδει ο Φιλόστρατος, χωρίς το φίλτρο της δικής μου αλληγορικής στρέβλωσης.

Θύμα απαγωγέων ο Ελληνας δάσκαλος των Kalash. Υπογράψτε για την απελευθέρωσή του (1428 υπογραφές μέχρι στιγμής)

"Οι ΓτΚ αναλαμβάνουν εκστρατεία συλλογής υπογραφών για την άμεση απελευθέρωση του Θανάση Λερούνη. Ο Θανάσης Λερούνης, «εθνικός ευεργέτης» της φυλής των Καλάς, αγνοείται από τις 8 Σεπτεμβρίου. Ο Ελληνας εκπαιδευτικός, που βρίσκεται μόνιμα στη γη των Καλάς από το 2001. Μετά την εισβολή των ενόπλων στο μουσείο, ακολούθησε μακελειό με έναν αστυνομικό φύλακα νεκρό, ένα δεύτερο αστυνομικό και έναν υπηρέτη τραυματισμένους βαριά και τον Θανάση Λερούνη απαχθέντα. Μαζί του απήχθησαν ένας δάσκαλος Καλάς και ένας φύλακας, που τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η υπογραφή σας είναι σημαντική"

.

http://www.mdmgreece.gr/component/option,com_petitions/id,6/lang,el/view,petition/

.

Το μουσείο που αναφέρεται εδώ είναι το Kalasha-Dur που βρίσκεται στο χωριό Μπρουν στην κοιλάδα Μπαμπουρέτ, που χτίστηκε χαρη στις άοκνες προσπάθειες του Θανάση Λερούνη και παρουσιάζει την ιστορία των Καλάς τα τελευταία 2000 χρόνια. Ο Θανάσης Λερούνης μπήκε στο στόχαστρο των Ταλιμπάν όταν αντέδρασε στην παραβίαση των όρων του Μνημονίου Συνεργασίας από τον Διευθυντή Αρχαιολογίας και Μουσείων του Πακιστάν, Saleh Muhamnad Khan, όταν αυτός διόρισε Πακιστανούς κι όχι Καλάς σε τέσσερις θέσεις στο Μουσείο. Δες περισσότερα στο: http://alfeiospotamos.blogspot.com/

.

Για τους Καλάς δες κι εδώ: http://www.kalashapeople.org/

Η απαλλαγή από τη θρησκεία ως επανάκτηση της πνευματικής ελευθερίας

Η επιστολή του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, όπως δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη (6/8/1927) και όπως αναπαράχθηκε στο Ημερολόγιο 2009 των εκδόσεων Μεταίχμιο με επιμέλεια της Χριστίνας Ντουνιά. Σε μια εποχή που ο συντηρητισμός κερδίζει έδαφος και οι νεο-ορθόδοξοι πάνε να γίνουν κίνημα, καλό είναι να τη θυμηθούμε.

.

Κύριε,
Ευρίσκομαι σήμερα στην ανάγκη –για να είμαι απολύτως συνεπής προς τας υπαγορεύσεις της συνειδήσεώς μου- ν’ αποταθώ προς εσάς και να σας παρακαλέσω να με διευκολύνετε στον διακανονισμόν μιας υποθέσεως χαρακτήρος εντελώς προσωπικού –που αφορά τας σχέσεις μου με την εκκλησίαν και, που, λόγω της τελευταίας αυτής λεπτομερείας, ανάγεται εξ ολοκλήρου στη δικαιοδοσία σας.
Η χριστιανική θρησκεία –όχι μόνο η ορθόδοξος, αλλά εν γένει η χριστιανική-, όπως και κάθε άλλη θρησκεία, μου έχει αποβεί τελείως περιττή.
Κρίνω άσκοπο να εκθέσω τη σειρά των σκέψεων που με οδήγησαν έως εκεί. Αφορούν εξ ολοκλήρου τον προσωπικό μου τρόπο του αντιλαμβάνεσθαι τα πράγματα, και τας προσωπικάς μου απόψεις επί του ανθρωπίνου προορισμού.
Γι’ αυτό το λόγο, μάλλον συγκεκριμένα, θα επιθυμούσα να απαλλαγώ τελείως αυτής. Θα μου πείτε ίσως ότι καθένας μπορεί αξιόλογα να το κάμει σιωπηρά και κατ’ ιδίαν, χωρίς τίποτα να τον βιάζει να το κοινολογήσει ούτε να προσφύγει σε άλλο επισημότερο διάβημα.
Και όμως αισθάνομαι σήμερα την ανάγκην αυτής της επισημοτέρας, και κατά τύπους, επανακτήσεως της πνευματικής μου ελευθερίας. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο νόμος, έξαφνα, με υποχρεώνει να ορκίζομαι επάνω σε χρυσόδετο βιβλίο, το οποίον έχει για μένα, βεβαίως, μεγάλη κοινωνική, φιλοσοφική ή λογοτεχνική αξία, καμιά όμως απολύτως θρησκευτική. Θα μου ήτον εξίσου δυσάρεστο και ανωφελές, αν με υπεχρέωναν να ορκίζομαι επάνω στην Ιλιάδα ή την Πολιτεία του Πλάτωνος – βιβλία που εκτιμώ και αγαπώ, αλλά που δεν έχουν επίσης, για μένα, κανένα είδος μυστικοπαθούς ιερότητος, με την έννοιαν με την οποίαν το θέλει η εκκλησία.
Επιπλέον, έχω φθάσει εις το συμπέρασμα ότι, μεταξύ της φιλοσοφίας και του κηρύγματος του Ιησού και της σημερινής αποστολικής εκκλησίας, υπό την αληθινήν όψιν με την οποίαν αύτη κινείται και ενεργεί, η απόστασις και η παρεξήγησις είναι τεραστία.
Βλέπετε, το χάσμα είναι ριζικόν και ανεπανόρθωτον. Δεν πιστεύω σε τίποτα απ’ ό,τι πιστεύετε, και δεν επιθυμώ να διατηρώ, έστω και προσχηματικά, δεσμούς με κάτι το οποίον θεωρώ παιδαριώδες, οσάκις δεν το θεωρώ και εγκληματικό.
Με την ελπίδα ότι αυτό μου το γράμμα –γραμμένο, το τονίζω, εντελώς γαλήνια, συνειδητά και αποφασιστικά- θα συντελέσει ώστε να παύσω και κατά τύπους –αφού κατ’ ουσίαν έχω παύσει προ πολλού- να λογίζομαι, οπωσδήποτε, μέλος του θρησκευτικού σας ποιμνίου.

