Η εθνική μας μιζέρια

Έχω καταφερθεί αρκετές φορές εναντίον αυτής της άθλιας κυβέρνησης. Αλλά αυτή τη φορά δεν μπορώ παρά να υποστηρίξω την επιλογή της. Αναφέρομαι φυσικά στον διορισμό του Γιαν Φαμπρ ως καλλιτεχνικού διευθυντή του Διεθνούς  Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου. Επιτέλους το φεστιβάλ απόκτησε στον τίτλο του δύο βαριές, σημαίνουσες λέξεις που αδικαιολόγητα και βλακωδώς είχαν αφαιρεθεί: Αθήνα και Επίδαυρος. Όσο για το «διεθνές», που πάντοτε ήταν, υπάρχει για να τονίσει εμφατικά την εξωστρέφεια που πρέπει να έχει ένα τέτοιο φεστιβάλ.

Οι έλληνες καλλιτέχνες έχουν άδικο. Ή για να το πω καλύτερα χάνουν το δίκιο τους, όταν καταφέρονται με τέτοιο τρόπο εναντίον του καλλιτεχνικού διευθυντή. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει θέμα με τον αποκλεισμό των ελληνικών παραγωγών από το φεστιβάλ, Αλλά το να εξευτελίζεις το έργο ενός καλλιτέχνη του διαμετρήματος του Γιαν Φαμπρ δεν σου περιποιεί τιμή. Αντί λοιπόν να δουν το έργο του και την παρουσία του στην Ελλάδα ως πρόκληση που θα εμπλουτίσει την εγχώρια καλλιτεχνική παραγωγή, παρακινημένοι από αμφιλεγόμενο συντεχνιακό ζήλο, περιχαρακώνονται στην εθνική μας μιζέρια.

Και νομίζω ότι θα έπρεπε να λάβουν πιο σοβαρά υπόψη τους περιορισμούς που ίδιος ο Γιαν Φαμπρ έχει ομολογήσει ότι υφίσταται, ότι δηλαδή δεν έχει χρόνο να αξιολογήσει τις ελληνικές παραγωγές. Αλλά αυτό δημιουργήθηκε από την απόφαση του πρωθυπουργού να αντικαταστήσει στην αποκορύφωση της προετοιμασίας τον καλλιτεχνικό διευθυντή, επιδεικνύοντας μια προχειρότητα και έναν ερασιτεχνισμό που έχει επιδείξει σε όλους τους τομείς της ελληνικής πραγματικότητας. Ας το καταλάβουμε λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με έναν άπειρο και αδέξιο, ή ηλίθιο, πρωθυπουργό. Αυτό όμως δεν ακυρώνει τη σημαντικότητα της επιλογής του στο συγκεκριμένο θέμα.

Το ότι η κυβέρνηση του ΣυΡιζΑ παραπαίει δεν με κάνει να συνηγορήσω με το συντηρητισμό και τη σεμνοτυφία όλων αυτών των δημοσιογράφων που ονόμασαν την παράσταση του Φαμπρ «παλλόμενα πέη» και σπάνε πλάκα, ούτε και με τους Ελληναράδες που τάχα μου θίχτηκαν από την κακοποίηση του ελληνικού πολιτισμού και βρίζουν σαν βόθροι στο διαδίκτυο, και σε καμία περίπτωση με τα κόμματα που θέλησαν να εκμεταλλευτούν πολιτικά αυτή την κατάσταση και καταφέρονται εναντίον της κυβέρνησης και του καλλιτεχνικού διευθυντή. Όλα αυτά είναι δείγματα μιας ανείπωτης μιζέριας και παρακμής που μας βυθίζει σε μία εσωστρέφεια, να βράζουμε συνεχώς στο ζουμί μας. Ελπίζω η πρόκληση της συγκεκριμένης κυβερνητικής επιλογής να μας αφυπνίσει. Να λειτουργήσει σαν την «κολοκυνθοπληγία» του Ροΐδη και να μας βγάλει από την εθνική  ύπνωση στην οποία  μας έχει καταδικάσει η εγχώρια  καλλιτεχνική και πολιτική ελίτ.

Υ.Γ : Επιστολή προς τους ελληνες καλλιτέχνες έστειλε ο Γιαν Φαμπρ. Αν ήμουν έλληνας καλλιτέχνης και διάβαζα την επιστολή, θα ντρεπόμουν. . .
Η ουσία βρίσκεται στο κλείσιμο της επιστολής : "Ανοίξατε τα στόματά σας σχετικά με τον διορισμό και το επιμελητικό μου πρόγραμμα —τα ανοίξατε δυνατά, με πάθος και όλοι μαζί. Κρατήστε τα ανοιχτά: ας είναι αυτή η αρχή και όχι το τέλος. Αλλά μην ξεχάσετε να ανοίξετε επίσης τα αυτιά και τα μάτια σας". Και αυτό είναι το πρόβλημα. Όχι μόνο για τους καλλιτέχνες αλλά και για τους Ελληνες γενικά. Ότι έχουμε μόνο στοματα και δεν έχουμε ούτε αυτιά ούτε μάτια.

