έσω φρενών

Η Ελλάδα ξερνάει

2012-02-12T22:51:00.004+02:00

Βλέποντας πρόσωπα και γεγονότα των τελευταίων ημερών...

πολίτες και πολιτικούς να γαβγίζουν στα κανάλια, ανίκανους να αρθρώσουν λόγο με επιχειρήματα –αναρωτιέσαι αν μπορούν ακόμα και να σκεφτούν- οχυρωμένους πίσω από τις βεβαιότητές τους – οι μεν στην άρνηση, οι δε στην κατάφαση- μακριά από κάθε έννοια διαλόγου –άραγε έχουν πειστεί οι ίδιοι γι’ αυτό που κάνουν;-

οι Έλληνες ποτέ δεν κατάλαβαν την οικονομική κρίση -έσκασε η σαπουνόσφουσκα του ονείρου τους και, αντί να σκεφτούν γιατί πήραν τη ζωή τους λάθος, άρχισαν να πετροβολούν αυτούς που τους προσγείωσαν στην πραγματικότητα, αντί να αποδεχτούν τα δεδομένα –καλά ή κακά, έτσι είναι ο καπιταλισμός, πού νομίζατε ότι ονειρεύοσασταν πριν;- και να στρωθούν στη δουλειά για να βγουν απ’ το λούκι, άρχισαν να δαιμονοποιούν και να εξυφαίνουν συνομωσίες –ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο στους άλλους- δημιουργώντας μια νέα φαντασίωση, μια άλλη σαπουνόφουσκα, ένα καινούριο όνειρο για να αντικαταστήσει το παλιό: ότι αυτοί θα σώσουν τον κόσμο από τους κακούς καπιταλιστές, ότι από τη χώρα τους θα ξεκινήσει κα θα εξαπλωθεί παντού η εναντίωση στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. «Peoples of Europe rise up» (Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε) είχαν γράψει σε πανό στην Ακρόπολη για να πάρουν την αποστομωτική απάντηση «Peoples of Europe say get back to work» (Οι λαοί της Ευρώπης λένε γυρίστε πίσω στη δουλειά σας) και να προσγειωθούν πάλι στην πραγματικότητα-

μα πάλι δεν κατάλαβαν. Και τότε άρχισαν να θυμώνουν και να εξοργίζονται. Εκδικητικότητα: «θα τους δείξουμε εμείς∙ αν πτωχεύσουμε θα καταστραφούν κι οι ίδιοι». Και έτσι άρχισαν ένα καινούριο παραμύθι... Αλλά η Ευρώπη δε μάσησε: «αν θέλετε να πτωχεύσετε, πτωχεύστε». Τζάμπα μάγκες λοιπόν οι Έλληνες; «Και τώρα, τι κάνουμε;»

οι Έλληνες μιλούν, μιλούν, μιλούν... -χωρίς να καταλήγουν ποτέ- φτιάχνουν όνειρα, σαπουνόφουσκες, παραμύθια.... -χωρίς να σκέφτονται ποτέ- μπροστά στον γκρεμό και συνεχίζουν να μιλούν χωρίς να καταλήγουν, να φαντασιώνονται χωρίς να σκέφτονται-

Βλέποντας λοιπόν πρόσωπα και γεγονότα των τελευταίων ημερών, αισθάνομαι ότι φτάνουμε στο τέλος -στη λύτρωση- αισθάνομαι ότι η Ελλάδα ξερνάει... ξερνάει τους μαφιόζους πολιτικούς της... τους ανίδεους πολίτες της... τους ονειροπαρμένους διαδηλωτές της... τους ανεγκέφαλους αναρχικούς της... τους ηλίθιους μπάτσους της... τους παρλαπίπες δημοσιογράφους της... τους απατεώνες επαγγελματίες της... τους τεμπέληδες αγρότες της... τους βολεμένους συνταξιούχους της... τους υποκριτές νοικοκυραίους της... τις χαζοβιόλες γυναίκες της... τους κοκορόμυαλους άντρες της... τα αποβλακωμένα παιδιά της...

και ξαλαφρώνει!

Η ελληνική τραγωδία: κιτς made in Greece

2012-02-10T17:40:00.010+02:00

Καθώς πλησιάζουμε προς την Κυριακή, ημέρα ψήφισης της δανειακής σύμβασης, θα δούμε τους πολιτικούς μας να ξεδιπλώνουν όλη τη χρωματική παλέτα της ελληνικής τραγωδίας στην οποία πρωταγωνιστούν:

τι δραματικούς μονολόγους! (Ιφιγένειες να θυσιάζονται, Κασσάνδρες να προφητεύουν)

τι σαλτιμπάγκους με κωλοτούμπες!

τι απαγγελίες ποιημάτων (του Καβάφη, που ταιριάζει σ' όλα)!

τι τραγούδια (των Beatles)!

και για την έξοδο, ο χορός του Ζαλόγγου (μια μια οι Σουλιώτισσες εγκαταλείπουν τους κυβερνητικούς θώκους και τις επάλξεις της Βουλής)

και οι θεατές;

"το ίδιο σκατό" (Χριστιανόπουλος)

(Έκτακτο). Το αδιέξοδο με τις συντάξεις. Μια ταπεινή πρόταση.

2012-02-09T13:17:00.003+02:00

Πολύ με ανησύχησε η αποτυχία συμφωνίας των πολιτικών αρχηγών στο θέμα των συντάξεων, προκειμένου να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση της χώρας -δεσμεύτηκαν όμως να ξανασυζητήσουν το θέμα τον Ιούνιο. Επειδή όμως από τη μια οι εξελίξεις τρέχουν και οι πολλές συζητήσεις αφαιρούν πολύτιμο χρόνο από τη σωτηρία της χώρας, ενώ απο την άλλη ο αριθμός των συνταξιούχων συνεχώς αυξάνεται, αποφάσισα να ρίξω στο τραπέζι μια πρότασή μου -την οποία καλώ τους πολιτικούς μας να λάβουν σοβαρά- προκειμένου η χώρα μας να απαλλαγεί μια και καλή από την απειλή για την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, που συνιστά αυτή η άχρηστη ομάδα των συνταξιούχων.

Όλοι παραδεχόμαστε –δεν νομίζω να διαφωνήσει κανείς- ότι ο αριθμός των συνταξιούχων έχει αυξηθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια, ενώ ο αριθμός των εργαζομένων διαρκώς μειώνεται, με αποτέλεσμα να ξοδεύουμε πάρα πολλά για συντάξεις τη στιγμή που αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν θέσεις εργασίας. Το πρόβλημα επιτείνεται ακόμα περισσότερο από τη μακροβιότητα των συνταξιούχων, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί σε πραγματική μάστιγα για την ελληνική κοινωνία. Αυτό καθιστά αναγκαία όσο ποτέ την ταχύτατη μείωση του αριθμού τους, πράγμα που δεν μπορούμε –το καταλαβαίνετε άλλωστε- να το αφήσουμε μόνο στον Άγιο Πέτρο. Πώς θα απαλλαγούμε λοιπόν απ’ αυτή την απειλή για τον προϋπολογισμό της χώρας που πάει να τινάξει στον αέρα κάθε προσπάθεια της ελληνικής κυβένησης να αντιμετωπίσει σοβαρά την οικονομική κρίση;

Διαβάστε περισσότερα

Ο Στοππάκιος στη Χώρα των Θαυμάτων: Θαύμα 6ο.

2012-02-07T09:11:00.005+02:00

Οι Έλληνες

Νόμιζαν ότι θα κάνουν μια συμφωνία στα ψεύτικα
θα τσέπωναν το χρήμα
και μην τον είδατε

Τώρα που κατάλαβαν ότι οι άλλοι δεν τρων κουτόχορτο
θεατρίνοι
παίζουν την ελληνική τραγωδία

Οι Αλήτες

(onoma blog).blogspot.com.gr/ Η αλλαγή της πολιτικής απορρήτου της Google

2012-02-04T13:50:00.010+02:00

Όλοι σίγουρα, μπαίνοντας στο μπλογκ σας ή σε όποια άλλη υπηρεσία σάς παρέχει η Google, θα κατευθυνθήκατε σε μια σελίδα που σας ενημέρωνε για τις αλλαγές που σχεδιάζει η εταιρεία. Αν κάνατε κλικ στους συνδέσμους που σας παρείχε θα διαβάσατε τη νέα πολιτική απορρήτου που θα τεθεί σε ισχύ από 1ης Μαρτίου 2012. Δεν ξέρω αν διαφωτιστήκατε, πάντως η παραπομπή στους όρους χρήσης δε θα ξεκαθάρισε τα πράγματα. Είναι αλήθεια ότι αυτά τα κατεβατά το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε μπερδέψουν και να σε αποπροσανατολίσουν -ίσως και σκόπιμα. Το τι ακριβώς σημαίνει αυτή η αλλαγή πολιτικής από την Google μπορείτε να το πληροφορηθείτε από την ιστοσελίδα του BBC: "Blogger sites can now be blocked on a "per country" basis after a change to its web address system" (Οι τοποθεσίες του μπλόγκερ μπορούν να αποκλειστούν στη χώρα όπου αυτές ανήκουν σύμφωνα με μια αλλαγή στο σύστημα διαδικτυακών διευθύνσεων).

Όπερ σημαίνει, το απόρρητο από την Google μπορεί να παραβιάζεται, όχι κεντρικά στις Η.Π.Α, αλλά τοπικά, στις χώρες όπου ανήκει ο χρήστης των υπηρεσιών της εταιρείας. Για να μπορεί να γίνει αυτό, η Google αλλάζει τις διευθύνσεις url προσθέτοντας μετά την κατάληξη .com τα διακριτικά της κάθε χώρας (.gr για την Ελλάδα) με εξαίρεση τις Η.Π.Α. όπου προστίθεται το .ncr (no country redirect). Που σημαίνει, η κάθε ιστοσελίδα υπάγεται στο δίκαιο όχι των Η.Π.Α. όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά των χωρών από τις οποίες "εκπέμπει" ο χρήστης. Θετικό; Για την Google σίγουρα ναι, γιατί την απαλλάσσει από πολλές δικαστικές εμπλοκές, μια και δεν ισχύουν οι ίδιες διατάξεις για το ίντερνετ σ' όλες τις χώρες. Αρνητικό; Ίσως για τους χρήστες. Εξαρτάται από το κατά πόσο προστατεύονται τα δικαιώματά τους στις χώρες τους. Στην Κίνα για παράδειγμα, στο Ιράν, στη Συρία... αλλά και στην Ελλάδα -πόσες απόπειρες δεν έγιναν για τη χειραγώγηση του ίντερνετ;

Το ζήτημα είναι ότι υπάρχει μια παγκόσμια κινητικότητα, σε πολιτικό επίπεδο, για τον έλεγχο της ελευθερίας στο ίντερνετ. S.O.P.A, P.I.P.A, A.C.T.A και 'γω δεν ξέρω τι άλλο, εκεί στοχεύουν. Όλα οδηγούν σ' αυτό που φοβόμασταν: οι κυβερνήσεις κατάλαβαν ότι δεν μπορούν μεμονωμένα να ελέγξουν το ίντερνετ και άρχισαν να συνεννοούνται στα κρυφά παρουσιάζοντάς μας τετελεσμένα γεγονότα. Θα τα δεχτούμε;

Διαμαρτυρηθείτε για την A.C.T.A στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Κάντε κλικ στο σύνδεσμο στην προμετωπίδα του μπλογκ.