Πρόθυμος

Ν. Λαπαθιώτης

Τα εγκλήματα του AIDS: βρεφοκτονίες

Διαβάζω στην ιστοσελίδα της Μαρίας Παπαγιαννίδου (http://www.hivwave.gr/):

.

"Η γυναίκα έκλαιγε ασταμάτητα καθώς η νοσοκόμα χορηγούσε ΑΖΤ, Nevirapine και Lamivudine στο μωρό της δύο ώρες μετά τη γέννα σε νοσοκομείο του Λονδίνου στις 15 Απριλίου 2009. Αν οι γονείς αρνούνταν τη "θεραπεία", η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας και το νοσοκομείο θα διέτασσαν ένταλμα για να τους αφαιρεθεί η κηδεμονία του παιδιού.
Μ' αυτό τον τρόπο, από το 1996 δηλητηριάζονται μωρά. Είναι μια σύγχρονη μορφή θυσίας (χειρότερη και από θανάτωση, η τοξική "θεραπεία" σε βρέφη), λατρευτική προσφορά στο βωμό της ψευδοεπιστήμης του AIDS.

Η υποχρεωτική χορήγηση ΑΖΤ σε εγκύους γυναίκες και τα μωρά τους εφαρμόζεται και στην Ελλάδα. Θα έπρεπε να θεωρείται έγκλημα."

.

Εκείνο που με συγκλονίζει είναι το κλάμα της γυναίκας ανήμπορης να αντιδράσει καθώς το κατεστημένο του AIDS δεν της έχει αφήσει άλλη επιλογή. Και είναι κλάμα ασταμάτητο γιατί ξέρει τη συνέχεια. Τη διαβάζω στο βιβλίο της Μαρίας Παπαγιαννίδου, Αντίο AIDS!, εκδ. Οξύ, 2008, όπου παρατίθενται δυο αποσπάσματα από το Orphans on Trial, New York Press, 13 Ιουλίου 2004- πάνω σε τέτοια δημοσιεύματα στηρίχτηκε το ντοκιμαντέρ του BBC του δημοσιογράφου Liam Sheff, Παιδιά ως πειραματόζωα. Τα ορφανά της Νέας Υόρκης (2004):

.

"Ο Σαμ ήταν 13 χρονών. Ζύγιζε 25 κιλά και είχε ύψος 1 μέτρο και 20 εκατοστά. Ένα μωρό του AZT. Η ανάπτυξή του είχε παρεμποδιστεί, τα κύτταρά του είχαν καταστραφεί εσωτερικά και εξωτερικά.

Πλησίασα ένα από τα παιδιά σε αναπηρική καρέκλα, ένα αγόρι γύρω στα 12. Είχε κάτι αφύσικο στο πρόσωπο- κεφάλι περίεργα σχηματισμένο. Έμοιαζε σαν συμπιεσμένο, και τα μάτια ήταν σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Τα μέλη και ο κορμός ήταν σκεβρωμένα, κοντύτερα και ασθενικά. Να τι συμβαίνει στα μωρά του AZT."

.

Εγκληματίες...

Γρίπη: Αντισταθείτε στη γουρουνοποίηση!!!

Σε προηγούμενη ανάρτηση μίλησα για τις μπούρδες του πρωθυπουργού περί υποχρεωτικού εμβολιασμού όλων των Ελλήνων και τις χαρακτήρισα έτσι γιατί θεωρώ τον υποχρεωτικό εμβολιασμό κατάφωρη παραβίαση πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τελικά, η εντολή του πρωθυπουργού για υποχρεωτικό εμβολιασμό έχει τη βάση της. Πηγάζει από το σχέδιο κατά της πανδημίας που έχει εκπονήσει η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, όπου συνιστά περιστολή ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, στην οποία θα προβούν οι κυβερνήσεις με νομοθετικές παρεμβάσεις!!!

Η μόνη διέξοδος που απομένει, όταν καταργείται το κράτος δικαίου, είναι οι πολίτες να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, όπως μπορούν. Μπορείτε να υπογράψετε, για παράδειγμα, την παγκόσμια διακήρυξη αντίστασης στον υποχρεωτικό εμβολιασμό εδώ: http://www.thepetitionsite.com/1/a-universal-declaration-of-resistance-to-mandatory-vaccinations Στόχος είναι να συγκεντρωθούν 1.000.000.000 υπογραφές.

.

Για περισσότερα σχετικά με την οικονομική-πολιτική-επιστημονική διαπλοκή στο θέμα της γρίπης δείτε την εξαιρετική κάλυψη της Βίκυς Χρυσού σε 21 μέχρι στιγμής συνέχειες: http://vickytoxotis.blogspot.com/2009/08/blog-post_7292.html

Της Φυλακής ποιήματα: Από το λογοτεχνικό εργαστήρι των ανήλικων φυλακισμένων στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

Κατέβασα από το διαδίκτυο ένα βιβλίο που από τον τίτλο του μου φάνηκε ενδιαφέρον, και δεν απογοητεύτηκα. Περιέχει ποιήματα παιδιών που "προσωρινά έχουν στερηθεί την ελευθερία τους", όπως γράφουν οι εθελόντριες δασκάλες του Συλλόγου Φίλων-Εθελοντών της Εταιρίας Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης. Στόχος της έκδοσης "να φέρουν σε επαφή τον αναγνώστη με τον ψυχικό κόσμο των ανήλικων φυλακισμένων και να τον προτρέψουν στην ιδέα του εθελοντισμού". Η μέθοδος των δασκάλων Άννας Κάβουρα, Άννας Λιαμάδη-Κώστογλου και Θεοδώρας Λειψιστινού αλλά και το αποτέλεσμα, ποιήματα συλλογικά και ατομικά, με έχουν ενθουσιάσει. Παρακάτω παραθέτω μερικά από τα 20 ποιήματα της έκδοσης.

.

Πέταγμα

Έναυσμα από το βιβλίο "Ο γλάρος Ιωνάθαν"

.

Ελευθερία

Ξεφεύγω από την καθημερινότητα

από τα εύκολα

από το βόλεμα

Πετώ

Πιέζω τον εαυτό μου να εξελιχθώ

Πετώ και αναζητώ νέο εαυτό

Πετώ και αναζητώ την ελευθερία

Ποθώ το πέταγμά μου να μου δίνει

το διαφορετικό

Με το πέταγμα ονειρεύομαι

Μπορώ

Με πόνεσαν τα φτερά μου

μα συνεχίζω

.

16 Μαρτίου 2007

.

Διαβάσαμε από το βιβλίο της Μαρούλας Κλιάφα

"Οι άνθρωποι δε θέλουν να διαβάζουν θλιβερές ιστορίες" (αναφέρεται στους Τσιγγάνους).