Ας μιλήσουμε για μουσική: Habibi

Υπερνικώντας τις διακρίσεις. Εμείς και αυτοί. 

Κόντρα σ' αυτούς που επιμένουν να διαχωρίζουν τους ανθρώπους με κάθε είδους διαχωρισμούς. 

Με τέτοιες μουσικές ερχόμαστε πιο κοντά. 

Ροκ "οριεντάλ" από τους Mashrou' Leila. 

Το καταστροφικό πέρασμα του Τσίπρα από την Ελλάδα

Από τον Economist

Μια συγνώμη και πολλή σιχαμάρα... Εκλογές (ξανά μανά) 2015.

Τώρα το βλέπω καθαρά. Το Α’ Μνημόνιο έγινε για να προστατευθεί το δημόσιο. Το Β’ Μνημόνιο έγινε για να συνεχίσει να προστατεύεται το δημόσιο. Το Γ’ Μνημόνιο έγινε για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ε, φτάνει πια! Καιρός να τελειώνουμε με το δημόσιο και τους προστάτες του.

Έβλεπα τη Νέα Δημοκρατία να ξαναβγάζει τις μούμιες από την ντουλάπα και να μας της ξανασυστήνει για καινούριες. Τις είδα και στη φωτογραφία. Ανάμεσά τους είναι και και κάποιοι από τους 900 πρώην βουλευτές που τους πληρώνουμε 4000+ το μήνα. Κι εγώ θα ήθελα να κάνω ένα ωραίο γεύμα στους φίλους μου, σε ένα ωραίο σπίτι, μια ωραία καλοκαιριάτικη βραδιά, αλλά δεν μπορώ... γιατί οι εικονιζόμενοι με καταδίκασαν να ξοδεύω μόνο 5 ευρώ τη βδομάδα στο σουπερμάρκετ.

Κι ύστερα σκέφτομαι το διάλογο του Χριστοδουλάκη με τον Άνθιμο: «Σε μια παύση της ροής του λόγου του υπουργού ... ο κ.Ανθιμος ζήτησε να πληροφορηθεί "πού πάνε οι φόροι που εισπράττει το κράτος".

Ο κ. Χριστοδουλάκης τού απάντησε: "Δέσποτα μην ανησυχείτε, μέχρι τώρα καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να φορολογήσει την Εκκλησία. Ορμώμενος βέβαια από τη μακρά μας γνωριμία, εγώ θα ήθελα να ανησυχείτε λίγο".

Ο Μητροπολίτης σημείωσε από την πλευρά του ότι "η Εκκλησία φορολογείται μια χαρά", αναφέροντας χαρακτηριστικά: "Έχουμε ένα ίδρυμα ιδιωτικού δικαίου, που δεν παίρνει από το δημόσιο ούτε ένα ευρώ βοήθεια. Μας ζητάνε φορολογία 450.000 ευρώ για όσα ακίνητα έχουμε, ε, θα το κλείσουμε".

Ο διάλογος ολοκληρώθηκε με τον κ.Χριστοδουλάκη να ζητάει από τον κ.Ανθιμο να μην αφορίζει τον ΕΝΦΙΑ συνολικά, αλλά τις αδικίες του ΕΝΦΙΑ»

Δηλαδή, ο Χριστοδουλάκης χρειάστηκε να γίνει υπηρεσιακός υπουργός, απαλλαγμένος από κομματικές και ψηφοθηρικές εξαρτήσεις, για να μιλήσει έτσι;

Και ΔΗΛΑΔΗ, ο Άνθιμος δεν έχει πληρώσει ακόμα ΕΝΦΙΑ; Και τον έχω πληρώσει εγώ; Ως εδώ!

Και σκέφτομαι ακόμη πως το Ποτάμι στρογγύλεψε αρκετά τις θέσεις του μέσα σε ένα αφήγημα συναίνεσης και πατριωτισμού... Άκουσα και την Ταχιάου κάτι να ψελλίζει πως δεν φτάνει τάχα ο μισθός του βουλευτή και να αποκαλεί λαϊκισμό το αίτημα μείωσής του και πήρα ανάποδες... Είναι κι αυτό το ακατάσχετο φλερτ με τα ΜΜΕ που έχει καταντήσει αηδία...

Και φέρνω στο μυαλό μου το χαζό χαμόγελο του Τσίπρα και των άλλων χαζών του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν προκαλέσει μια μεγάλη καταστροφή χωρίς να φαίνεται ότι το συνειδητοποιούν –του Τσίπρα, που θα καταντήσει να μείνει στην ιστορια ως ο Ηλίθιος Γ’ πρωθυπουργός της Ελλάδας (μετά τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου)...

Σκέφτομαι, λοιπόν, όλους αυτούς τους σοβαρούς που αποκαλούσαν κάποιους γραφικούς ώστε να συνεχίζουν με σοβαρότητα την κατεδάφιση της Ελλάδας και θέλω να ζητήσω μια συγνώμη από τον παρακάτω τύπο που με είχαν πείσει και μένα για τη δήθεν γραφικότητά του, αλλά αποδείχθηκε ο πιο σοβαρός απ’ όλους. Και θα επανορθώσω... με την ψήφο μου!