Θέλει η τσούλα να κρυφτεί... Ο ρατσισμός του δημόσιου λόγου στην Ελλάδα

2012-01-31T19:09:00.008+02:00

Πάντα το έλεγα: στην Ελλάδα υπήρχε ένας υφέρπων ρατσισμός, που τώρα η οικονομική κρίση, με τη μιζέρια και την γκρίνια που ακολουθεί, έφερε στην επιφάνεια. Το ανησυχητικό είναι ότι αυτός ο χυδαίος δημόσιος ρατσιστικός λόγος πλασάρεται ως πατριωτικός. Οι Ελληναράδες κάνουν αντίσταση, βρίζοντας, προσβάλλοντας, στιγματίζοντας, γελοιοποιώντας. Απολαύστε μια ανθολογία τέτοιου ρατσιστικού, άρτι λεχθέντος, λόγου και ξεράστε ελεύθερα. Από την Αγχόνη

«Αυτή είναι η αγανάκτηση ενός λερού κατασκευάσματος για τον ομοφυλόφιλο υπουργό εξωτερικών της Γερμανίας:

Πριν λίγο καιρό, ένα άλλος σιχαμερός σαλίγκαρος, ο Γιώργος Μας-Τα-Πρηξες-Με-Τη-Γκρίνια-Σου Αυτιάς άλλος"δικαίως αγανακτισμενος και αυτός, είχε αποκαλέσει τον Σόϊμπλε "καροτσάκια"

ενώ χτες άκουγα ένα συνδικαλιστή να αποκαλεί περιφρονητικά το Ρόϊσλερ "Αρείο" καθώς αναφερόταν στην ασιατική του καταγωγή, βρισιά που επανέλαβε και η γνωστή λίγδα Ζούγκλα

Φυσικά, η Μέρκελ πάντα παραμένει "αγάμητη, έτσι, αλλιώς" ενώ τα υπέροχα λαγωνικά έχουν ανακαλύψει πως στα 15 της έψαχνε φίλο δι' αλληλογραφίας, είδηση που αναπαράγει και η "σοβαρή Real" του κου Χατζηνικολάου».

Η προμετωπίδα του αγώνα: από τη Βουλή στην Acta.

2012-01-30T13:39:00.006+02:00

Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε το βίντεο της προμετωπίδας. Όχι γιατί το σκανδαλώδες θέμα των Ελλήνων βουλευτών έχει λυθεί. Εδώ που τα λέμε ούτε πρόκειται να λυθεί με τις επερχόμενες εκλογές που θα αναδείξουν άλλους 300 λομπίστες, τη στιγμή που οι πολίτες έχουν ανάγκη από 100 λαϊκούς αντιπροσώπους. Είναι ανάγκη όμως να μετατοπίσουμε το κέντρο του στόχου μας, σε κάτι που ξεπερνά τα όρια του κοινοβουλίου, σε μια συμφωνία για την οποία δεν ρώτησαν τους βουλευτές, αλλά η ελληνική κυβέρνηση, τόσο αβασάνιστα, υπέγραψε μαζί με άλλες 21 ευρωπαϊκές χώρες. Αναφέρομαι στην ACTA, μια συμφωνία που υποτίθεται ότι προστατεύει την πνευματική ιδιοκτησία, στο βάθος όμως στρέφεται εναντίον της ελευθερίας έκφρασης, της ελευθερίας στη διακίνηση της γνώσης και των πληροφοριών και, προκειμένου να το κάνει αυτό εγκαθιστά ένα αυστηρό σύστημα επιτήρησης κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, ελέγχου των τηλεπικοινωνιών, αλλά και της γνώσης που μεταδίδεται μέσα από το ίντερνετ.

Μπορεί οι 22 ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να υπέγραψαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, τη συμφωνία, η τελευταία όμως δεν μπορεί να εφορμοστεί αν δεν ψηφιστεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το καλοκαίρι. Μέχρι τότε μπορούμε να κάνουμε πολλά για να εκφράσουμε τη διαμαρτυρία μας, ώστε οι αντιπρόσωποί μας εκεί να πράξουν το σωστό όταν η ACTA έρθει προς συζήτηση.

Και κάτι ακόμα. Ας αναλογιστούν οι καλλιτέχνες, που υποτίθεται ότι υπηρετούν πανανθρώπινες αξίες, αλλά με τη διαμαρτυρία τους περί προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων συνέβαλαν κατά πολύ σ’ αυτή τη συμφωνία -ας αναλογιστούν λοιπόν αν αξίζει τον κόπο, προκειμένου να κονομήσουν μερικές πενταροδεκάρες, η ανθρωπότητα να ξεπέσει σε μια σκοτεινή περίοδο λογοκρισίας και ανελευθερίας, που όμοιά της μόνο στο Μεσαίωνα υπήρξε.

Τέλος, για να γυρίσουμε και στα κοινοβουλευτικά, τέτοιες συμφωνίες τύπου ACTA ίσως να καθιστούν αναγκαία την είσοδο, και στην ελληνική Βουλή, κομμάτων όπως οι Πειρατές, που ήδη έχουν κοινοβουλευτική εκροσώπηση στη Σουηδία.

Λέμε ΟΧΙ στην ACTA

2012-01-29T11:24:00.004+02:00

Ενός λεπτού σιγή για τον ποιητή.

2012-01-25T19:55:00.003+02:00

Πολύ απόλαυσα την συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στην Πόπη Τσαπανίδου, σήμερα στον ΣΚΑΪ. Όποιος δεν γνωρίζει τον τρόπο του Χριστανόπουλου, μπορεί να τον θεωρήσει γραφικό –εκτός τόπου και χρόνου- γουστόζικο –η χαρακτηριστική ομιλία του βοηθάει σ’ αυτό- ή εκνευριστικό –αν αισθανθήκατε έτσι, πέσατε στην παγίδα του. Πέρα απ’ αυτά όμως, εκείνο που διαπίστωσα έντονα αυτή τη φορά είναι η ικανότητά του να ακυρώνει κάθε κώδικα επικοινωνίας, άλλοτε προσβάλλοντας το συνομιλητή του και άλλοτε λέγοντας αυτά που δεν περίμενε ν΄ακούσει. Ξεκίνησε λοιπόν μειώνοντας την Τσαπανίδου με φράσεις «δεν σας γνωρίζω», «δεν ξέρω ούτε τη φάτσα σας», «μόλις συγκρατούμαι να μη σας βρίσω» ή κάπως έτσι. Τον βοηθούσε βέβαια και η δημοσιογράφος, κάνοντας ερωτήσεις, εύστοχες μεν κατά την τρέχουσα δημοσιογραφική συνήθεια, παντελώς ακατάλληλες για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, με αποκορύφωμα την έκκληση να συμπαρασταθεί, σαν «φάρος», ο ποιητής στον χειμαζόμενο, από την κρίση και το μνημόνιο, ελληνικό λαό. Μέγα φάουλ! Συνηθίζεται να ρωτάν οι δημοσιογράφοι τέτοιες ερωτήσεις στους πνευματικούς ανθρώπους και αυτοί να εκφράζουν, και καλά, την αμέριστη συμπαράστασή τους, αλλά ο Ντίνος δεν είναι απ’ αυτούς που χαρίζονται. «Δεν ξέρω τι μου γίνεται» απάντησε. «Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν ακούω ράδιο, δεν διαβάζω εφημερίδες». «Δεν πιστεύω ότι μπορούν να αλλάξουν ούτε οι νεότεροι ούτε οι μεγαλύτεροι» Ή όπως το ερμήνευσα εγώ: Οι ίδιοι σκατάνθρωποι ήταν προ της κρίσης και οι ίδιοι παραμένουν και τώρα. Μέσα στις συμβάσεις και την ψευτιά ζούσαν τον καιρό της ευτυχίας, το ίδιο μίζεροι και αναξιοπρεπείς είναι και τον καιρό της δυστυχίας. Τελικά, ο λόγος του Χριστιανόπουλου, ενάντια στην εξουσία, στις κοινωνικές συμβάσεις, στους κώδικες επικοινωνίας, δεν είναι ισοπεδωτικός και εκμηδενιστικός. Υποκρύπτει μια άλλη ηθική που απέχει παρασάγγας από τον καθωσπρεπισμό. «Χάος μας χωρίζει», επαναλάμβανε συχνά προς τη δημοσιογράφο και προς όλους μας. Γι’ αυτό εκείνο που έχουν να κάνουν οι δημοσιογράφοι, οι ταγοί της συμβατικότητας, που εδώ και τρεις μέρες τον πολιορκούν για μια δήλωση, αν δεν θέλουν να έχουν την τύχη της Τσαπανίδου, είναι να σωπάσουν –αν όχι για πολύ, τουλάχιστον για ένα λεπτό.

Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Από τη Βίκυ Παπαπροδρόμου

"Δε θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους". Ο αντισυμβατικός Ντίνος Χριστιανόπουλος

2012-01-24T11:53:00.009+02:00

Με το ποιητικό έργο του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν πρόκειται να ασχοληθώ τώρα. Ίσως το κάνω στις Επιφυλλίδες μου, το άλλο μου ιστολόγιο. Εδώ θα κάνω μόνο μια μικρή αναφορά στην αντισυμβατικότητα του ανθρώπου. Αφορμή στάθηκε η ανακοίνωση ότι του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. "Δε θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους" απάντησε αμέσως ο ποιητής, μένοντας πιστός και συνεπής στις ιδέες και τις πεποιθήσεις του -και όποιος έχει τύχει να τον ακούσει να μιλάει ή να περπατάει στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ξέρει καλά τι σημαίνει αυτό.

Ως ένδειξη τιμής λοιπόν στον ποιητή, το ακόλουθο ποίημα από το ιστολόγιο της Βίκυς Παπαπροδρόμου

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά ποιήματα (φίλος ποιητής...)