Τα παιδιά έμειναν σε τρεις λέξεις "Σύννεφα, αέρας, νερό",

που αποτέλεσαν τον τίτλο σκέψεων σε ποιητικό λόγο.

.

Σύννεφα

κατάθλιψη του καιρού...

Μέχρι τώρα ήμουν σύννεφο

Ταξίδευα ελεύθερο αλλάζοντας το χρώμα μου

Αλλάζοντας το σχήμα μου

Γινόμουν πρόσωπο

Γινόμουν καρδιά

Γινόμουν καράβι

Γινόμουν άγγελος και αγκάλιαζα τον κόσμο

Γινόμουν κύματα στη θάλασσα

Γινόμουν βροχή κι έκανα τα δέντρα να λάμπουν

Μα τώρα το σύννεφο έγινε αλυσίδα

Έκλεισε τον ήλιο

Τον ήλιο που ακτινοβολεί

Που κάνει όμορφη τη μέρα

Που τη φωτίζει

Που δίνει τη ζωή

Που αλλάζει τη διάθεση

Θα ήθελα να ήμουν αγέρας

Να διώξω τα σύννεφα τα μαύρα

Να σκορπίσω τη γύρη από τα δέντρα

Να γίνω αγέρας να αλλάξω τον κόσμο

Να ταξιδεύω Παντού.

.

30 Μαρτίου 2007

.

Τα σκουλήκια

.

Όταν ψηλά πετάς

Τα σκουλήκια που στην βρωμιά σέρνονται

που το χρώμα τους σε απωθεί

που τα φύλλα κατατρώνε

που την καρδιά των ρόδων και των μήλων απομυζούν

τις ρίζες της ανεμώνας ξεραίνουν

ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ

Προσπάθησε ψηλά να μείνεις

.

4 Μαϊου 2007

.

Ένα παιχνίδι με το ¨κοιτάζω"

.

Κοιτάζω τα μάτια σου

και τη σκέψη σου διαβάζω

διαβάζω το πάθος της καρδιάς σου

Κοιτάζω τον ουρανό και στ' άστρα χάνομαι

.

Κοιτάζω το φεγγάρι

και στην αγκαλιά σου ονειρεύομαι

.

Κοιτάζω τα μάτια της ψυχής σου

Και ταξιδεύω στο άπειρο

.

Κοιτάζω το συρματόπλεγμα

Και στη μοναξιά μου εγκλωβίζομαι.

.

16 Μαϊου 2007

.

Ανάμνηση (του Άγγελου)

.

Το παράθυρο είναι ψηλά

Θέλησα να το φτάσω

Ο αέρας φυσούσε στο ρυθμό του

Μύριζε ελευθερία

Έκλεισα τα μάτια

Ο χρόνος με ταξίδεψε πίσω

Ξαναζωντάνεψαν στιγμές αγαπημένες

Στιγμές που έζησα

Στιγμές που είναι ανάμνηση

Τις σέρνω να τις φέρω πίσω

Να τις αγγίξω

Είναι γερά καρφωμένες στο νου.

Από το ημερολόγιο του Αντίχριστου: η Εσταυρωμένη

Η γρίπη των γουρουνιών και οι μπούρδες του πρωθυπουργού περί υποχρεωτικού εμβολιασμού όλων των Ελλήνων.

Αυτή την εντολή έδωσε ο πρωθυπουργός στους συσκεφθέντες για το εθνικό σχέδιο κατά της γρίπης, και έτσι ακριβώς και ασυστόλως αναπαράχθηκε από όλα τα ΜΜΕ παραγνωρίζοντας ότι σ' αυτή τη χώρα υπάρχουν και άνθρωποι που δεν έχουν πειστεί από τη νέα γρίπη και τη θεωρούν ίδια με την παλιά. Αυτοί -ανάμεσά τους κι εγώ- είναι πεπεισμένοι ότι πρόκειται για ένα καινούριο τέχνασμα των φαρμακοβιομηχανιών προκειμένου να πουλήσουν τα φάρμακα και τα εμβόλιά τους (από 8 εκ. εμβόλια που είχε παραγγείλει αρχικά η Ελλάδα ανέβηκε στα 25 εκ, κόστος 202,8 εκ. ευρώ!!!). Πάω στοίχημα ότι η νέα γρίπη θα περάσει μόλις παραγγείλουν τα νέα εμβόλια όλες οι κυβερνήσεις. Ήδη στο νότιο ημισφαίριο όπου η νέα γρίπη κλείνει τον κύκλο της ανακοινώθηκε ότι οι θάνατοι ήταν πολύ λιγότεροι από αυτούς της κοινής γρίπης!!!

Αλλά ας έρθουμε στον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των Ελλήνων. Εγώ που δε θέλω να εμβολιαστώ, τι θα μου κάνουν; Θα στείλουν την αστυνομία με τον εισαγγελέα να με σύρουν δια της βίας από το σπίτι μου; Θα μπορούσαν να το κάνουν αν οι φορείς της νέας γρίπης είχαν χαρακτηριστεί με νόμο εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Αλλά ένας υγιής; Ποιο κράτος δικαίου θα επέβαλλε την μεταχείρισή του σαν τον κοινό εγκληματία;

Ο μόνος τρόπος να μου επιβάλλουν τον εμβολιασμό είναι να ζητήσω περίθαλψη για άλλο λόγο σε ένα νοσοκομείο και να μου την αρνηθούν αν πρώτα δεν εμβολιαστώ. Εδώ όμως υπάρχει το νομικό προηγούμενο των φορέων και των ασθενών του AIDS, που με την απόφαση Ν. 3094/2003, αρθρ. 3&5 του Συνηγόρου του Πολίτη αναγνωρίστηκε η μη υποχρεωτικότητα του τεστ και της λήψης φαρμάκων προκειμένου να περιθαλπούν σε κάποιο νοσοκομείο. (Σχεδόν όλα τα νοσοκομεία επιβάλλουν στους ασθενείς που προκειται να υποβληθούν σε κάποια επέμβαση το τεστ του AIDS -αυτό σύμφωνα με την παραπάνω απόφαση του Συνηγόρου του Πολίτη ένας ασθενής μπορεί να μην το αποδεχτεί.)

Αν λοιπόν το κράτος δικαίου μου επιτρέπει να αρνηθώ τον εμβολιασμό και να προσφύγω ενδεχομένως σε μια εναλλακτική θεραπεία - μολονότι δεν μου προσφέρεται αυτή η επιλογή σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, μπορώ να την επιλέξω στον ιδιωτικό τομέα- προς τι λοιπόν η πρωθυπουργική εντολή που τόσο μεγαλόφωνα ανακοινώθηκε και τόσο άκριτα αναπαράχθηκε από τα ΜΜΕ;

Όλα συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η εντολή του πρωθυπουργού για υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των Ελλήνων είναι μια μπούρδα, ένα επικοινωνικό πυροτέχνημα που τόσο συνηθίζει.