H καταστροφή της ελληνικής οικονομίας από τον ΣΥΡΙΖΑ

Το ζούμε βέβαια αλλά είναι άλλο να το βλέπεις παραστατικά, απέναντί σου, σα να αφορά κάποιον άλλον...  Δεν ξέρω όμως πόσοι μπορούν να το καταλάβουν στην Ελλάδα σήμερα...

Την Κυριακή ψηφίζω ΝΑΙ!

H Βιβλιοθήκη: Η τροπολογία του Απόστολου Παύλου

Σήμερα πήγα εκκλησία! Έκπληξη; Όχι, αν κατανοείς ότι υπαρχουν και κοινωνικές υποχρεώσεις που κάποιες φορές καθιστούν την παρουσία μας σ’ ένα χώρο λατρείας υποχρεωτική. Καθώς όμως είχα καιρό να πάω, κοιτούσα με περιέργεια –την περιέργεια του γνωστού-άγνωστου- γύρω μου, με το μάτι μου να καρφώνεται στη ζωγραφιά του Αρχάγγελου Γαβριήλ σε μια από τις πόρτες του ιερού. Η ασώματη θέληση του Θεού με σάρκα και οστά! Εκ πρώτης ακούγεται παρανοϊκό, όχι όμως αν γνωρίζεις την άνεση με την οποία ο χριστιανισμός κινείται από το σώμα στο πνεύμα, από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, από την ιστορία στη φαντασία. Και η άνεση αυτή οφείλεται αποκλειστικά σ’ εναν και μόνο άνθρωπο: τον Απόστολο Παύλο.

Ήταν ευτυχής συγκυρία που η περικοπή από την Προς Ρωμαίους επιστολή (στ’ 18-23) που διαβάστηκε σήμερα μου δίνει ένα εξαίρετο παράδειγμα για να εξηγήσω τι εννοώ. Το κήρυγμα του μητροπολίτη (που κι αυτό διαβάστηκε επίσης) αναφέρθηκε στην επιστολή που γράφτηκε για τους χριστιανούς (!) της Ρώμης. Όλοι γνωρίζουμε βέβαια από την ιστορία ότι ο Παύλος απηύθυνε τις επιστολές του αρχικά στις εβραϊκές κοινότητες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κι αυτό γιατί εκεί μπορούσαν να τον καταλάβουν. Μόνο οι Εβραίοι διέθεταν εκείνο το πολιτισμικό υπόβαθρο ώστε να μπορέσει να εισακουστεί και να γίνει κατανοητός. Ο στόχος του Παύλου ήταν διττός. Από τη μια να συνδέσει τον εβραϊκό Νόμο (Παλαιά Διαθήκη) με το λόγο των Ευαγγελίων (Καινή Διαθήκη) και από την άλλη να απευθυνθεί σε ένα ακροατήριο εκτός των Εβραίων. Έτσι, η εβραϊκή ιστορία μπορεί να γίνει παναθρώπινη, η συγκεκριμένη πραγματικότητα να γίνει αφηρημένη. Ο τρόπος με τον οποίο το επιτυγχάνει είναι αυτό που ο Erich Aurbach ονομάζει μεταφορικό λόγο (στο εξαίρετο δοκίμιό του ‘Figura’).

Στη σημερινή περικοπή ο Παύλος μιλάει για το σεξ (‘ασθένεια τη σαρκός’ το ονομάζει). Προκειμένου να κάνει τη μετάβαση–μεταφορά από το σωματικό στο πνευματικό είναι απαραίτητο να πραγματοποιήσει το άλμα από την ιστορία στη φαντασία (τον όρο φαντασία δεν τον χρησιμοποιώ υποτιμητικά, εννοώ το νου, τη διανόηση, την επιστήμη). Με βάση λοιπόν τον αξιακό κώδικα της εποχής του που ορίζεται από το αντιθετικό δίπολο ελεύθερος/δούλος, μιλάει για την απελευθέρωση από τη δουλεία της ανθρώπινης αμαρτίας και για την υποδούλωση στη θεία δικαιοσύνη, για τη μετάβαση από μια ψευδεπίγραφη ελευθερία στην αληθινή ελευθερία.

Οι μετωνυμίες ζαλίζουν: το σεξ γίνεται "ασθένεια της σαρκός" που γίνεται "αμαρτία" που, στη μετάφραση της Αποστολικής Διακονίας, γίνεται "φυσική αδυναμία" που στο κήρυγμα του ιερέα γίνεται κάθε είδους "άνομη πράξη", από το να σκοτώσεις μια μύγα μέχρι να μιλάς στο κινητό εν ώρα θείας λειτουργίας. Για ένα όμως είμαστε σίγουροι∙ η σημερινή χριστιανική εκκλησία είναι πιστή στον τρόπο του Απόστολου Παύλου: η μεταφορά της μεταφοράς, ω μεταφορά! Τελικά, όπως επισημαίνει και ο Aurbach, o Παύλος είναι ο πρώτος στη δυτική σκέψη που εντοπίζει και χρησιμοποιεί εξαιρετικά αυτή την εγγενή ιδιότητα της γλώσσας να δημιουργεί μεταφορές επί μεταφορών, τρόπους επί τρόπων, και έτσι να διολισθαίνει και να γλιστράει στο άπειρο συνεχώς. Η γλώσσα από μόνη της, όπως θα έλεγε και ο Barthes, είναι δαιμονική άσχετα αν χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται για να εκφράσει και το λόγο του Θεού ενίοτε.