φίλος ποιητής, διευθυντής εταιρείας
μού στέλνει τα ποιήματά του με τον κλητήρα του

ω Ποίηση
πώς δέχεσαι να σε υπηρετούν διευθυντές

Από τα Μικρά ποιήματα (Ιανός, 2004) που αποτελούνται από την ποιητική συλλογή Το κορμί και το σαράκι (1964)

Αίμα ακόμη: οι τουρκικές ρίζες ενός νεοελληνικού τοπωνυμίου.

2012-01-15T23:42:00.003+02:00

Ο Πίρι Ρέις

Μιλώντας για το ιστορικό, συλλογικό, παρελθόν μας, οι Έλληνες τείνουμε να διαγράφουμε - ή να μη θέλουμε να θυμόμαστε- ιστορικές περιόδους, που δεν μας είναι αρεστές ή που δεν ταιριάζουν στον εθνικό μύθο που έχουμε δημιουργήσει και με τον οποίο έχουμε διαπαιδαγωγηθεί. Δεν είμαι εναντίον τέτοιων μύθων, που θεωρώ απαραίτητους για την υπόσταση μιας κοινότητας ανθρώπων –ή ενός έθνους εν προκειμένω- στο βαθμό που η προβολή στο συμβολικό επίπεδο καθίσταται αναγκαία ώστε αυτή η κοινότητα να δημιουργήσει και να καταξιώσει την πορεία της στο χρόνο, με τον ίδιο τρόπο που, σε ατομικό επίπεδο, κάθε άνθρωπος δημιουργεί το υπερ-εγώ και οικοδομεί την ατομική συνείδηση στη βάση κοινωνικών, εθνικών, θρησκευτικών ή άλλων συμβολισμών.

Ειδικότερα, όσον αφορά την εθνική συνείδηση, οι Έλληνες έχουμε την τάση να ανάγουμε την αρχή της ύπαρξής μας στους αρχαίους Έλληνες, παραβλέποντας –εσκεμμένα πιστεύω- το γεγονός ότι σ’ αυτό το χώρο που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα δεν ζούσαν από την αρχή Έλληνες –οι Κυκλαδίτες και οι Μινωίτες όσο και αν δεν μας αρέσει δεν ήταν Έλληνες- αλλά και ότι κατά τη διάρκεια των αιώνων οι Έλληνες αποτέλεσαν κομμάτι μεγάλων κοσμοπολίτικων κρατικών σχηματισμών όπως η Ρωμαϊκή και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στους οποίους ενσωματώθηκαν και ανέπτυξαν αξιολογότατη δράση. Όταν μιλάμε για Ρωμαίους Έλληνες ή για Οθωμανούς Έλληνες δεν εννοούμε βέβαια «εθνικά» αλλοτριωμένους, από την κατάκτηση, Έλληνες αλλά ούτε και «εθνικά» ακέραιους Έλληνες που σε πείσμα των κατακτητών διατήρησαν την «ελληνικότητά» τους∙ περισσότερο αναφερόμαστε σε νέους τύπους Ελλήνων που δημιούργησε μοιραία η αλληλεπίδραση των πολιτισμών.

Αν και είναι εύκολο να αποδεχτούμε την συνύπαρξη και την αλληλεπίδραση με τους αδερφούς Ρωμαίους υπό την ομπρέλα του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού –άραγε έχετε συλλογιστεί ότι είμαστε ο μοναδικός λαός στον κόσμο που καναδυό αιώνες πριν αλλά και σήμερα ακόμη αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Ρωμαίοι ή Ρωμιοί;- τα πράγματα γίνονται άβολα όταν μιλάμε για την οθωμανική περίοδο της ιστορίας μας. Σπεύδουμε μάλιστα να κάνουμε πέρα ή να κουκουλώσουμε οποιαδήποτε αναγωγή λέξεων ηθών και εθίμων σ΄αυτή την περίοδο εφευρίσκοντας διόδους επικοινωνίας με την αρχαία Ελλάδα υπερπηδώντας έτσι τα οθωμανικά εμπόδια. Όσο όμως κι αν θέλουμε να κρυφτούμε, το οθωμανικό μας παρελθόν είναι εκεί στη γωνία και γελάει πονηρά∙ αντί λοιπόν να αισθανόμαστε αμηχανία, καλύτερα είναι να το κοιτάξουμε κατάματα. Θα νιώσουμε λυτρωμένοι από πολλές απόψεις. Μια τέτοια ματιά στην Οθωμανική Ελλάδα θα επιχειρήσω κι εγώ σήμερα αναζητώντας τις τουρκικές ρίζες ενός νεοελληνικού τοπωνυμίου.

Διαβάστε περισσότερα

Καρκίνος και φαινόμενο placebo/nocebo.

2012-01-08T17:49:00.004+02:00

Ο καρκίνος και το φαινόμενο placebo έχουν απασχολήσει αρκετές αναρτήσεις μου. Διάβασα στην Ελεύθερη Έρευνα το πρώτο από τα τρία άρθρα του Βασίλη Μαυρομάτη που αφορούν στην απομυθοποίηση του καρκίνου, όπου συνδέει τα δυο θέματα. Εδώ παραθέτω το σχετικό κεφάλαιο. Τη συνέχεια του άρθρου αλλά και τα δυο ακόμα που θα ακολουθήσουν μπορείτε να τα διαβάσετε στο περιοδικό.

"Το φαινόμενο nocebo αποτελεί ένα βασικό αίτιο επιδείνωσης ή και δημιουργίας τού καρκίνου. Αντίθετα, το να σκέφτεται και να αισθάνεται κάποιος θετικά, όταν πάσχει από κάποια ασθένεια, αλλά και στον καρκίνο, αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά βήματα τής αυτοθεραπείας του."

Παραπληροφόρηση και τρομοκρατία: Φαινόμενο nocebo, ένα άγνωστο αίτιο θανάτου

Γιατί όμως η λέξη καρκίνος έχει αποκτήσει τόση βαρύγδουπη ή καλύτερα θανατηφόρα σημασία; Έχετε σκεφτεί, ότι εσείς οι ίδιοι πατάτε το κουμπί τής αυτοκαταστροφής σας (φαινόμενο ή αποτέλεσμα nocebo) στο άκουσμα και μόνο τής λέξης καρκίνος; Ή καλύτερα, ότι οι ίδιοι οι γιατροί σας ενεργοποιούν την αυτοκαταστροφή αυτή;

Nocebo σημαίνει «σε βλάπτω» στα Λατινικά. Το φαινόμενο αυτό έχει αποδειχθεί κλινικά και εμφανίζεται, όταν ένας ή μή ασθενής, επιδεινώνει από μόνος του την κατάσταση υγείας του, μέσω αρνητικής αυθυποβολής. Αντίθετη κατάσταση τού nocebo, αποτελεί το γνωστό σε όλους φαινόμενο placebo ή θετική αυθυποβολή. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί και τεκμηριωθεί εργαστηριακά η δυναμική δράση τού φαινομένου placebo από την ιατρική κοινότητα, ότι δηλαδή ένα ψευδοφάρμακο μπορεί να βελτιώσει ή ακόμα και να θεραπεύσει μία παθολογική κατάσταση! Πως συμβαίνει αυτό; Απλά κινητοποιείται η αυτοϊαματική θεραπευτική δύναμη τού ανοσοποιητικού συστήματος και ο ασθενής θεραπεύεται…

Αυτή, άλλωστε είναι και αρχή, που πρέσβευε ο Ιπποκράτης και ακολουθούν και οι σύγχρονες εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι στις μέρες μας: «Κανένας ιατρός ή θεραπευτής, ή μέσο, ή φάρμακο, δεν μπορεί να θεραπεύσει οποιαδήποτε νόσο. Η μόνη δύναμη, που μπορεί να επιφέρει ίαση σε οποιαδήποτε πάθηση, είναι η ίδια η αυτοθεραπευτική δύναμη τού κάθε οργανισμού. Επομένως, οι ιατροί, θεραπευτές και τα μέσα τους, είναι αποκλειστικά και μόνο αρωγοί στην προσπάθεια αυτή».

Στις αρχές τής δεκαετίας τού ΄70, ένας αμερικανός ασθενής, ο Σαμ Σόεμαν, πληροφορήθηκε, ότι είχε καρκίνο στο ήπαρ κι ότι δεν υπήρχε θεραπεία γι΄ αυτόν. Οι γιατροί τον διαβεβαίωσαν, ότι θα πέθαινε σε τρεις μήνες. Ο Σαμ απεβίωσε ακριβώς στούς τρεις μήνες επιβεβαιώνοντας τούς γιατρούς του. Ωστόσο, η νεκροψία έδειξε, ότι η διάγνωση ήταν λανθασμένη! Είχε πραγματικά όγκο στο ήπαρ, όμως ήταν καλοήθης και πολύ μικροσκοπικός και το κυριότερο δεν είχε κάνει καμμία μετάσταση. Αιτία τού θανάτου του δεν βρέθηκε ποτέ και τεκμηριωμένα δεν ήταν ο καρκίνος. Μετά από πολλές συσκέψεις, οι γιατροί του με την συμβολή ψυχολόγων συμπέραναν, ότι: Πέθανε, επειδή οι γιατροί του τον έπεισαν, ότι η ασθένειά του ήταν θανατηφόρα. Ουσιαστικά ενεργοποίησαν την αρνητική αυθυποβολή μέσα στον οργανισμό του, το φαινόμενο nocebo.

Μέσα από πολλές κλινικές μελέτες και πειράματα, επιστήμονες έχουν αποδείξει κλινικά το φαινόμενο ή αποτέλεσμα nocebo, όπως ακριβώς και το αντίθετο από αυτό φαινόμενο placebo. Επομένως, ένα μεγάλο ποσοστό καρκινοπαθών επιδεινώνονται, νοσούν και τελικά πεθαίνουν από την δύναμη, που ασκεί το αρνητικό αυτό φαινόμενο επάνω τους. Επίσης, υπάρχουν πλέον βάσιμες απόψεις, ότι το φαινόμενο nocebo μπορεί να προκαλέσει νέο καρκίνο ή μετάσταση τού καρκίνου! Το πλέον σίγουρο είναι, ότι οι δυνάμεις, που εμπλέκονται στο φαινόμενο nocebo, είναι πολύ ισχυρές. Μέχρι σήμερα, οι μηχανισμοί αυτοί εξακολουθούν να παραμένουν ηθελημένα (;) άγνωστοι στην συμβατική Ιατρική…

Έτσι, λόγω άγνοιας και φυσικά αλαζονείας τους, οι συμβατικοί γιατροί ενεργοποιούν το φαινόμενο nocebo στούς ασθενείς τους υποβάλλοντάς τους αρνητικά με θανατηφόρες προτροπές, όπως «έχετε κακοήθη όγκο», «κινδυνεύετε από μετάσταση στούς πνεύμονες», «έχετε πέντε με έξι μήνες ζωή» κ.ά… Κάποιοι γιατροί ωστόσο, αποφεύγουν να λένε στούς ασθενείς τους, ότι έχουν καρκίνο, γνωρίζοντας, ότι αυτό θα αποβεί μοιραίο για την εξέλιξη τής ασθένειας και τής ζωής τους. Όμως, στην πορεία τής συμβατικής θεραπείας που ακολουθεί, οι ασθενείς αντιλαμβανόμενοι ότι έχουν καρκίνο, τρομοκρατούνται, καταρρέουν και υποκύπτουν στο φαινόμενο nocebo.