Από το ημερολόγιο του Αντίχριστου: Προσκύνημα

Παρθενώνας και... λογοκρισία: νεοελληνική πατέντα

Δεν είναι το εντυπωσιακό σύγχρονο αρχιτεκτόνημα, δεν είναι τα λαμπρά εγκαίνια, ούτε η επαναδιατύπωση του αιτήματος για την επιστροφή των μαρμάρων. Εκείνο που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη μου, αναφορικά με την Ακρόπολη φέτος το καλοκαίρι είναι αυτή η αδιανόητη για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα λογοκρισία της ταινίας του Κώστα Γαβρά- ενέργεια που έρχεται σε αντίθεση με το πυρρώνειο "Παντί λόγω λόγος αντίκειται", με τους "δισσούς λόγους" των σοφιστών, με τον διάλογο στην Εκκλησία του Δήμου και προσιδιάζει στην ιουστινιάνεια κατάργηση της παρρησίας- το άλμα από την Αρχαιότητα στο Μεσαίωνα.

Ακολουθούν τρία βιντεάκια. Το πρώτο αναφέρει το γεγονός, το δεύτερο είναι όλη η ταινία του Κώστα Γαβρά και το τρίτο είναι η ανακοίνωση του Ύπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών, που προσυπογράφω. Ιδού:

Το χιούμορ του Χριστόδουλου Ξηρού

Ο Χριστόδουλος Ξηρός βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού -και δικαίως. Αυτό δεν τον εμποδίζει να αρθρογραφεί στη zougla.gr -κι αυτό δικαίως. Προσωπικά ξεκινάω να τον διαβάσω αλλά βαριέμαι τη φλυαρία του. Δεν μπορώ όμως να μην παραδεχτώ ότι έχει ένα χιούμορ που τσακίζει και που όταν εκφράζεται με λογοπαίγνια είναι όλα τα λεφτά. Διαβάστε το τελευταίο άρθρο του http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=54235&cid=6 και τον κώδικα των Βλαστών που παραθέτω από εκεί:

.

Ο Δεκέμβρης και ο Ιούνης μας δείχνουν το δρόμο.

.
Τέλος για να μη θεωρηθεί η δική μας παρουσίαση ατελής καταφέραμε να υποκλέψουμε κάποια συνθηματικά και ενοχοποιητικούς διαλόγους που θα σας παραθέσουμε.
Όπως θα δείτε χρησιμοποιούν έναν πολύ προχωρημένο και ευφυή κώδικα, όπου η λέξη κόβεται στη μέση και επαναλαμβάνεται συνήθως μόνο το πρώτο μισό.
Αυτό φυσικά μπερδεύει αφάνταστα τα σαϊνια της ΕΛ.ΑΣ. – ΕΥΠ καθώς και τους δικαστάς, γι’ αυτό και η συμμορία δρά ακόμη ανενόχλητη. Έχουμε λοιπόν:

.
Ριχτάδικο = το μεγάλο κόλπο (kolpo grosso) π.χ. χρηματιστή – ομολό – Βατοπέ – Αριστοτε (παυλί) κ.λπ.
Μπουγάδα = ξέπλυμα βρώμικου χρήματος στο χέρι (μικρές
ποσότητες).
Ζίμενς = ξέπλυμα με υπερσύγχρονα πλυντήρια (μεγάλες
Ποσότητες).
Αλογό = Ο πρώην υπουργός ο Αλογό (ο σκούφος είναι παράνομος πλέον).
Αποστά = ο Μητσοτάκης
Απατεώ = ομοίως
Βατοπέ = βλ. Ριχτάδικο
Ζαχό = ο Πηδηχτάκιας
Βουλγαρά = ο Ηθικός
Κουμπά = ο Αναγνωστό- Παναγό κλπ
Μαγγί = ο Αναψυκτή
Ρουσό = ο Ευλαβής
Κορά ή Κοπτορά = ο Κοράντης ή Κοράπτης ή Κοπτοράπτης
Γιγαντάκιας ή
Δάμαλος ή
Καραμάν = ο δάμαλος (νονός)
Ποδηλατάκιας = ο Γιωργάκης (υποψήφιος νονός)

Τέλος παραθέτουμε κι έναν διάλογο μεταξύ συμμοριτών όπως ακριβώς τον υποκλέψαμε:
«Ο Χριστοφορά έτζασε να πούμε την έκανε και το βαπορά ο Καραβέ τόπιασες; Του έκανε πλάτες η τζιτζίκα η κόρη του Αποστά του Απατεώ, κατάλαβες;»

Από το ημερολόγιο του Αντίχριστου: Το κρυφό, το τυφλό ή, καλύτερα, το χωλό σχολειό;

Περιμένοντας σε μια στάση λεωφορείου στην Όλγας διάβασα αυτή την ανακοίνωση που σας μεταφέρω αυτολεξεί:

.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

Στην οδό Μ. Αλεξάνδρου με Χατζή γωνία βρίσκεται το οικόπεδο με τα μάρμαρα Μόσχου, το οποίο είναι ιδιοκτησία της εκκλησίας. Ενώ υπήρχε απόφαση για ανέγερση νηπιαγωγείου, το οικόπεδο αποχαρακτηρίστηκε και η εκκλησία σκοπεύει να ανεγείρει πολυκατοικία. Η νομαρχία και ο δήμος παρ' ότι αρμόδιοι, 'κωφεύουν' μπροστά στο πρόβλημα.

.

Ζούμε στη γειτονιά με τη μικρότερη αναλογία σε ελεύθερους χώρους και σχολεία ενώ ταυτόχρονα υπάρχει άμεση ανάγκη για δημιουργία νηπιαγωγείου.

.

Ως εδώ! Κανείς δεν μπορεί να προσβάλλει το κοινό αίσθημα και τις ανάγκες της γειτονιάς μας.

.

Απαιτούμε το οικόπεδο να περάσει στην ιδιοκτησία του δήμου και να γίνει άμεσα νηπιαγωγείο.

.

Καλούμε σε διαμαρτυρία την Πέμπτη 16/7 και ώρα 12:00 στο δημαρχείο.

.

"Ανοιχτή συνέλευση Φαλήρου-Ευζώνων-Σχολής Τυφλών"

syneleysistef.wordpress.com

.