Ο επίλογος μιας κακής κυβέρνησης

Το πράγμα φαινόταν που θα πήγαινε από την αρχή. Η φώτο τα λέει όλα...

Η Βιβλιοθήκη: οι Έλληνες μάγοι

Διάβασα το βιβλίο του Clemens Zintzen, Μυστικισμός και μαγεία στη νεοπλατωνική φιλοσοφία, μτφ. Ι. Γ. Καλογεράκος, εκδ. Καρδαμίτσα 2000. Η διαφορά των νεοπλατωνικών από τον Πλάτωνα είναι ότι εδώ ο στοχασμός επικεντρώνεται στο περί θεού ερώτημα και απομακρύνεται από τη γνώση του ανθρώπου. Εδώ η γνώση ανάγεται σε αποκάλυψη. Αυτή η αλλαγή προσανατολισμού φέρνει στο προσκήνιο θρησκευτικά διαποτισμένες θεωρίες, όπως τα ερμητικά κείμενα και τους χαλδαϊκούς χρησμούς, που υπόσχονταν στον πιστό τη σωτηρία όχι μέσω του κοπιώδους δρόμου της ανόδου από το σπήλαιο της άγνοιας που είχε δείξει ο Πλάτων, αλλά με έναν πιο απλό και μηχανικό τρόπο. Η ψυχή του μύστη θα υποσχεθεί την επάνοδο στη θεϊκή της πηγή όταν πλησιάσει το στοιχείο εκείνο που είναι σε στενή συγγένεια με το θείο: τη φωτιά.

Ο Πλωτίνος καταλήγει στην μυστικιστική ένωση με το ύψιστο εν ερμηνεύοντας τον Πλάτωνα. Έτσι, η θέση του έρωτα ως κινητήριας δύναμης προς ένωση υποκινήθηκε από το Συμπόσιο, η ιδέα της ομοίωσης είναι γνωστη από τον Θεαίτητο, ενώ για την έκθεση του εκστατικού βιώματος υπόδειγμα υπήρξε η Εβδόμη επιστολή. Εκείνος όμως που ανοίγει την πόρτα στη θεουργία είναι ο Πορφύριος, αν και θεώρησε τη θεουργική κάθαρση μόνο προστάδιο –και όχι μάλιστα απαραίτητο- για την άνοδο της ψυχής μέσω άσκησης της αρετής και μέσω του στοχασμού. Ο Ιάμβλιχος είναι πραγματικός θεουργός. Γι’ αυτόν η άνοδος της ψυχής από μυστικιστική ένωση με το θείον και αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου γίνεται τεχνική μιας απόκρυφης επιστήμης. Προχωρώντας ακόμη περισσότερο ο Πρόκλος προσπαθεί να βρει μια θεωρητική βάση για τη χρήση της θεουργίας. Πρακτική για την ένωση με το θεό θεωρείται η προσευχή και μείζων αρετή αναγορεύεται η πίστη.

Επιγραμματικά, η μετατόπιση της φιλοσοφικής αναζήτησης με το νεοπλατωνισμό περιγράφεται ως εξής: από την έλλογη γνώση (Πλάτων) στην μυστικιστική έκσταση (Πλωτίνος, Πορφύριος) και απο εκεί στη μαγεία (Ιάμβλιχος, Πρόκλος).

Η Βιβλιοθήκη: Ίντερνετ και αυτογνωσία

Μια από τι ωραιότερες και πιο σημαίνουσες παρομοιώσεις για το ίντερνετ διάβασα στο βιβλίο της Άλι Σμιθ, Κορίτσι συναντά αγόρι, μτφ. Μαίρη Σαρατσιώτη, εκδ. Τόπος 2010:

...Θα ήθελα να ήμουν γριά. Είχα τόσο κουραστεί να είμαι νέα, τόσο ξερόλας, τόσο άμυαλη. Είχα κουραστεί να πρέπει να είμαι ο,τιδήποτε. Ένιωθα σαν το ίντερνετ, γεμάτη από κάθε είδους πληροφορία που καμιά τους δεν είχε ιδιαίτερη αξία, κι όλα αυτά τα μικροσκοπικά links σαν μικρές λευκές ρίζες ενός σπασμένου φυτού, ξεριζωμένου από το χώμα, που κείτεται ξερό στο πλάι. Και όποτε είχα προσπαθήσει να βρω τον εαυτό μου, όποτε είχα προσπαθήσει να φτάσω βαθύτερα στην έννοια του "Εγώ", εννοώ βαθύτερα από μια ταχύτατη σελίδα του Facebook ή του Myspace, ήταν σαν να ήξερα ότι ένα πρωί θα ξυπνούσα και θα προσπαθούσα να μπω στο δίκτυο για να ανακαλύψω πως ακόμα κι αυτή η εκδοχή του "Εγώ" δεν υπήρχε πια, γιατί οι servers ανά τον κόσμο είχαν καταρρεύσει. Τόσο αποκομμένη ένιωθα. Τόσο εύθραυστη. Και τότε τι θα έκανε η καημενούλα η Άνθεια;

Θα τρύπωνα σ΄έναν αχυρώνα. Και θα ζέσταινα το κορμί μου. Και θα έκρυβα το κεφάλι μου στο στήθος μου, καημένο παιδί...