Αν πιστέψετε, ότι έχετε καρκίνο ή ότι θα πεθάνετε απ΄ τον καρκίνο, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος στην πρώτη περίπτωση να πάθετε καρκίνο, ενώ στη δεύτερη να πεθάνετε απ΄ τον καρκίνο, τον οποίο ήδη έχετε. Τα άτομα, τα μόρια, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας ως πιστοί στρατιώτες ακολουθούν τις εντολές, που δέχονται απ΄ τον στρατηγό, δηλαδή τον εγκέφαλο. Με άλλα λόγια είμαστε οι πεποιθήσεις μας. Τα κύτταρα των οργάνων μας πειθαρχούν και αντιδρούν ανάλογα με την εντολή - πληροφορία, που θα πάρουν από τις σκέψεις μας ή τη συμπεριφορά μας, όπως οι στρατιώτες πειθαρχούν στις διαταγές των ανώτερων τους. Άλλωστε, οι σκέψεις μας είναι μορφές ενέργειας και πληροφοριών, που επηρεάζουν άλλες μορφές ενέργειας, όπως αυτές των κυττάρων του σώματός μας. Έτσι εξηγείται και το φαινόμενο nocebo.

Διαβάστε περισσότερα

Το άσπρο μέσα στο μαύρο: Είμαστε...

2012-01-01T10:34:00.003+02:00

Θα μου πείτε πού βλέπεις το άσπρο σε μια χώρα, στην κυβέρνηση της οποίας υπάρχουν αποδεδειγμένα όχι ανίκανοι αλλά ηλίθιοι, σε ένα κράτος όπου οι απατεώνες επιβραβεύονται και οι έντιμοι τιμωρούνται και οι πολίτες, αντί να προστατεύονται, αδικούνται... Αλλά αυτή την ηλιόλουστη πρωτοχρονιάτικη μέρα, με το φως να έχει νικήσει το σκοτάδι και να οδεύει ξανά προς τον ενιαύσιο θρίαμβό του, δεν μπορείς παρά να χαίρεσαι που απλώς υπάρχεις...

Paul Élyard, Nous sοmmes

Βλέπεις τη φωτιά του απόβραδου που βγαίνει απ’ το κοχύλι της
Και βλέπεις και το δάσος να βυθίζεται στη δροσιά
Βλέπεις τον κάμπο γυμνό στα πλευρά του αργοκίνητου ουρανού
Το χιόνι ψηλό σαν τη θάλασσα
Και τη θάλασσα ψηλή μες στο γαλάζιο

Πέτρες τέλειες και μαλακά δάση καταφύγια σκεπαστά
Βλέπεις τις πόλεις βαμμένες με τη μελαγχολία
Χρυσή και πεζοδρόμια γεμάτα δικαιολογίες
Μια μεριά όπου η μοναξιά έχει το άγαλμά της
Χαμογελαστό κι ο έρωτας το μόνο σπίτι του

Βλέπεις τα ζώα
Πανούργοι σωσίες το ένα τ’ αλλου θυσία
Αδέρφια άμωμα με σκιές μπερδεμένες
Σε μια έρημο αίματος

Βλέπεις ένα ωραίο παιδί όταν παίζει όταν γελά
Είναι πολύ μικρότερο
Απ’ το μικρό πουλί στην άκρη των κλαδιών

Βλέπεις ένα τοπίο με τη γεύση του λαδιού και του νερού
Όπου ο βράχος δε χωρά όπου η γη αφήνει
Την πρασινάδα της στο καλοκαίρι που τη σκεπάζει με φρούτα

Γυναίκες που κατεβαίνουν απ’ τον αρχαίο καθρέφτη τους
Σου φέρνουν τη νιότη και την πίστη τους στη δική σου
Κι η μια τη λάμψη της το πέπλο που σε τραβά
Σε κάνει μυστικά να δεις τον κόσμο χωρίς εσένα

Μόνο μαζί μας θα ζήσει το σύμπαν

Αγρίμια αληθινά μου λάβαρα από χρυσό
Κάμποι καλές μου περιπέτειες
Πρασινάδα χρήσιμη πόλεις σφύζουσες
Επικεφαλής σας θά ‘ρθουν άνθρωποι

Άνθρωποι πέρα απ’ τους ιδρώτες τα χτυπήματα τα δάκρυα
Μα που θα δρέψουν όλα τους τα όνειρα

Βλέπω ανθρώπους αληθινούς, ευαίσθητους, καλούς, χρήσιμους
Να πετούν ένα βάρος ελαφρότερο από τον θάνατο
Και να κοιμούνται από χαρά στον αχό του ήλιου

Πειρατικός FM: Οι λέξεις του Δημοσθένη

2011-12-31T00:04:00.003+02:00

Μου αρέσει πολύ η διασκευή του τραγουδιού Δημοσθένους λέξις από τις Ειδικές Δυνάμεις, αλλά θεωρώ ότι απομακρύνεται αρκετά από το περιεχόμενο και το νόημα των στίχων που βρίσκει την πληρότητά του στη μουσική και ερμηνεία του ίδιου του Σαββόπουλου.

Οι στίχοι μας πάνε πολύ παλιά, στη διαμάχη ολιγαρχικών και δημοκρατικών στην αρχαία Αθήνα, μια διαμάχη που έχει ξεθωριάσει με την πάροδο των αιώνων και σήμερα έχει ξεφτίσει στον ισοπεδωτικό και άχρωμο όρο «ο χρυσούς αιών του Περικλέους», που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε την εποχή εκείνη δημιουργώντας έτσι έναν αχταρμά από ονόματα και γεγονότα, που έρχεται να φουσκώσει την ανιστόρητη και απολίτικη υπερηφάνεια των νεοελλήνων για τους προγόνους τους. Η διαμάχη ξεκινάει ήδη από τα θριαμβευτικά χρόνια της δημοκρατίας, με δυο αντίπαλα στρατόπεδα να συγκρούονται στο στίβο της διανόησης. Από τη μια, οι ολιγαρχικοί με τον Σωκράτη και τους μαθητές του, Πλάτωνα, Ξενοφώντα, Αριστοτέλη, Ισοκράτη, και από την άλλη οι διανοούμενοι της δημοκρατίας Αισχύλος, Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Σοφοκλής, Αριστοφάνης, οι Σοφιστές, ο Δημοσθένης.

Με το Δημοσθένη βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη αυτής της διαμάχης που τελείωσε με την ολοκληρωτική ήττα των δημοκρατικών. Οι ολιγαρχικοί είχαν τώρα έναν ισχυρό, εξωτερικό σύμμαχο, τον Φίλιππο της Μακεδονίας, που υπέτασσε μια μια τις δημοκρατικές πόλεις που του αντιστέκονταν, με την Όλυνθο να έχει την πιο καταστροφική μοίρα. Έτσι, σε μια Αθήνα όπου οι ολιγαρχικοί κέρδιζαν ολοένα έδαφος και προέτρεπαν, μέσω του Ισοκράτη, τον Φίλιππο να έρθει να καταλάβει την πόλη τους, ο αγώνας του Δημοσθένη ήταν μάταιος. Ήταν και μοναχικός - μόνος αυτός να υπερασπίζεται τις αξίες και τα ιδανικά της πατρίου πολιτείας των Αθηναίων, της Δημοκρατίας. Έτσι, ο Δημοσθένης φαντάζει τραγικός ήρωας, του οποίου ο αγώνας είναι καταδικασμένος να αποτύχει, μεγαλειώδης όμως για τις ιδέες που υπερασπίζεται.

Στους στίχους του Σαββόπουλου όλη αυτή η προϊστορία εμπλουτίζεται με την εμπειρία του πολιτικού κρατούμενου που στα χρόνια της Δικτατορίας φυλακίζεται, για να διαπιστώσει με την αποφυλάκισή του ό,τι όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκε δεν υπάρχουν πια. Ταυτίζεται και με τον Έλληνα της Μεταπολίτευσης του οποίου τα οράματα για τη δημοκρατία προδώθηκαν - αίσθηση που μοιραζόμαστε κι εμείς σήμερα, στην κατάντια του ελληνικού κράτους που τώρα ζούμε. Ο ιδεολόγος όμως στέκεται μοναχικός και μεγαλοπρεπής, σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα, που δέχεται το τέλος του με αξιοπρέπεια –αξιοπρέπεια που πηγάζει από τη βεβαιότητα για την ορθότητα των ιδεών του και από το γεγονός του ό,τι τους έχει μείνει πιστός.

Ο φόρος της Ψωροκώσταινας που μου αναλογεί.

2011-12-29T17:58:00.008+02:00

Έκατσα και υπολόγισα το φόρο που θα πληρώσω με την εκκαθάριση της φορολογικής μου δήλωσης το 2012. Ήμουν ήσυχος ότι με μηδενικό εισόδημα, μια που το εκτροφείο μου δεν αποδίδει ακόμα έσοδα παρά μόνο έξοδα, δε θα μου αναλογούσε κανένας φόρος∙ ανησύχησα όμως μόλις άκουσα ότι θα φορολογηθεί και η ίδια μου η ύπαρξη η οποία θεωρείται ως τεκμήριο και αποτιμάται από το ελληνικό κράτος στο ποσό των 3000 ευρώ –άγαμος γαρ (οι έγγαμοι είναι λίγο πιο ακριβοί, 5000 ευρώ). Έχουμε και λέμε λοιπόν: 3000 ευρώ για το ό,τι ζω και αναπνέω και 3640 ευρώ για το 15χρονο σαραβαλάκι μου, μας κάνει ένα τεκμαρτό εισόδημα 6640 ευρώ για το οποίο φορολογούμαι, άσχετα –είπαμε- αν το πραγματικό μου εισόδημα είναι 0, με το ποσό των 164 ευρώ και υποχρεούμαι να προσκομίσω αποδείξεις 1660 ευρώ. Μάλιστα. Αν είναι να σωθεί η πατρίδα, ας προσφέρω κι εγώ τον οβολό της Ψωροκώσταινας στην κεντρική γαστέρα, φτάνει βέβαια να μη γεμίσει τις σαπιοκοιλιές των Παγκάλων και Βενιζέλων και των κάθε λογής αχυρανθρώπων τους.