Νάτη πάλι η εκκλησίτσα μας! Όπου μυρίζεται χρήμα πρώτη. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Η πολυκατοικία σε μια από τις ακριβότερες περιοχές της Θεσσαλονίκης θα αποφέρει περισσότερα σίγουρα. Για νηπιαγωγεία θα μιλάμε τώρα; Έτσι είναι. Κι ας συντηρούν το μύθο του κρυφού σχολειού και τη δήθεν προσφορά τους στη διαφώτιση του Γένους. Μύθος και δήθεν. Το απέδειξε ο Άλκης Αγγέλου στο βιβλίο του, Το κρυφό σχολειό: Το χρονικό ενός μύθου. Το αποδεικνύει και η τωρινή τους συμπεριφορά. Λιθομανείς και χρυσολάτρες εσαεί.

Αγαπημένοι συγγραφείς: Ιουλιανός, ο ανδρείος

"Προτού σας γνωρίσω σας παίνευα, όπως μου υπαγόρευε η φιλοδοξία μου, χωρίς να περιμένω πρώτα να σας δοκιμάσω και χωρίς να με απασχολήσει το πως θα τα πάμε μεταξύ μας. Επειδή σας θεωρούσα παιδιά Ελλήνων, κι επειδή θεωρώ και τον εαυτό μου Έλληνα ως προς τον τρόπο ζωής -αν και η καταγωγή μου είναι Θρακιώτικη-, υπέθετα ότι θα αγαπιόμασταν πολύ. Εδώ, ας μείνω με την ντροπή της βιασύνης."

.

Από τον Μισοπώγωνα (μτφ. Γιάννης Αβραμίδης-Γιάννης Χριστοδούλου)

.

(...)Μα το να ρίχνω βλέμματα ερωτικά προς κάθε κατεύθυνση για να σας φανώ ωραίος, όχι στην ψυχή αλλά στο πρόσωπο, δεν μου το επιτρέπει ο χαρακτήρας μου. Για σας, η αληθινή ομορφιά της ψυχής ταυτίζεται με την ηδυπαθή ζωή. Εμένα ο δάσκαλός μου μού έμαθε να κοιτάω χαμηλά όταν πήγαινα σχολείο. Θέατρο δεν είχα πάει πριν μακρύνουν τα γένια μου πιο πολύ από τα μαλλιά μου, αλλά ακόμα και σε κείνη την ηλικία, ποτέ δεν πήγα από μόνος μου και με δική μου θέληση, παρά τρεις τέσσερις φορές, το ξέρετε καλά, κατά διαταγή του άρχοντα "για να γίνει το χατίρι του Πατρόκλου" -κι ο άρχοντας ήταν στενός συγγενής μου ενώ εγώ ήμουν ακόμη ιδιώτης.

.

Εμένα τώρα θα πρέπει να με συγχωρέσετε: γιατί αντί για την αφεντιά μου σας προσφέρω τον άνθρωπο που θα έχετε να τον μισείτε με όλο σας το δίκιο: εκείνον τον παιδαγωγό μου τον μισάνθρωπο που τότε με στεναχωρούσε δείχνοντας μου πάντα τον ίδιο δρόμο, και που σήμερα είναι ο αίτιος της απέχθειας μου προς εσάς. Αυτός μού 'βαλε στην ψυχή -θαρρείς και μου την χάραξε για πάντα- κάτι που εγώ τότε δεν ήθελα ενώ εκείνος, λες και έκανε σοφή πράξη, δος του και συνέχιζε να την μπολιάζει: ονομάζοντας, αν θυμάμαι καλά, μεγαλοπρέπεια την χωριατιά, σωφροσύνη την απάθεια, ανδροπρέπεια το να μην υποχωρεί κανείς στις επιθυμίες και να μην βρίσκει την ευτυχία με τέτοιο τρόπο. Μικρό παιδάκι ήμουν ακόμα, και κείνος, μα τον Δία και τις Μούσες, μού 'λεγε και μου ξανάλεγε επί λέξει: "Μην παρασυρθείς από τους συνομηλίκους σου που μαζεύονται στα θέατρα και λαχταρήσεις και συ τέτοια θεάματα. Σου αρέσουν οι ιπποδρομίες; Υπάρχει μία στον Όμηρο που περιγράφεται θαυμάσια. Πάρ' το βιβλίο και διάβασε προσεχτικά. Ακούς να μιλάνε για παντομίμους χορευτές; Ας τους να χαίρονται. Στην Οδύσσεια, οι έφηβοι Φαίακες χορεύουν πιο αντρίκεια. Ακόμα και δέντρα περιγράφει ο Όμηρος, με λόγια που τέρπουν περισσότερο απ' ό,τι η εικόνα της πραγματικότητας:

Στη Δήλο κάποτε πλάι στο βωμό του Απόλλωνα,

δροσερό κλωνάρι φοινικιάς είδα ν' ανθίζει

και το δασωμένο νησί της Καλυψώς και το σπήλαιο της Κίρκης κι ο κήπος του Αλκίνοου: νά 'σαι βέβαιος, τίποτα πιο τερπνό απ' αυτά δεν πρόκειται να ιδείς"(...)

.

(...)Ενώ εμένα, αμέσως μόλις ενηλικιώθηκα, η μοίρα μ' έριξε στους Κέλτες και τους Γερμανούς και στα δάση της Ερκύνιας. Και πέρασα πολύν καιρό εκεί, ζώντας σαν κυνηγός πού 'χει να κάνει μόνο με τ' άγρια θηρία. Και συνάντησα ανθρώπους με ήθη που δεν γνωρίζουν τις κολακείες και τα χάδια, παρά μόνο το απλό και ελεύθερο φέρσιμο, με τον ίδιο τρόπο απέναντι σε όλους. Μετά την ανατροφή που δέχτηκα από παιδί, σαν έγινα έφηβος, η πορεία που ακολούθησα περνούσε μέσα από τα έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη (που δεν είναι καθόλου κατάλληλα να διαβάζονται από λαούς που νομίζουν ότι είναι οι πιο ευτυχισμένοι επειδή ζουν φιλήδονα) και σαν έγινα άντρας απόκτησα πείρα ανάμεσα στα πιο πολεμικά και θαρραλέα έθνη όπου οι άνθρωποι γνωρίζουν τη γαμήλια Αφροδίτη για να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά και τον μεθυδότη Διόνυσο για να πίνουν μετρημένα, όσο σηκώνει ο καθένας. Και στα θέατρά τους δεν υπάρχει ασέλγεια ούτε ύβρις. Κι ούτε κανένας χορεύει πάνω στην σκηνή τον κόρδακα(...)

.