Το κωλοτουμπόμετρο

Τελικά, άρχισαν οι κωλοτούμπες της νέας κυβέρνησης. Όχι πως δεν το περιμέναμε. Εδώ που τα λέμε, καλώς άρχισαν. Γιατί αν έμεναν στην τήρηση του προγράμματος τους αλίμονό μας. Στο φέισμπουκ μπορείτε να παρακολουθήσετε τις μέχρι τώρα κωλοτούμπες και να ενημερώνεστε γι' αυτές που θα έρθουν. Δες το κωλοτουμπόμετρο.

Κυβέρνηση στα τυφλά

Μόνο καλές προοπτικές δε φαίνονται. Απ’ όπου κι αν την κοιτάξεις. Μια κυβέρνηση ακροδεξιών και κομμουνιστών αντι-ευρωπαϊστών. Ήδη οι πρωτες παραφωνίες άρχισαν να ακούγονται. Τόσο στην περίπτωση που δεν ξέραμε ποιος ανακοίνωνε τι και αν ήταν αρμόδιος να το κάνει όσο και στις δηλώσεις μετά την ορκωμοσία και κατά την παραλαβή των υπουργείων. Η εξωτερική πολιτική της χώρας και ιδιαίτερα η κοινή εξωτερική πολιτική της Ευρώπης δεν επιτρέπεται να γίνεται πυροτέχνημα για εσωτερική κατανάλωση. Τις διαφωνίες του ο αρμόδιος υπουργός τις εκφράζει στα αρμόδια κονοτικά όργανα όταν συμμετάσχει σ’ αυτά.

Βεβαίως θα καταλάβατε από τον τίτλο μου και το λεκτικό παιχνίδι με την τυφλότητα/όραση ότι πήρα αφορμή από τη συμμετοχή ενός τυφλού επικεφαλής του υπουργείου υγείας. Επιτέλους, θα έλεγα, δίνεται η δυνατότητα και σε άτομα με αναπηρία να δείξουν τις δεξιότητες που κατέχουν σε ένα κράτος η λειτουργία του οποίου καθιστά σχεδόν απαγορευτική την κυκλφορία τους. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η αναφορά στην ιδιαιτερότητα αυτού του ατόμου αποτελεί και ρατσιστικό σχόλιο. Τι εννοώ;

Ας φτιάξουμε ένα ανέκδοτο: Γιατί ο Τσίπρας έβαλε υπουργό υγείας τον Κουρουμπλή; -Για να κάνει τα στραβά μάτια στα συμφέροντα. Αλλιώς θα τον έβαζε στο υπουργείο δικαιοσύνης για να δείξει ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή.

Το ανέκδοτο δεν είναι ρατσιστικό. Έχει πολιτική στόχευση και το χιούμορ κινείται στα όρια της σάτιρας. Αναφέρεται πρωτίστως στον Τσίπρα και στην αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης με μια από τις δικαιολογίες ότι θα πληγούν τα συμφέροντα των ελληνικών φαρμακοβιομηχανιών αλλά και στην πρακτική του εν λόγω κόμματος να αναφέρεται στη δικαιοσύνη κατα το δοκούν χωρίς να εκκινείται απο σταθερές αξίες και αρχές.

Επιπλέον, ο σαρκασμός ή ο αυτοσαρκασμός των ατόμων με αναπηρία φανερώνει και μια αλλη ποιότητα του χαρακτήρα τους. Την ακομπλεξάριστη αποδοχή της κατάστασής τους και της διαφορετικότητάς τους ως κανονικότητας. Ο φίλος μου ο Γιώργος, για παράδειγμα, καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, στην παρατήρησή μου ότι βελτιώθηκε πολύ στα ιταλικά που άρχισε να μαθαίνει απάντησε: Έκανα άλματα! Θυμηθείτε επίσης στις ελληνικές ταινίες τη Γεωργία Βασιλειάδου να μιλάει για τη ομορφιά της και το Νίκο Ρίζο για το μπόι του.