Για το πως να υπολογίσετε και τα δικά σας τεκμήρια και δαπάνες διαβίωσης δείτε εδώ. Και αφού συγκρίνετε το ποσό που θα προκύψει με το εισόδημα από το μισθό σας, αν υπάρχει, βάλτε το μεγαλύτερο εδώ και δείτε πόσο φόρο θα πληρώσετε και πόσες αποδείξεις θα προσκομίσετε.

Ψωροκώσταινες όλης της χώρας ενωθείτε! Για την πατρίδα, ρε γαμώτο!

Υ.Γ. Το εργαλείο που θα σας έδειχνε το φόρο που θα πληρώνατε και τις αποδείξεις που θα προσκομίζατε δεν είναι πια διαθέσιμο δωρεάν. Η ιστοσελίδα που το παρείχε απευθύνεται μόνο σε συνδρομητές και ως τέτοια απορρίπτεται από το παρόν μπλογκ που πιστεύει ότι η γνώση και η πληροφορία στο διαδίκτυο πρέπει να διακινείται ελεύθερα και δωρεάν.

Χριστουγεννιάτικο 2: Απάντηση στον συγγραφέα της Κρυφής αγάπης.

2011-12-25T11:01:00.005+02:00

Δεν τηνε δίνω εγώ, αλλά ο Τατσιημπάνα-Νο-Κιγιόκι.
Και εδώ πείραξα την μετάφραση και έφτιαξα μαντινάδα

Όντας θα βρέχεις το μανίκι σου με δάκρυα 'τι θα σου λείπει,

για το νεκρό σου σύντροφο σα θέλεις να θρηνήσεις-

τη νύχτα που κανείς δε σε θωρεί,
τη νύχτα να πενθοφορήσεις.

Χριστουγεννιάτικο: Ο Γιαπωνέζος απ' την Κρήτη.

2011-12-24T17:31:00.006+02:00

Κατακλυζόμαστε αυτές τις μέρες από πληροφορίες σχετικές με τα εορταστικά έθιμα των Ελλήνων, που παρουσιάζονται με αρκετές δόσεις αυτοθαυμασμού για την ευρηματικότητα και εκφραστικότητα της φυλής, τον πλούτο της παράδοσης κτλ κτλ, λες και είμαστε οι μοναδικοί στον κόσμο που μπορούμε να εκφράζουμε με τέτοιο τρόπο τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ξεφύλλιζα μια ανθολογία γιαπωνέζικης ποίησης των εκδόσεων Σμίλη και το μάτι μου έπεσε στον άγνωστο ποιητή της Κρυφής αγάπης. Πείραξα λίγο τη μετάφραση του Τάσου Γεωργίου και έφτιαξα μια κρητική μαντινάδα. Τι θέλω να πω μ' αυτό; Ότι τα ανθρώπινα αισθήματα μπορεί να τα εκφράζει κάθε άνθρωπος είτε βρίσκεται στην Άπω Ανατολή είτε στην Αφρική είτε στην Αμερική, όπου γης τελοσπάντων, χωρίς κανείς να διεκδικεί την αποκλειστικότητα!

Κρυφά και μυστικά εσύ με αγαπάς

κι εγώ μεγάλη αγάπη σού 'χω.

Άμα πεθάνει ο ένας απ' τους δυο

πώς ο άλλος θα φορεί πένθιμο ρούχο;

Τα απόκρυφα έκδοχα τού Ε.Ο.Φ. και ο Συνήγορος των Φαρμακευτικών.

2011-12-23T14:22:00.002+02:00

Κρατικοί φορείς - όργανα των φαρμακευτικών, ενώ συνιστούν ή/και υποχρεώνουν τους πολίτες να εμβολιαστούν, αποκρύπτουν επιμελώς την αναλυτική σύσταση των εμβολίων.

Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξε το διαδικτυακό περιοδικό Ελεύθερη Έρευνα που μάταια προσπάθησε να βρει απαντήσεις σε εύλογα ερωτήματα. Ακούστε πως έχει η υπόθεση σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα:

Όταν η υπόθεση τής απάτης τής γρίπης των χοίρων βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, το φθινόπωρο τού 2009, τότε, που όλα τα Μ.Μ.Ε. προπαγάνδιζαν τη στημένη από τις φαρμακευτικές και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας παγκόσμια τρομολαγνεία για τη δήθεν φονική γρίππη Η1Ν1, που απειλούσε την ανθρωπότητα, στην «Ελεύθερη Έρευνα» με μια σειρά δημοσιευμάτων μας (*) είχαμε αφ΄ ενός δείξει με στοιχεία το φιάσκο τής υπόθεσης (για το οποίο έχουμε ήδη δικαιωθεί) κι αφ΄ ετέρου είχαμε επισημάνει, ότι ο προπαγανδιζόμενος εμβολιασμός όχι μόνον δεν θα είχε κανένα θετικό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα ήταν επικίνδυνος για την υγεία, λόγω των ιδιαίτερα επιβλαβών στοιχείων, που περιέχουν τα εμβόλια (π.χ. αιθυλικό υδράργυρο, καρκινικά κύτταρα, σκουαλένιο, αλουμίνιο, ανοσοενισχυτικά κ.ά.).

Δεδομένου, ότι οι αρμόδιοι φορείς τού επίσημου κράτους όχι μόνο προπαγανδίζουν συνεχώς τους εμβολιασμούς, αλλά επί πλέον σε πολλές περιπτώσεις τους έχουν καταστήσει κι υποχρεωτικούς (π.χ. στο στρατό, στην πρόσληψη για ορισμένες εργασίες κ.λπ.), απευθυνθήκαμε το Νοέμβριο 2009 στον Ε.Ο.Φ. (Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων), από τον οποίο ζητήσαμε να μάς δώσει την αναλυτική σύσταση τριών ευρέως κυκλοφορούντων εμβολίων (ιλαράς, 1ης δόσης τριπλού και γρίππης Η1Ν1).

Έκτοτε, και για δύο χρόνια, βρεθήκαμε μπλεγμένοι σε ένα κυκεώνα εγγράφων, τηλεφωνημάτων, πήγαινε - έλα σε διάφορες υπηρεσίες και στο Συνήγορο τού Πολίτη προσπαθώντας να πάρουμε το αυτονόητο: Το περιεχόμενο των εμβολίων, τις ουσίες δηλαδή, που το επίσημο κράτος μάς προτείνει ή/και μας υποχρεώνει να βάζουμε στούς οργανισμούς τούς δικούς μας, αλλά και των παιδιών μας.

Εξ αρχής βέβαια υποψιαζόμασταν την στάση τους. Αντί να φροντίσουν να δώσουν απάντηση στο εύλογο ερώτημά μας, ως υπηρεσίες των κράτους, που είναι και υποτίθεται, πως λειτουργούν προς όφελος των πολιτών, από την αρχή κράτησαν στάση επιθετική, προσπάθησαν να μάς ξεφορτωθούν κι αναγκάζονταν να μάς απαντούν, όταν γινόμασταν μάλλον ενοχλητικοί κι αντιλαμβάνονταν, πως δύσκολα θα ξεμπέρδευαν μαζί μας. Μάς έδωσαν την εντύπωση, πως δεν ήταν υπάλληλοι τού κράτους, αλλά των φαρμακευτικών, των οποίων προάσπιζαν δήθεν το βιομηχανικό απόρρητο.

Διαβάστε περισσότερα

Ο ρατσισμός των δημόσιων λειτουργών στην Ελλάδα.

2011-12-22T10:27:00.002+02:00

Ο e-lawyer έγραψε... κι εγώ προσυπογράφω:

Ο μισαλλόδοξος λόγος δεν είναι μια περιθωριακή εξαίρεση, αλλά αντιθέτως αποτελεί την επίσημη στάση των δημόσιων λειτουργών στην Ελλάδα. Η αξιωματική αντιπολίτευση αντιτάσσεται στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο (μολονότι η ίδια ως κυβέρνηση συναίνεσε στην ομόφωνη έκδοση της σχετικής απόφασης της Ε.Ε. το 2008), αρχηγοί πολιτικών κομμάτων προβαίνουν σε αντισημιτικές και ξενοφοβικές δηλώσεις ελεύθερα (κι ας επισημαίνει το Συμβούλιο της Ευρώπης ότι δεν έχουν ποτέ διωχθεί γι' αυτά), προϊστάμενοι θρησκευτικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου καταδικάζουν με απεχθείς εκφράσεις τον ομοερωτισμό ως ψυχική νόσο (κερδίζοντας και δίκες εναντίον ακτιβιστών που αντιδρούν οργισμένα), κρατικοί οργανισμοί απαγορεύουν τη μετάδοση ή την παρουσίαση από σκηνής φιλιών ανάμεσα σε άνδρες, στελέχη δημοσίων υπηρεσιών κραυγάζουν ξενοφοβικά συνθήματα σε παρελάσεις, επίσημοι εκπρόσωποι της Ελλάδας διαβεβαιώνουν διεθνείς οργανισμούς ότι "δεν υπάρχουν εξτρεμιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις στη Χώρα", συγγραφείς έργων που υπερασπίζονται το ναζιστικό καθεστώς αθωώνονται από ανώτατα δικαστήρια, εκδότες τέτοιων έργων εκλέγονται βουλευτές και μέλη της Κυβέρνησης, τηλεοπτικοί σταθμοί αρνούνται να μεταδόσουν προεκλογικά μηνύματα πολιτικών κομμάτων επειδή περιέχουν ξενόγλωσσο περιεχόμενο, ελεγκτικοί θεσμοί απευθύνουν συστάσεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς επειδή το πρόγραμμά τους δεν είναι 30% στα Ελληνικά, αστυνομικοί μιλούν με αρσενικές αντωνυμίες σε διεμφυλικά άτομα που προσέρχονται στη Βουλή για να καταθέσουν ψηφίσματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα κι όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα και την εθνική ταυτότητα, τουλάχιστον όπως παραδίδεται στα πολιτισμικά μνημεία που γνωρίζουμε και που έχουν μια κεντρική θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Πειρατικός FM: Οι δύο Ελλάδες

2011-12-08T22:22:00.001+02:00

Η μια ελαφρή, επιπόλαιη, αλαζονική, ψωροπερήφανη, η Ελλάδα των γηπέδων, των φωνακλάδων, των ελληναράδων,

Η άλλη σιωπηρή, σκεφτική, ταπεινή μα και περήφανη, η Ελλάδα της κριτικής, της αμφισβήτησης, των ελλήνων.

Ποια από τις δυο προτιμώ; Μα, φυσικά, τη δεύτερη. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα και να γινόμαστε καλύτεροι και να προοδεύουμε και όχι βαυκαλιζόμενοι να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί και να καταδικαζόμαστε για πάντα στη στασιμότητα και την οπισθοδρόμηση

Δάνεια και χρέη της γλώσσας: Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας και η κομπορρημοσύνη των νεοελλήνων.