(...)Θεωρούσα ότι η πραότητα κι η σωφροσύνη των αρχόντων είναι καλά πράγματα και ότι από μεριάς μου θα ήταν αρκετή μια τέτοια στάση ώστε να με δείτε με καλό μάτι. Αφού όμως δεν σας αρέσουν τα αχτένιστα μαλλιά μου και το μήκος της γενειάδας μου, το ότι δεν ζυγώνω στα θέατρα και τ' ότι έχω την αξίωση νά 'ναι σοβαροί οι άνθρωποι μες τους ναούς -και πάνω απ' όλα, αφού σας δυσαρεστεί το ότι ασχολούμαι με την απονομή της διακαιοσύνης και στέκομαι εμπόδιο στην πλεονεξία των εμπόρων, αποχωρώ με τη θέληση μου από την πόλη σας(...)

.

Από τις Επιστολές (μτφ. Γιάννης Αβραμίδης-Γιάννης Χριστοδούλου)

.

Προς τον Μέγα Βασίλειο

.

Η παροιμία λέει, "Δεν αναγγέλλεις πόλεμο", εγώ όμως θα πρόσθετα κι εκείνη τη φράση της κωμωδίας που λέει, "με τα λόγια σου χρυσάφι αναγγέλλεις". Άντε λοιπόν, απόδειξέ το έμπρακτα, κι έλα γρήγορα κοντά μου -γιατί σε φίλο θα 'ρθείς, σα φίλος. Μπορεί να φαίνεται κάπως επίμοχθη η συνεχής απασχόληση με την πολιτική για όσους καταγίνονται μ' αυτήν στα σοβαρά. Πείθω όμως τον εαυτό μου ότι έχω τους κατάλληλους συνεργάτες, έξυπνους και ικανούς σε όλα. Κι έτσι μου δίνουν την άνεση ώστε να μπορώ να ξεκουράζομαι χωρίς συγχρόνως να παραμελώ τίποτα. Μεταξύ μας δεν υπάρχει η υποκρισία της αυλής (που απ' ό,τι φαντάζομαι, είναι η μόνη εμπειρία που θα είχες μέχρι τώρα), όπου επαινούσε ο ένας τον άλλον μισώντας τον περισσότερο κι από τον χειρότερο εχθρό του. Εκφραζόμαστε ελεύθερα και με τον τρόπο που αρμόζει, κάνοντας κριτική όταν πρέπει, χωρίς να μειώνεται η αγάπη πού 'χουμε μεταξύ μας σα φίλοι. Κι έτσι έχουμε καταφέρει νά 'μαστε χαλαροί κι ας είμαστε πολυάσχολοι (μακριά από μας ο φθόνος) και να δουλεύουμε πολύ χωρίς να νιώθουμε ταλαιπωρία -χώρια που κοιμάμαι ήσυχα και στις περιπτώσεις που έμεινα ξάγρυπνος, δεν έμεινα για προσωπικούς μου λόγους αλλά για χάρη όλων των άλλων, όπως είναι φυσικό.

Θα σ' έπρηξα με την φλυαρία μου και τις αερολογίες, μ' έπιασε μια χαζομάρα και παινεύτηκα σαν τον Αστυδάμαντα. σου τά 'γραψα όμως για να σε πείσω ότι η παρουσία ενός ανθρώπου τόσο συνετού όπως εσύ, θα ήταν ωφέλιμη και δεν θα μας έκανε να χάσουμε τον καιρό μας. Λοιπόν, όπως είπα, κάνε γρήγορα, και χρησιμοποίησε τη δημόσια συγκοινωνία. Μένεις κοντά μου όσο αγαπάς, και μετά θα σε οδηγήσω όπου θέλεις, με το σεβασμό που σου ταιριάζει.

Της Ελευθερίας οι Καμπάνες του Μπομπ Ντίλαν

Στο Νο 9 της Playlist του Λουκιανού (βλ. στο τέλος της σελίδας) βρίσκεται το τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν Chimes Of Freedom, τους εξαίρετους στίχους του οποίου παρουσιάζω εδώ στην ωραία μετάφραση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη από το βιβλίο Bob Dylan, Τραγούδια, 1962-2001, Α' τόμος, εκδ. Ιανός ο μελωδός, 2006. Περιλαμβάνονται όλα τα άλμπουμ του Ντίλαν μέχρι το The Basement Tapes του 1974. Ο Β' τόμος ακόμα να κυκλοφορήσει!!! Το συνοδευτικό βίντεο είναι από μια νέα εκτέλεση του τραγουδιού όπου συμμετέχουν πολλοί αγαπημένοι, Μπρους Σπρίγκστιν, Τρέισι Τσάπμαν, Στιγκ, Πίτερ Γκάμπριελ, Γιουσού Εν Ντούρ.

.

Πέρα μακριά ανάμεσα στο λιόγερμα

Και την πένθιμη κωδωνοκρουσία του μεσονυχτιού

Λουφάξαμε στο σπίτι

Σαν ακούσαμε τη βροντή του κεραυνού

Καθώς αστροπελέκια μαγικά

Άπλωσαν σκιές στους ήχους

Κι ήταν σαν ν' άκουγες πίσω απ' τους τοίχους

Ν' αστράφτουν της ελευθερίας οι καμπάνες

Ν' αστράφτουν για τους πολεμιστές

Που το σθένος τους είναι τον πόλεμο να αρνηθούν

Ν' αστράφτουν για τους φυγάδες που τον δρόμο τον άοπλο τραβούν

Ν' αστράφτουν για τους στρατιώτες που δεν θέλουν

Να σκοτώσουν μήτε να σκοτωθούν

Κι εμείς κοιτούσαμε της ελευθερίας τις καμπάνες

Ν' ακτινοβολούν

.

Μες στης πόλης το καμίνι

Να κοιτάμε είχαμε μείνει

Με πρόσωπα κρυμμένα ενώ έσφιγγαν οι τοίχοι

Και του γάμου οι καμπάνες

Χάνονταν καθώς πύκνωναν της βροχής οι ήχοι

Κι έλιωναν μες στις καμπάνες της αστραπής

Που σήμαιναν για τον άσωτο, για τον παρία της ζωής

Για τον εξεγερμένο, για τον παρατημένο

Για τον ταπεινό, τον καταφρονεμένο

Για τον κατατρεγμένο, για τον κυνηγημένο

Ναι, γι' αυτούς τώρα οι κωδωνοκρουσίες θ' ακουστούν

Κι εμείς κοιτούσαμε της ελευθερίας τις καμπάνες

Ν' ακτινοβολούν

.