Όχι. Αυτό δεν είναι ρατσισμός. Τι είναι ρατσισμός; Ας θυμίσουμε μερικά απαυγάσματα ελληνικού δημόσιου ρατσιστικού λόγου. Ρατσισμός είναι να αποκαλείς τον Σόιμπλε «καροτσάκια» (Αυτιάς), τον Ρέσλερ «άριο», (Τριανταφυλλόπουλος), να κάνεις σεξιστικά σχόλια για τη Μέρκελ (Χατζηνικολάου) και να ποστάρεις φωτογραφία του Βεστερβέλε με το σύντροφό του που, αφού τον περιλούζεις για τη κατάντια του, καταλήγεις, Γιώργο Τράγκα στους παραδίδω ( το βλήμα αυτό έγινε τώρα υπουργός άμυνας). Για του λόγου το αληθές δείτε εδώ.

Εκλογές 2015: σποτάκι που τα σπάει

Το χάος της ελληνικής δημόσιας διοίκησης

Τελικά με τέτοιο δημόσιο πως να πάει μπροστά η χώρα... Δείτε ένα βίντεο από Το Ποτάμι που με πολύ χιούμορ θέτει το θέμα επί των τύπων των ήλων...

Στη Μητέρα των θεών

Αυτή την πρωτοχρονιά θα θυμηθούμε τη Μεγάλη Απούσα, τη Μητέρα των θεών και τα αρχετυπικά της ίχνη, τις αρχαίες ελληνίδες ποιήτριες, φωνές χαμηλές και ξεχασμένες μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία∙ την Μύρτιδα, δασκάλα του Πίνδαρου και της Κόριννας, την ίδια την Κόριννα με τα τραγούδια της για τις γιαγιάδες και προγιαγιάδες ηρωίδες, την Χαριξένη, μια μικρή αναφορά στις κωμωδίες του Θεόπομπου και του Κρατίνου, την Τελέσιλλα και την Πράξιλλα με τους ονομαστούς ρυθμούς τους, την Ήριννα που θρηνεί τη φίλη της Βαυκίδα νεκρή στα δεκαεννιά, την Ανύτη που αγαπούσε τα ταπεινά φυτά, τα ζώα και τους απλούς ανθρώπους, την Νοσσίδα του έρωτα απ’ τους Επιζεφύριους Λοκρούς, τη Μοιρώ απ’ το Βυζάντιο.

Το απόσπασμα από την Τελέσιλλα, αφιερωμένο στη Μητέρα των θεών:

Θεές μου,

ελάτε εδώ απ’ τον ουρανό

και τραγουδήστε μαζί μου

την Μητέρα των θεών

που περιπλανιέται

στα όρη και στις λαγκαδιές

αναμαλλιασμένη και τρελή

Ο βασιλιάς ο Δίας βλέπει

την Μητέρα των θεών

ρίχνει τον κεραυνό

και παίρνει τα τύμπανα

σκίζει τις πέτρες

και παίρνει τα τύμπανα

Μητέρα, πάνε στους θεούς

μην γυρίζεις στα βουνά

μη...

...

τα μοχθηρά λιοντάρια

κι οι άσπροι λύκοι...

Δεν πάω στους θεούς

το μερτικό μου θέλω

μισό απ’ τον ουρανό

μισή απ’ τη γη

και το τρίτο της θαλάσσης

μόνο τότε θα πάω

Χαίρε, μεγάλη βασίλισσα

Μητέρα του Ολύμπου.

Η ελληνική Βουλή και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Από το protagon.gr

Μην ανησυχείτε! Επειδή πολλά γράφονται περί δήθεν αποσύνθεσης και διάλυσης του πολιτικού μας συστήματος, σας ενημερώνω ότι είναι όλα ανακρίβειες. Μέσα στην καταιγίδα των εξελίξεων, υπάρχουν κάποιοι φωτεινοί φάροι που κρατούν ψηλά τα λάβαρα του μεταπολιτευτικού μας καθεστώτος. Πρώτος από όλους τιμά τον κορυφαίο θεσμικό του ρόλο ο Πρόεδρος της Βουλής.

Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ η χώρα ετοιμάζεται για εκλογές, ενώ η πολιτική ατμόσφαιρα όζει από καταγγελίες, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν αμέλησε τις παραδόσεις και με μια συγκινητική κίνηση έδειξε πως πάνω από όλα είναι Άνθρωπος:

Με απόφασή του, πλήρως ενταγμένη στο πνεύμα των Χριστουγέννων, ενέκρινε επιχορήγηση ύψους 150.000 ευρώ προς τον Σύλλογο των Υπαλλήλων της Βουλής, το σύλλογο που εκπροσωπεί τους βαρύτερα πληγέντες από την κρίση Έλληνες, εκείνους που έναντι ψυχίων δίνουν νυχθημερόν τη μάχη για τον κορυφαίο θεσμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, εκείνους που προέταξαν τα στήθη και προσφέρθηκαν να υποβληθούν οι ίδιοι σε οικονομικές θυσίες προκειμένου να απαλυνθεί το βάρος για άλλους συνανθρώπους. Και όλα αυτά ενώ γνωρίζουμε ότι είναι οι μόνοι που προσελήφθησαν με απόλυτα διαφανή αξιοκρατικά κριτήρια.