2011-11-27T18:01:00.008+02:00

Πολλοί νεοέλληνες καυχώνται σε διάφορες περιστάσεις για τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας. Πιστεύω πως αυτό σηκώνει πολλή συζήτηση -που θα αποδείξει ότι αυτός ο πλούτος είναι σχετικός-, το θέμα όμως είναι ότι όσοι επιδίδονται σε τέτοιες καυχησιολογίες δεν πολυκαταλαβαίνουν τι λένε, ενίοτε γίνονται και γελοίοι. Όπως ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ, Καρατζαφέρης, που προσπαθώντας να δικαιολογήσει στη Βουλή την άρνησή του να υπογράψει τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές της χώρας επικαλέστηκε τον περιβόητο πλούτο της ελληνικής γλώσσας. Δεν χρειάζεται να υπογράψω, είπε, γιατί η ελληνική γλώσσα, ως πλούσια, έχει λέξεις που δείχνουν την έμφυτη (εδώ γελάνε) διάθεση των Ελλήνων να είναι συνεπείς στις δεσμεύσεις τους, όπως μπέσα και φιλότιμο. Εκείνο όμως που παρέβλεψε ή αγνόησε ο κ. Καρατζαφέρης -γνωστός, για τις ριζικές και ταχύτατες μεταβολές των απόψεών του, και ως Κωλοτούμπας, ή Πότε έτσι και πότε γιουβέτσι, ή Ο.Φ.Α (Όπου Φυσάει ο 'Ανεμος)-είδατε εκφραστικό πλούτο!- είναι ότι η λέξη μπέσα δεν είναι ελληνική αλλά αλβανική! Γιατί και η ελληνική γλώσσα, όπως και η χώρα, έχει καταφύγει πολλάκις στα δάνεια -τα λεξιλογικά αυτή τη φορά- και αυτό εξηγεί εν μέρει όχι την χρεωκοπία αλλά τον πλούτο της.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη που ενσαρκώνει το νεοελληνικό όνειρο, που έγινε ιδεολογία και γι αυτό εξηγεί την οδύνη των νεοελλήνων από την υπέρμετρη φορολόγησή της: το σπίτι. Η λέξη προέρχεται από τα λατινικά. Από τη λέξη hospitium, δηλαδή φιλοξενία. Στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες πέρασε ως νοσοκομείο, hospital στα αγγλικά, στα ελληνικά όμως σημαίνει την οικία, τον οίκο. Τρεις λέξεις για το ίδιο πράγμα. Αυτό κι αν είναι πλούτος! Μπροστά σ' αυτόν τον λεξιλογικό πληθωρισμό, η γλώσσα αντιδρά εκ των υστέρων με τη σημασιολογική διαφοροποίηση των λέξεων που δηλώνουν το ίδιο πράγμα. Γι αυτό λοιπόν λέμε ο Λευκός Οίκος και όχι το λευκό σπίτι, ή ο Οίκος του Θεού και όχι η οικία του, ή η Οικία του ιατρού τάδε και όχι το σπίτι του. Εν μέρει, αυτή η λειτουργία της γλώσσας ενεργοποιείται από την παρείσφρηση μιας ξένης λέξης στο λεξιλόγιο της και η ελληνική στην πολύχρονη πορεία της ξέρει καλά από τέτοιου είδους μολύνσεις.

Και δεν είναι μόνο στα νεότερα χρόνια που απαγορεύεται να μιλάμε για μια καθαρή ελληνική γλώσσα που εκφράζει τις ιθαγενείς αρετές των Ελλήνων. Και στα αρχαία χρόνια το ίδιο συνέβαινε. Η ελληνική ποτέ δεν υπήρξε καθαρή. Στην αρχαία γλώσσα, για παράδειγμα, υπάρχουν δυο λέξεις για να δηλώσουν το μέρος ταφής ενός ανθρώπου: η λέξη τάφος και η λέξη τύμβος. Στην αρχή και οι δυο λέξεις σήμαιναν το ίδιο ακριβώς πράγμα, κάτι που μας υποψιάζει ότι μια από τις δυο είναι δάνεια λέξη. Όντως η λέξη τύμβος είναι ξένη στο σώμα της ελληνικής γλώσσας. Οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι προέρχεται από τη γλώσσα των λαών που κατοικούσαν στην Ελλάδα πριν την έλευση των Ελλήνων. Στη συνέχεια η ελληνική διαφοροποίησε σημασιολογικά τις δυο λέξεις: η μια (ο τάφος) σήμαινε τον εντοιχισμένο ή εγκιβωτισμένο τάφο, η άλλη (ο τύμβος) τον υπερυψωμένο, πάνω από τη γη, τάφο.

Κάπως έτσι πλουτίζουν οι γλώσσες με την πάροδο του χρόνου για να μπορούμε να καυχώμαστε εμείς σήμερα. Κάθε προσπάθεια για ξεκαθάρισμά τους και επιστροφή στην αμόλυντη αρχή τους είναι ηλίθια και γελοία -και όχι μόνο. Θυμάμαι μια μελέτη που εκδόθηκε το 1970 με τον τίτλο Να ξετουρκέψουμε τη γλώσσα μας που δείχνει ξεκάθαρα τις ιδεολογικές -ακραία εθνικιστικές- καταβολές μιας τέτοιας προσπάθειας. Αν μη τι άλλο, ξετουρκεύοντας τη γλώσσα μας θα την κάναμε φτωχότερη και δεν θα μπορούσαμε να κομπορρημονούμε σήμερα για τον πλούτο της και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ή μήπως διαφωνείτε κύριε Καρά-τζαφέρ -η;

Η εποχή της Μέρκελ άρχισε: Οι κωλοέλληνες πρέπει να μάθουν να σέβονται τους κανόνες.

2011-10-28T22:00:00.005+03:00

Δεν είμαι καθόλου ειρωνικός∙ το εννοώ. Για να το εξηγήσω θα αναφερθώ πρώτα σ’ ένα προσωπικό συμβάν και μετά θα γενικεύσω. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου σήμερα και δεν αργούσα. Πήρα το ποδήλατό μου και πήγα στο εκτροφείο μου για δουλειά. Την ώρα που έστριβα για το χωράφι μου αφήνοντας την άσφαλτο, ακούω από μακριά ένα παρατεταμένο κορνάρισμα, σε δευτερόλεπτα σταματάει ένα αμάξι πίσω μου με μια παρέα νεαρών και μου κάνει: «είσαι πολύ μαλάκας». Τι είχε γίνει; Ο θρασύτατος οδηγός εξοργίστηκε που αγνόησα την προειδοποίησή του αλλά συνέχισα κανονικά την πορεία μου όπως δικαιούμουν. Περίμενε δηλαδή να κάνω στην μπάντα και να τον αφήσω να περάσει με την ιλιγγιώδη ταχύτητα που έτρεχε. Δεν κατάλαβα δηλαδή. Από πότε έχει κανείς το δικαίωμα να τρέχει σε έναν επαρχιακό δρόμο –που αποτελεί συγχρόνως και αγροτικό- με ταχύτητα εθνικής οδού; Γιατί όταν με είδε να στρίβω και άρχισε το κορνάρισμα βρισκόταν τουλάχιστον 200 μέτρα μακριά. Θεώρησε βέβαια, όπως τόσοι άλλοι του είδους του, ότι το ποδήλατο δεν είναι όχημα που υπάγεται στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας όπως τα άλλα οχήματα, και πρέπει πάντα να δίνει την προτεραιότητα στους άλλους. Αλλά ακόμη κι αν ήταν έτσι, το ενδεχόμενο ότι ο ποδηλάτης δεν άκουσε ή ότι ήταν αφηρημένος δεν του πέρασε καθόλου από το μυαλό; Αντίθετα θα θεωρούσε δίκιο ακόμη και να με παρασύρει, αντί να ελαττώσει ταχύτητα όπως θα όφειλε. «Είσαι τυχερός που είσαι ζωντανός» μου πέταξε με αναίδεια. Πρέπει να του χρωστώ και ευγνωμοσύνη που με άφησε να ζήσω ο μεγαλοδύναμος!

Στην Ελλάδα θεωρείται δεδομένο ότι ένα αυτοκίνητο θα πηγαίνει με μια σταθερή και αυξημένη ταχύτητα αντί να την αυξομειώνει ανάλογα με τις περιστάσεις. Τα όρια ταχύτητας που ισχύουν στους δρόμους δεν έχουν καμία σημασία. Εκείνο που καθορίζει την ταχύτητα είναι αν ο δρόμος είναι ευθεία, αν έχεις καλό αμάξι και τα κέφια το οδηγού, ο οποίος βρισκόταν στο τσακίρ κέφι αν κρίνω από την παρέα του και το αυτοκίνητο που τον ακολουθούσε με το οποίο συναγωνίζονταν στην ταχύτητα.

Μου έχουν τύχει ανάλογα περιστατικά με νέους που δείχνουν να βιάζονται πολύ, όταν πρόκειται όμως για την πρόοδο της χώρας τους δε δείχνουν καμιά βιασύνη. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους Έλληνες οδηγούς που αποτελούν πρότυπα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και από τους χειρότερους της Ευρώπης –πάντα θα θυμάμαι την προτροπή των έντυπων τουριστικών οδηγών προς του τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα να προσέχουν γιατί οι οδηγοί αυτής της χώρας, όπως και της Πορτογαλίας, είναι από τους χειρότερους της Ευρώπης.

Είπα Πορτογαλία και νά, ξεπροβάλλει η κρίση. Στην ελληνική της εκδοχή δεν αφορά μόνο τα δημοσιονομικά της χώρας αλλά έχει να κάνει πρωτίστως με τη συμπεριφορά του κράτους και των υπηκόων του. Και οι δυο πρέπει να μάθουν να σέβονται τους κανόνες. Αυτό είναι το διακύβευμα της ελληνικής κρίσης. Όσο για τον καπιταλισμό, θα προτιμούσα να του ασκήσω κριτική σε κάποια άλλη χώρα της Δύσης και όχι στην Ελλάδα που δεν τον γνώρισε ποτέ –η κρατικίστική της οικονομία με ένα κράτος-επιχειρηματία και ιδιωτική οικονομία πλήρως εξαρτημένη από το κράτος παραπέμπει σε άλλα –σοβιετικού τύπου- πολιτικά συστήματα.

Στο κράτος λοιπόν και στους υπηκόους του –δεν βάζω μέσα όλους τους Έλληνες- απευθύνω τη σιχαμάρα μου και αφιερώνω το παρακάτω τραγουδάκι.

Ο Στοππάκιος στη Χώρα των Θαυμάτων: Θαύμα 5ο.