Και μες στο τρελό σφυροκόπημα απ' το άγριο χαλάζι

Ο ουρανός θαρρείς γυμνός

Άρχισε ποιήματα να γράφει και να ουρλιάζει

Για το πώς οι καμπάνες απ' την εκκλησιά

Δεν ακούγονται πια

Κι ακούγονται οι καμπάνες απ' τ' αστροπελέκια μοναχά

Να χτυπάνε για τον ευγενικό

Να χτυπάνε για τον καλό

Να χτυπάνε γι' αυτούς που προστατεύουν το μυαλό

Και για τον ζωγράφο τον λεύτερο

Που περιμένει τους καλούς καιρούς να 'ρθούν

Κι εμείς κοιτούσαμε της ελευθερίας τις καμπάνες

Ν' ακτινοβολούν

.

Μες στο άγριο καθεδρικό βράδυ

Η βροχή να λέει ιστορίες στο σκοτάδι

Γι' απογυμνωμένες απρόσωπες μορφές

Για γλώσσες που δεν έχουνε μιλιές

Για συμβάσεις, για τετελεσμένες καταστάσεις

Κι οι καμπάνες να ηχούν για τους κουφούς

Για τους τυφλούς, για τους μουγκούς

Για τους αδικημένους

Για τους παραγκωνισμένους

Για τις μανάδες που απόμειναν μόνες

Για τις ξεπεσμένες πόρνες

Για τους παράνομους που άγρια τους κυνηγούν

Κι εμείς κοιτούσαμε της ελευθερίας τις καμπάνες

Ν' ακτινοβολούν

.

Κι αν ένα σύννεφο λευκό φάνηκε ξαφνικά

Στου ουρανού του μαύρου μιαν απόμακρη γωνιά

Και μια υπνωτική ομίχλη απλωνότανε αργά

Το ηλεκτρισμένο φως εκτόξευε ακόμη βέλη

Αλλά μονάχα γι' αυτούς που περιπλανιούνται

Και κρύβονται στα έλη

Γι' αυτούς που αναζητούν

Και το αμίλητο μονοπάτι ακολουθούν

Για τους εραστές τους μοναχικούς

Που απ' τον έρωτα έμελλε πολύ να λαβωθούν

Για κάθε άκακη και τρυφερή ψυχή

Που αναίτια σαπίζει μες στη φυλακή

Για όσους έλαχε δίχως να πληγώσουνε να πληγωθούν

Κι εμείς κοιτούσαμε της ελευθερίας τις καμπάνες

Ν' ακτινοβολούν

.

Με βλέμμα ονειροπόλο και χείλη να γελούν

Σαν αναθυμάμαι πως είχαμε μαζευτεί

Δίχως οι ώρες να κυλάνε γιατί είχαν μαγευτεί

Κι ακούγαμε για ύστατη φορά

Και ρίχναμε μια τελευταία ματιά

Σαγηνεμένοι

Αφημένοι

Ώσπου οι καμπάνες να σταματήσουν να χτυπούν

Ναι, να χτυπούν για κείνους που πονούν

Για τους αναρίθμητους σαστισμένους, συγχυσμένους

Βασανισμένους, ταλαιπωρημένους

Για όλους τους κρεμασμένους

Για κείνους που οι λαβωματιές τους

Δεν μπορούν να γιατρευτούν

Κι εμείς κοιτούσαμε της ελευθερίας τις καμπάνες

Ν' ακτινοβολούν

.

Άνθρωποι και σκουπίδια

Πόσο δρόμο πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος

πριν τον ονομάσετε άνθρωπο;

Παρασκευή 12 Ιουνίου, 2 μ.μ.

Με το στόμα ανοιχτό για αρκετά λεπτά έμεινα ακούγοντας τον παρουσιαστή του δελτίου ειδήσεων του Mega, Αντώνη Λιάρο, να σχολιάζει τις αντιδράσεις που άρχισαν να προβάλλουν οι περίοικοι των στρατοπέδων που η κυβέρνηση σχεδιάζει να μετατρέψει σε κέντρα υποδοχής μεταναστών. Ούτε λίγο ούτε πολύ συσχέτισε αυτές τις αντιδράσεις μ' εκείνες που ανάλογοι περίοικοι πρόβαλλαν στην υπόθεση των ΧΥΤΑ!!!!!! Και καπάκι ήρθε το επόμενο θέμα για την επιχείρηση σκούπα της αστυνομίας εναντίον των παράνομων μεταναστών!!!!!!!

Η ερώτηση που θέλω να κάνω στον κ. Λιάρο αλλά και στην ελληνική κυβέρνηση είναι αυτή που κάνει και ο Bob Dylan στην αρχή του Blowin' in the wind: Πόσο δρόμο πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος πριν τον ονομάσετε άνθρωπο, κύριοι;

Η "γρίπη των χοίρων": Οι γουρουνόμυαλοι επιμένουν

Η ανάρτηση αυτή αποτελεί συνέχεια μιας παλαιότερης (Μάιος 2009) σχετικά με την εν λόγω γρίπη. Αφορμή τότε αποτέλεσε ένα άρθρο του διαδικτυακού περιοδικού Ελεύθερη Έρευνα. Εδώ θα διαβάσετε τη συνεπή και σοβαρή στάση που εξακολουθεί να τηρεί το περιοδικό στο θέμα και θα δείτε την ελαφρότητα -μεταξύ τυρού και αχλαδίου- με την οποία αναφέρθηκε στο ίδιο θέμα ο ΑΝΤ1. Απολαύστε το:


Από τη γρίπη των χοίρων... στο μπάνιο της Σαλώμης



Κόπηκε απότομα στον αέρα

εκπομπή για τις Φαρμακευτικές

Ενώ ο Νομίατρος κ. Γ. Τσαντίρης, πρόεδρος Γιατρών Δημ. Υγείας αποκάλυπτε παρουσία τριών βουλευτών στην πρωινή εκπομπή του κ. Παπαδάκη (Αnt 1, 20.5.09) το παγκόσμιο φιάσκο της γρίπης των χοίρων, ο παρουσιαστής -λαμβάνοντας προφανώς στο ακουστικό του άνωθεν εντολές- έκοψε απότομα στον αέρα το τόσο σοβαρό αυτό θέμα και συνδέθηκε με ένα πλυντήριο σκύλων, απ’ όπου παρακολουθήσαμε «live» το μπάνιο μιάς σκυλίτσας, της Σαλώμης. Αμέσως μετά το μπάνιο έπεσαν -πρίν την ώρα τους- οι τίτλοι τέλους.