Ευτυχώς, ο Πρόεδρος της Βουλής δεν λησμόνησε και έσπευσε, από το υστέρημα των φορολογουμένων, να ενισχύσει ιερούς σκοπούς: την αγορά χριστουγεννιάτικων δώρων για τα παιδιά των μελών του Συλλόγου, τη βράβευση των αριστούχων εξ αυτών και άλλες δράσεις «που εντάσσονται στον κοινωνικό ρόλο του Συλλόγου».

Γιατί πάνω απ' όλα είναι τα δώρα, τα βραβεία και ο κοινωνικός μας ρόλος! Και με λιγότερα από 150 χιλιάρικα δεν μπορείς να υπηρετήσεις τέτοιους υψηλούς σκοπούς.

Οι υπάλληλοι της Βουλής δεν είναι όμως η μόνη δοκιμαζόμενη κοινωνική ομάδα. Υπάρχουν και οι τέως βουλευτές και ευρωβουλευτές, ο σύλλογος των οποίων (κορυφαίος θεσμός της Δημοκρατίας και αυτός) έχει σοβαρές ανάγκες. Και αυτές τις ανάγκες έσπευσε να τις καλύψει ο Πρόεδρος της Βουλής, έστω και με ένα πενιχρό τριαντάρι. Μακάρι να μας περίσσευαν, να δίναμε περισσότερα για την κάλυψη των λειτουργικών τους δαπανών. [Αινιγματικό το «τους»: τίνος είναι οι δαπάνες, της Ένωσης ή των τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών;]

Μη νομίσετε όμως ότι πρόκειται απλώς για μία πράξη ανθρωπιάς της στιγμής. Είναι όλα εγγεγραμμένα τακτικά και όπως πρέπει στον προϋπολογισμό της Εθνικής Ημών Αντιπροσωπείας από πέρυσι, διότι χωρίς σύστημα και προνοητικότητα ανθρωπιά δεν γίνεται, διότι χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε η Δημοκρατία μας να φθάσει στην κορύφωση που όλοι ζούμε και απολαμβάνουμε.

Τίποτε άλλο πέρα από ένα μεγάλο «εύγε» στον Βαγγέλη, που δείχνει να αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων και τη σημασία των συμβολισμών, που δεν επιτρέπει στη μικροπολιτική να τον εκτρέπει από το θεσμικό του ρόλο όπως τον όρισαν οι μεταπολιτευτικές μας δομές και παραδόσεις.

Εύγε και πάλι εύγε!

Ο Στοππάκιος στη χώρα των θαυμάτων: Θαύμα 9ο. Η κυβέρνηση και το opposition.

Άκουσα την Arianna Huffington να λέει με αφορμή την ελληνική έκδοση της Huffington Post: μπορούν να γράψουν όσοι θέλουν, και γνωστοί και άγνωστοι, και από την κυβέρνηση, το opposition...

What the fuck? Τι λες, Αριάννα μου; Και από τη κυβέρνηση και το opposition; Εδώ δε συνομιλούν στη Βουλή, θα κάνουν chat στο ίδιο site? ‘Οταν συνυπάρχουν κάπου είναι για να βρίζουν ο ένας τον άλλον. Κατά τα άλλα έχουν οχυρωθεί πίσω από κάποια έντυπα και κάποιους ιστότοπους και φυλάν καλά τα μετερίζια ανοίγοντας πόλεμο.

Ξέρεις, έχουμε μια στρεβλή αντίληψη της δημοκρατίας σ’ αυτή τη χώρα. Στη Βουλή, στο Δήμο, στο καφενείο, στην παρέα, νομίζουμε ότι δημοκρατία είναι να λέει ο καθένας ό,τι θέλει. Στην πραγματική δημοκρατία όμως, ακούς, πρώτα απ’ όλα, το λόγο με τον οποίο διαφωνείς. Πολύ απέχουμε απ’ αυτό στην Ελλάδα.

Επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; -Ώρα για αλήθειες.

Σ’ ‘ενα άρθρο του, με αφορμή τις πρόσφατες πιέσεις που δέχθηκε η ελληνική οικονομία από τις αγορές, ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας ασκεί σκληρότατη κριτική στην κυβερνητική πολιτική, αλλά και θέτει μετ’ επιτάσεως ένα πρόβλημα για το ΣΥΡΙΖΑ, την, κατα τα φαινόμενα, επόμενη ελληνική κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ είτε θα πρέπει να μην τηρήσει το πρόγραμμα του και να μετατοπιστει διαπραγματευόμενος με τις αγορές και τους δανειστές–μην κάνοντας ουσιαστικά κάτι διαφορετικό από την παρούσα κυβέρνηση... Είτε θα παραμείνει πιστός στο προγραμμά του και τότε πρέπει να έχει φροντίσει να θωρακίσει τις ελληνικές τράπεζες και τις επιχειρήσεις από τις επιθέσεις των αγορών και από την αναμενόμενη πίεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όσον αφορά τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών. Κύριως όμως πρέπει να έχει προετοιμάσει τον ελληνικό λαό για μια σκληρή δοκιμασία. Να πως θέτει ο ίδιος το πρόβλημα:

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

Το πιο αμείλικτο μήνυμα των αγορών στάλθηκε όμως προς την αντιπολίτευση. Παρά το ότι δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, οι διακηρύξεις του είναι ξεκάθαρες: θα επιδιώξει βαθιά διαγραφή του χρέους, άρση της λιτότητας, παρέμβαση ανακούφισης για τα λαϊκά στρώματα και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Οι επιδιώξεις του είναι απολύτως λογικές και απαραίτητες για μια χώρα που βρίσκεται στην κατάσταση της Ελλάδας. Αλλά αυτού του είδους η λογική μικρή σχέση έχει με τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικώναγορών.