2011-10-18T11:38:00.003+03:00

Μια οθωμανικού τύπου διοίκηση,
μια σοβιετικού τύπου οικονομία,
μια μαφιόζικου τύπου κοινωνία...

Ελλάδα, σταυροδρόμι πολιτισμών!

An ottoman-like administration,
a soviet-like economy,
a mafia-like society...

Greece, a crossroad of cultures!

Οι Έλληνες, περίγελως του κόσμου

2011-10-17T19:31:00.004+03:00

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Έλληνες, στη νεότερη ιστορία τους, γίνονται παγκόσμιος περίγελως. Ανακαλώ στη μνήμη μου τη σάτιρα του Edmond About, που στο μυθιστόρημά του Le Roi des Montagnes (Ο Βασιλεύς των Ορέων είχε μεταφραστεί) έκανε βούκινο, δικαιολογημένα, στην Ευρώπη τους λήσταρχους που μάστιζαν την ελληνική κοινωνία τον 19ο αιώνα.

Και είναι πάλι οι Γάλλοι που, τον 21ο αιώνα, χρησιμοποιούν καυστική σάτιρα για τον σημερινό Έλληνα, που του έχουν κόψει το μισθό 50%, το ίδιο και τη σύνταξη, και αυτός συνεχίζει να δουλεύει. Ο Κώστας, λοιπόν μπορεί να είναι το μοντέλο του σημερινού ανθρώπου, άθυρμα του καπιταλισμού, αλλά και κάποιος που του αξίζει να παθαίνει ό,τι παθαίνει. Μπορείτε να διαβάσετε τη σάτιρα όπως θέλετε. Το θέμα είναι ότι τα σπάει. Απολαύστε το.

Υ.Γ. Η σύνδεση του Κώστα με τους λήσταρχους του 19ου που έκανα, δεν είναι καθόλου τυχαία!

Της τύχης και του ύπνου

2011-08-12T14:41:00.004+03:00

Κοιμάμαι κι η τύχη μου δουλεύει; Όχι, ακριβώς. Δεν τα συνδέω έτσι. Αναφέρομαι στους αντίστοιχους ορφικούς ύμνους και σκέφτομαι πόσο απλά κι όμορφα οι αρχαίοι Έλληνες διαπραγματεύονται έννοιες βασικές του πρακτικού βίου, σημαντικές για τη ζωή που ήθελαν, που κάποτε έγιναν προσευχές σε θεότητες, αλλά μετέπειτα, αποστερημένες της θρησκευτικότητάς τους, ακούγονται σαν ξόρκια για το ανθρώπινο μυαλό. Έτσι, μιλάω κι εγώ για την τύχη και τον ύπνο, πράγματα που χρειάζομαι όσο τίποτα άλλο τούτη την περίοδο.

Της Τύχης
θυμίαμα, λιβάνι

Εδώ, στις προσευχές μου σε καλώ,
Τύχη, καλή αφέντρα,
γλυκιά σαν μέλι, που γυρνάς στους δρόμους
κα στις ευτυχισμένες περιουσίες,
Άρτεμη αρχηγέ, μεγάλο τ’ όνομά σου,
που από το αίμα του Ευβουλέως κατάγεσαι,
με περηφάνεια ακαταμάχητη,
στους τάφους τριγυρνάς, πλανιέσαι εδώ και κει,
κι οι άνθρωποι σε τραγουδάνε.
Γιατί από σένα, άπειρες μορφές
παίρνει ο βίος των θνητών∙
σε άλλους δίνεις πλήθος αποκτήματα
που φέρνουνε μεγάλη ευτυχία,
σ’ άλλους φτώχεια κακή,
που τη χολή ξυπνάει στην καρδιά τους.
Όμως, σου δέομαι, θεά,
να έλθεις στη ζωή μας ευμενής,
χαρές γεμάτη
κι ευτυχισμένες κτήσεις.

Του Ύπνου
θυμίαμα με παπαρούνα

Ύπνε,
άρχοντα όλων των μακάριων θεών
και των θνητών ανθρώπων,
κι όλων των ζώων, όσα τρέφει η πλατιά γη∙
στα πάντα μόνος κυριαρχείς,
στα πάντα έρχεσαι,
τα σώματα δεσμεύεις μ’ αλυσίδες
που από χαλκό δεν είναι καμωμένες.
Απ’ τις φροντίδες μάς λυτρώνεις,
στους κόπους δίνοντας ανάπαυση γλυκιά,
κι άγια παρηγοριά προσφέροντας
στην κάθε λύπη∙
γιατί είσαι γνήσιος αδελφός
και του Θανάτου και της Λήθης.
Σου δέομαι, μακάριε,
να έρχεσαι γλυκός κι ανάλαφρος,
στους μύστες ευμενής προστάτης
όταν τα θεία έργα εκτελούν.

μτφ. Τώνια Μαρκετάκη, εκδ. Εξάντας 1995)

Ανέβασε κι εσύ την εμπειρία σου από την Ελλάδα: Ζώα...

2011-08-03T15:02:00.004+03:00

Τ' είν' πάλι και τούτο!
Μια υπάλληλος του μουσείου Ακρόπολης να μας περιγράφει πόσο τυχερή είναι στη δουλειά της, μια άλλη αλλού την ευτυχία της, και συ θαυμάζεις: τι υπέροχοι άνθρωποι, τι υπέροχη χώρα! Σκατά! Μόνο η προπαγάνδα των πιο ολοκληρωτικών καθεστώτων θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο!
Αλλά αφού το θέλουν, ας ανεβάσω κι εγώ την εμπειρία μου από την Ελλάδα... Μεσημέρι. Δρόμος προς τη θάλασσα. Η εικόνα της πορτοκαλιάς γάτας να σπαρταράει στην άσφαλτο επειδή τα κωλόπαιδα που προπορεύονταν έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το όριο των 50 χλμ που ισχύει σε κατοικημένες περιοχές. Από μακριά φαίνεται σα φύλλο χαρτιού που το κουνάει ο αέρας, αλλά όταν πλησιάζεις βλέπεις το αίμα στην άσφαλτο, τα μισόκλειστα μάτια, τους επιθανάτιους σπασμούς του ζώου. Μια συνηθισμένη εικόνα από τα δεκάδες νεκρά ζώα που βλέπει κανείς στην άσφαλτο ιδιαίτερα το καλοκαίρι.
Ανέβασε κι εσύ την εμπειρία σου από την Ελλάδα...

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας... Τα σύγχρονα γεγονότα με τη ματιά του ιστορικού (του Βασίλη Φίλια)

2011-07-28T01:44:00.005+03:00

Ίσως κάποτε τα γεγονότα που ζούμε σήμερα καταγραφούν στην ιστορία κάπως έτσι. Από την ανοικτή επιστολή του Καθηγητή Βασίλη Φίλια προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, όπου διακηρύσσει την άρνησή του να παραβρεθεί στη δεξίωση του προεδρικού μεγάρου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Την αναδημοσιεύω όπως αναρτήθηκε εδώ.

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Όταν την επομένη του πραξικοπήματος του ’67, μία χούφτα άνθρωποι ιδρύσαμε τη Δημοκρατική Άμυνα γνωρίζαμε πολύ καλά ότι η Δημοκρατία δεν καταλύθηκε από τις ερπύστριες των τανκς, αλλά είχε προ πολλού αυτοκαταρρεύσει και αυτοαναιρεθεί εσωτερικά.

Γι’ αυτό και ο απόηχος της αντίστασής μας ήταν όχι απλά η πάλη της ανατροπής της δικτατορίας, αλλά η ουσιαστικοποίηση της μελλοντικής Δημοκρατίας με την έννοια της εδραίωσης μιας πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας.

Ο στόχος αυτός δεν επετεύχθη διότι το παλαιό φθαρμένο πολιτικό προσωπικό όχι μόνον επανήλθε το ’74 «ανέπαφο», αλλά και διότι η δικτατορία χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για να «μεταποιηθεί» η ελευθερία σε ελευθεριότητα και ασυδοσία. Η συντεχνοποίηση της κοινωνικής μας ζωής, η ανευθυνοποίηση, ο παρασιτισμός, η λογική του «πεζοδρομίου», η διαφθορά, τα σκάνδαλα και ο πολιτικός θεατρινισμός είναι μερικές, οι σημαντικότερες, από τις συνέπειες.

Αυτά όσον αφορά το απώτερο παρελθόν, όπου οι ευθύνες βαρύνουν όλους όσους άσκησαν πολιτική σε επίπεδο εξουσίας.

Το παρόν συνδέεται με μία οικονομική βαθύτατη δυσπραγία, που οδηγήθηκε σε οικονομική κατάρρευση από χειρισμούς, τους οποίους χαρακτήρισαν η λογική της εξάρτησης, της υποτέλειας, της παράδοσης άνευ όρων των συμφερόντων της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους και τους μηχανισμούς των παγκόσμιων τοκογλύφων.

Κάτι που έγινε από μία «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, η οποία με τις συμβουλές και τις συμβολές των ξένων επεχείρησε μια άνευ προηγουμένου εξαπάτηση του ελληνικού λαού και όταν σε ελάχιστο χρόνο αποκαλύφθηκε ο αντιλαϊκός και αντεθνικός χαρακτήρας της πέρασε απροκάλυπτα σε εφαρμογή της αρχής «αποφασίζομεν και διατάσομεν».

Έτσι αναδύθηκε μία νέα χούντα η οκτωβριανή. Μια χούντα , που όχι μόνον δεν εκμεταλλεύτηκε τεράστιες ευκαιρίες υπέρβασης της κρίσης με προσφυγή στη Ρωσία, την Κίνα, τα εμιράτα και όπου αλλού, αλλά και δεν διαπραγματεύτηκε όπως έκανε η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ισπανία κ.ο.κ.

Οι προσωπικές σας ευθύνες κ. Πρόεδρε είναι τεράστιες, διότι δεν προστατεύσατε τη χώρα, εντός των ορίων της δικαιοδοσίας σας απέναντι:

- Στην αντισυνταγματικότητα και τον παράνομο χαρακτήρα μεγάλου μέρους των όρων του μνημονίου και την αντισυνταγματική και εξ υφαρπαγής επιψήφισή του.

- Στην εκχώρηση εθνικού πλούτου υπό την μορφή εμπραγμάτων ασφαλειών και «εγγυήσεων» αντί πινακίου φακής.

- Στην ιδιωτικοποίηση όλων των επικερδών δημοσίων επιχειρήσεων

- Στο μη σεβασμό διεθνών συμφωνιών, που είχαν γίνει από την προηγούμενη κυβέρνηση όσον αφορά τα υγρά καύσιμα και το φυσικό αέριο,

- Στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας και τη λατινοαμερικανοποίηση της χώρας,

- Στην κατ’ εντολή της κυβέρνησης ανοικτή σύμπραξη της αστυνομίας με τους κουκουλοφόρους.