Αμέσως μόλις ξεκίνησε ο θόρυβος της γρίπης των χοίρων ο συνεργάτης της «Ελεύθερης Έρευνας», κ. Βασίλειος Μαυρομμάτης, στο άρθρο του (28.04.2009) με τίτλο: «Από την απάτη της γρίπης των πτηνών, στην απάτη τη γρίπης των χοίρων» είχε αποκαλύψει το μέγεθος του ψέμματος, που έστησαν οι Φαρμακοβιομηχανίες εις βάρος της ανθρωπότητας. Το άρθρο αυτό είχε εξαιρετική απήχηση κι έχει -αναδημοσιευόμενο σε πλήθος blogs και ιστοσελίδων- κυριολεκτικά κατακλύσει το -μή χειραγωγισιμο, όπως τα Μ.Μ.Ε.- ελεύθερο κι ανεξάρτητο Διαδίκτυο. Ο κ. Μαυρομμάτης επαληθεύεται σήμερα από το Νομίατρο και πρόεδρο Γιατρών Δημ. Υγείας, κ. Γ. Τσαντίρη, ο οποίος είχε το σθένος να κάνει τέτοιες βαρυσήμαντες δηλώσεις σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του, οι οποίοι δεν επιθυμούν ή δεν τολμούν να τα βάλουν με το ιατροφαρμακευτικό κατεστημένο.

* * *

Την εξέλιξη της νέας παγκόσμιας τρομοϋστερίας μπορείτε να την διαβάσετε στο νέο άρθρο (18.05.2009) του κ. Μαυρομμάτη με τίτλο: «Η γρίπη του ψεύδους και ο χορός των δισεκατομμυρίων...», όπου αναγράφεται: «Αυτά είναι τα τελευταία νέα της Χολλυγουντιανής παραγωγής ταινίας θρίλερ, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, που παίζεται στα κανάλια των τηλεοράσεών μας με τον τίτλο: “Η γρίπη των χοίρων”! Στην παρωδία αυτή τρόμου και ψέμματος συμμετέχουν πολλοί καλοπληρωμένοι ηθοποιοί (οι κυβερνήτες των κρατών και οι “ειδικοί” ιατροί και άλλοι παρατρεχάμενοι) και εκατοντάδες χιλιάδες κομπάρσοι (ο πανικόβλητος κόσμος). Πρόκειται για μια υπερπαραγωγή, που θα ξεπεράσει σε κόστος, μέγεθος και πανικό κι αυτή ακόμα την περιβόητη “γρίπη των πτηνών”!»



Γ.Λ.

Από το ημερολόγιο του Αντίχριστου: ένα μήνυμα αγάπης

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Δυο κορυφαίες γελοιογραφίες

Σειρά από τον σκουπιδοτενεκέ έχουν δυο γελοιογραφίες. Η μια είναι του Μητρόπουλου. Δημοσιεύτηκε στο Βήμα (25/5/97) και αφορά τις πάλαι πότε τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η άλλη είναι του Καλαμάρα. Δημοσιεύτηκε στην Οικονομική Καθημερινή (3/8/97) και αφορά την πορεία της δραχμής προς το ευρώ. Η εικόνα της Δραχμούλας με τα μπρατσάκια που ετοιμάζεται να βουτήξει στη θάλασσα με τον καρχαρία και η Ειρηνούλα κοριτσάκι σε στυλ "Ένα λουλουδάκι για την κυρία" είναι κορυφή.

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Τρία ποιήματα αναζητούν συγγραφέα...

Σε μια κόλλα χαρτί βρήκα στον σκουπιδοτενεκέ τρία ποιηματάκια, αντεγραμμένα αναμφίβολα με το δικό μου χέρι. Δε θυμάμαι όμως από πού τα αντέγραψα. Από κάποιο γνωστό ποιητή χωρίς να σημειώσω την παραπομπή -πράγμα ασυνήθιστο για μένα- από κάποιο φίλο ή φίλη... Δε θυμάμαι. Τα παραθέτω εδώ μπας και κάποιος μπορεί να βοηθήσει στην ταυτοποίηση του πατέρα ή της μητέρας.

.

Όλο ζητούσες να σου γράφω

αγάπησες τις λέξεις μου

και πριν το καταλάβω

βρέθηκα αντί στον έρωτα

ν' ασκούμαι στη λογοτεχνία

.

Απ' όλους όσους ξέρεις

μονάχα ο ήλιος σού 'μεινε πιστός

-κι αυτός με δόσεις-

τρυπώνει κάθε μεσημέρι στην κουζίνα σου

από τις δύο ως τις πέντε

Και συ τον περιμένεις

παρακαλάς να μη βρεθούν εμπόδια

φέρνεις την κούπα του καφέ

του κάνεις χώρο να καθήσει άνετα

τον υποδέχεσαι χαμογελώντας

κι έτσι

του παραδίδεσαι ξεχνώντας πως θα φύγει

Μένεις στο τώρα, στο υπάρχει

δε θες να ξέρεις άλλο τίποτα

-κι όμως το ξέρεις και το τρέμεις-

Με τα μάτια κλειστά

ετοιμάζεσαι

γι' άλλη μια απουσία

.

Να θυμηθώ να πάω

και στο καλό και στο κακό.

Δεν έχουν επισκέψεις και λυπούνται.

Τριαντάφυλλα για το καλό

και στο κακό σοκολατάκια.

Ο σκουπιδοτενεκές

Υπάρχουν μερικές φορές στη ζωή μας που κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα στα προσωπικά μας αντικείμενα -κάποια μετακόμιση, ανάγκη δημιουργίας ελεύθερου χώρου στο σπίτι... Σε μια τέτοια φάση βρίσκομαι τώρα. Άρχισα λοιπόν να αδειάζω συρτάρια και ντουλάπες, πήρα τα πράγματα που δέσμευαν το χώρο μου και τά 'ριξα σ' ένα σκουπιδοτενεκέ. Θες από περιέργεια, όμως, θες από κάποιου είδους συναισθηματική φόρτιση, άρχισα να ανασκαλεύω και να ανακαλύπτω πράγματα και αντικείμενα που είχα ξεχάσει -τα πιο πολλά ευτελή, όπως τα κοχυλάκια που είχαμε μαζέψει με τη φίλη μου τη Ρούλα στην Περαία μια Πρωτομαγιά του 19.., όταν ήμασταν φοιτητές τέλος πάντων, αλλά που κάτι μου ξύπνησαν από το παρελθόν, αν και δεν μου αρέσουν διόλου τέτοιες βουτιές προς τα πίσω. Αποφάσισα λοιπόν, πριν πετάξω το σκουπιδοτενεκέ στον κάδο της ανακύκλωσης να ανασύρω και να παρουσιάσω εδώ αυτά που νομίζω ότι θα είχαν ενδιαφέρον και σήμερα. Αρχίζω λοιπόν με δυο αναρτήσεις και έπονται κι άλλες...