Η πανωλεθρία που υπέστη η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου έδειξε ότι μια κυβέρνηση με το διακηρυγμένο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει εντονότατη επίθεση των αγορών, με μεγάλη άνοδο των επιτοκίων και πτώση του χρηματιστηρίου. Η αστάθεια και η ανησυχία θα είναι μεγάλη και για τις τράπεζες και για τις επιχειρήσεις. Αλλά για μια κυβέρνηση που δεν θα έχει ως στόχο της την επιστροφή στις αγορές - όπως θα πρέπει να είναι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - η επίθεση των αγορών δεν θα έχει καθοριστική σημασία, δεδομένου μάλιστα ότι οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας είναι πια πολύ περιορισμένες, αν εξαιρέσει κανείς την εξυπηρέτηση του χρέους. Ψυχραιμία, λοιπόν, θα χρειαστεί, άμεσα μέτρα στήριξης τραπεζών και επιχειρήσεων, καθώς και μεθοδική προετοιμασία του ελληνικού λαού ώστε να μην φοβηθεί.

Καταλυτική όμως θα είναι η στάση που θα κρατήσει η ΕΕ και ειδικότερα η ΕΚΤ. Στις παρούσες συνθήκες των αγορών το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται όσοι καθορίζουν την πορεία της ΕΕ είναι μια κυβέρνηση περιφερειακής χώρας που θα προκαλεί αναταραχή επιδιώκοντας διαγραφή χρέους και αποκηρύσσοντας τη λιτότητα. Ο κίνδυνος γενικευμένης ανάφλεξης θα είναι πολύ μεγάλος. Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι θα ασκηθούν τεράστιες πιέσεις στη νέα κυβέρνηση για να τηρήσει τα συμφωνημένα από τις προηγούμενες, να παραμείνει στο γενικό πλαίσιο του ελληνικού προγράμματος και να ξεχάσει τα περί βαθιάς διαγραφής χρέους. Στην ουσία να εγκαταλείψει το διακηρυγμένο πρόγραμμά της. Κανείς δε βρίσκεται σε καλύτερη θέση από τον κ. Ντράγκι για να ασκήσει τέτοια πίεση, εκβιάζοντας ευθέως με την απειλή διακοπής της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, όπως ήδη έκανε στην περίπτωση της Κύπρου το 2013.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα έχει επιδοθεί σε εκστρατεία ενημέρωσης των ισχυρών της Ευρώπης προσπαθώντας να τους πείσει για τη λογική που διέπει τις θέσεις του και για την απόφασή του να βρει ‘ευρωπαϊκή’ λύση. Καλό είναι φυσικά να ενημερώνει τα διεθνή φόρα για τις θέσεις του, αλλά ακόμη καλύτερο είναι να έχει αντίληψη των συμφερόντων του αντιπάλου. Καλό είναι επίσης να θυμούνται οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι μηχανισμοί της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας χαρακτηρίζονται από καλούς τρόπους, ευγένεια προς τον συνομιλητή τους και τη συνήθεια να ακούνε τον άλλο, αλλά παραμένουν άτεγκτοι υπερασπιστές των συμφερόντων τους, σκληροί και βαθιά υπεροπτικοί.

Δεν υπάρχουν ‘λογικοί’ διαπραγματευτές με τους οποίους θα συνδιαλλαγεί μια ριζοσπαστική ελληνική κυβέρνηση. Η μόνη πραγματική ισχύς της απέναντι στους εκβιασμούς που αναπόφευκτα θα ασκηθούν θα είναι η λαϊκή στήριξη και αποφασιστικότητα. Για να υπάρξει τέτοια στήριξη απαιτείται καθαρότητα οικονομικής και πολιτικής ανάλυσης, απόρριψη των εκβιασμών, ετοιμότητα για ρήξεις και προετοιμασία των λαϊκών στρωμάτων για σκληρή δοκιμασία. Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων είναι ίσως το τελευταίο καμπανάκι για τον ΣΥΡΙΖΑ και η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα να επιδιώξει την αλλαγή που χρειάζεται με ρεαλιστικό τρόπο.

Όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Ας μιλήσουμε για μουσική: Αισθηματική ηλικία

Άφωνος...

Ωραία Κοιμωμένη (Official Music Video) from Panagiotis Kountouras on Vimeo.

Πρώτη φορά: σεξ και ψήφος

Τα σποτάκια που ακολουθούν είναι αυστηρώς ακατάλληλα για σοβαροφανείς και σεμνότυφους, δεξιούς και αριστερούς!