Ναι κ. Πρόεδρε. Αυτά και άλλα πολλά μεταξύ των οποίων το μέγιστο και πολύ πρόσφατο. Η σιωπή σας στις εμετικές δηλώσεις Ερντογάν περί «Ελληνικής διοίκησης της νοτίου Κύπρου» και της αμφισβήτησης και αυτής της ύπαρξης Κυπριακού κράτους.

Στην πρώτη σας θητεία είχατε δείξει ότι είχατε υπερβεί το κομματικό σας παρελθόν προς όφελος του εθνικού. Σήμερα πλέον λειτουργείτε ως ουραγός μια Κυβέρνησης μειοδοσίας και εθνικού άγους, ως υποστηρικτής της οκτωβριανής χούντας.

Αρνούμαι κατόπιν αυτού να δεχτώ την πρόσκλησή στη «γιορτή της Δημοκρατίας». Αρνούμαι να συμμετάσχω σε κάτι, που κατήντησε θέατρο σκιών, αρνούμαι να διαγράψω τον ένα χρόνο παρανομίας και τα πέντε χρόνια φυλακής στο όνομα της στήριξης της σημερινής ψευτοδημοκρατίας του 15%,

Οι καλοκαιρινές διακοπές του Μάρκου

2011-07-16T14:16:00.001+03:00

O κόσμος κοιτά πως να φύγει σε εξοχικά σπίτια και στις παραλίες και στα βουνά∙ και συ ο ίδιος έχεις συνηθίσει να τα αποζητάς αυτά, και με το παραπάνω. Κι όμως, αυτό δείχνει αφέλεια, αφού μπορείς ό,τι ώρα θες να καταφύγεις στον εαυτό σου. Πράγματι, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, ο άνθρωπος μπορεί να καταφεύγει στον εσωτερικό του κόσμο, με ηρεμία και δίχως τρεχάματα – ιδίως όποιος έχει μέσα του στοιχεία τέτοια που αν σκύψει πάνω τους, ευθύς βρίσκεται στο κέντρο της γαλήνης∙ και λέγοντας γαλήνη δεν εννοώ άλλο από την αρμονία. Να προσφέρεις συνεχώς στον εαυτό σου τούτη την καταφυγή και να τον ανανεώνεις. Ας είναι μικρά και στοιχειώδη εκείνα που θα σου έρθουν στο νου, μα που θα αρκέσουν ώστε να ξεπλύνουν τη στεναχώρια και να σε ξαναστείλουν ευδιάθετο εκεί όπου είσαι υποχρεωμένος να επιστρέψεις.

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο Δ’, 3 (μτφ. Γιάννης Αβραμίδης)

Ο σαλιγκαράς

2011-06-30T16:01:00.007+03:00

Καιρό είχα να γράψω στο μπλογκ. Από τη μια, αισθανόμουνα αμηχανία απέναντι στα γεγονότα που εκτυλίσσονται στην Ελλάδα. Η απέχθειά μου προς την κυβέρνηση και την πολιτική ηγεσία της χώρας είναι δεδομένη: στενόμυαλοι, ανίκανοι και ηλίθιοι. Δεν μπορώ όμως να συμφωνήσω και με τον αγανακτισμένο όχλο που πολύ αργά αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί και να συγκεντρωθεί στις πλατείες, όταν τόσα χρόνια έκανε τουμπεκί, κάνοντας τα στραβά μάτια στην κατρακύλα της χώρας, γιατί:

-είχε βολευτεί σε μια καρέκλα

-ξόδευε αλόγιστα για να περνάει καλά

-αλάλαζε στα γήπεδα το 2004, στο Γιούρο και στην Ολυμπιάδα

-φτιαχνόταν με την Ελλαδάρα και κοκορευόταν χωρίς αιδώ

Αλήθεια πόσες φορές έχω ντραπεί σε συζητήσεις μου με ξένους όπου η παρουσία ενός Ελληναρά στην ομήγυρη ήταν αρκετή για να καταλήξει η κουβέντα στην «καλύτερη χώρα του κόσμου» -την Ελλάδα εννοείται! Ένιωθα την ίδια αηδία όταν άκουγα και τον τέως Σημίτη να εκθειάζει την «ισχυρή Ελλάδα». Γιατί ήξερα ότι:

-τίποτα απ’ αυτά δεν ήταν αλήθεια

-πάντοτε ήμασταν η τελευταία τρύπα του ζουρνά

-όλα ήταν μια βιτρίνα

-και από πίσω ο βόθρος να βρωμάει.

Αλλά κανένας δεν αγανακτούσε τότε. Τώρα μου προκαλούν αηδία αμφότεροι –και οι αγανακτισμένοι και η εξουσία. Ανακάλυψαν λέει και τη βία της αστυνομίας (εδώ γελάνε...), ότι οι μπάτσοι συνεργάζονται με παρακρατικούς (εδώ ξεκαρδίζονται...) και ότι τους χρησιμοποιούν (όταν δεν παίζουν οι ίδιοι αυτό το ρόλο) για να διαλύουν τις πορείες. Ας σοβαρευτούμε τώρα. Θέλω να αφήσω πίσω μου όλους αυτούς. Ας τους αφιερώσω λοιπόν μια φώτο από τα παλιά για να τελειώνουμε πια.

Θέλω να φύγω μπροστά. Κι αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που απουσίασα τόσον καιρό από το μπλογκ. Εδώ και ένα χρόνο με απασχολεί αυτό το διαβολάκι.

Όταν συνέλαβα την ιδέα να επενδύσω τα λίγα χρήματα που είχε μαζέψει ο πατέρας μου για τα γεράματα (ας τελειώνουμε και μ’ αυτό το παραμύθι, που είτε ως κομπόδεμα είτε ως ακίνητα -οικόπεδα, εξοχικά κτλ- κρατάει έξω από την πραγματική οικονομία ένα σημαντικό ποσό) και να στήσω το εκτροφείο μου. Έδωσα μια μούτζα στην πόλη, στους συμπολίτες μου και στην υποκουλτούρα τους και γύρισα πίσω στο χωριό μου για να τελειώνουν τα ψέμματα. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω πράξη την μόνη λύση που κατά τη γνώμη μου μπορεί να μας βγάλει από αυτό το βαθύ πηγάδι: να παράγω και να εξάγω. Γι αυτό ξεσκόνισα τα ιταλικά μου, πήγα στην Ιταλία, μίλησα με τους ειδικούς, τα συμφωνήσαμε και νά ‘μαι εδώ να υλοποιώ το σχέδιό μου. Κουράζομαι πάρα πολύ, δουλεύω εξίσου πολύ, αλλά έχω πάρει και μεγάλο ρίσκο. Δεν ξέρω αν θα επιτύχω, αλλά δεν μπορούμε πάντα να δρούμε εκ του ασφαλούς. Ας τελειώνει πια αυτό το ελληνικό χούι. «Να βολευτείς στο δημόσιο, να έχεις μια σίγουρη δουλίτσα, ένα μισθό βρέξει χιονίσει». Φτάνει πια. Να τελειώνουν και τα «εσύ ένας σπουδαγμένος, καθηγητής στο Κέμπριτζ, να ασχοληθείς με τη γεωργία;» Σηκώσαμε πολύ ψηλά τον αμανέ κι αυτό μας έφαγε.

Όλο το καλοκαίρι, θα παιδεύομαι στους αγρούς, προσπαθώντας να μάθω καλά την καινούρια μου δουλειά. Ελπίζω να έχω μαζί και τύχη αγαθή. Οι ευχές σας και οι προσευχές σας θα μου κάνουν καλό. Θα τα ξαναπούμε το φθινόπωρο, αφού επιστρέψω από το δεύτερο ταξίδι μου στην Ιταλία, όπου θα πάω στη συνάντηση των σαλιγκαροτρόφων. Τα ξαναλέμε. Καλό καλοκαίρι.

Κι όμως σ' αυτό τον ύπνο
τ' όνειρο ξεπέφτει τόσο εύκολα
στο βραχνά.
Όπως το ψάρι που άστραψε κάτω απ' το κύμα
και χώθηκε στο βούρκο του βυθού
ή χαμαιλέοντας όταν αλλάζει χρώμα.
Στην πολιτεία που έγινε πορνείο
μαστροποί και πολιτικιές
διαλαλούν σάπια θέλγητρα∙
η κυματόφερτη κόρη
φορεί το πετσί της γελάδας
για να την ανεβεί το ταυρόπουλο∙
ο ποιητής
χαμίνια του πετούν μαγαρισιές
καθώς βλέπει τ' αγάλματα να στάζουν αίμα.
Πρέπει να βγεις από τούτο τον ύπνο∙
τούτο το μαστιγωμένο δέρμα.

Γ. Σεφέρης, Θερινό ηλιοστάσι, Γ'

Βρετανοί βασιλείς

2011-05-01T21:54:00.006+03:00

Σκεφτόμουνα –μεταξύ τυρού και αχλαδίου για να είμαι ειλικρινής- για το πως θα έπρεπε –αν έπρεπε- να αντιδράσω στους γάμους του William Windsor και της Kate Middleton. Να γελάσω; Να οργιστώ; Να σατιρίσω; Να επικροτήσω την έξοχη ανακοίνωση του ΚΚΕ που μιλούσε για «απομεινάρια του Μεσαίωνα»; -ειλικρινά δεν κατάλαβα την επίθεση του ΣΚΑΪ εναντίον του από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Να παραμυθιαστώ με το πλήθος; - η απουσία ιδεολογίας που θα επέτρεπε να δω τη μοναρχία σαν παραμύθι δε με χαρακτηρίζει. Τελικά τη λαβή μου την έδωσαν δυο λεπτομέρειες από το δημοσιογραφικό παραλήρημα. Η κυρία Windsor, λέει, απένειμε τον τίτλο του δούκα και της δούκισας του Κέμπριτζ στους νεόνυμφους –ένα το κρατούμενο- ενώ συγχρόνως παρέλειψε –ή δεν θέλησε- να καλέσει το προεδρικό ζεύγος των ΗΠΑ στην τελετή. Γιατί άραγε;

Για να βρω την απάντηση πήγα πέρα από τον Μεσαίωνα, στη Ρωμαϊκή εποχή, όπως τη φωτογραφίζει ο Καβάφης στο ποίημά του «Αλεξανδρινοί βασιλείς». Συγκεντρώθηκαν, λέει οι Αλεξανδρινοί για να απονείμουν τίτλους στους γιους της Κλεοπάτρας –Βασιλέας της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων, Βασιλέας της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης, Βασιλέας των Βασιλέων- και όλα αυτά σε μια εποχή που κυρίαρχοι του κόσμου δεν είναι πια οι Αλεξανδρινοί αλλά οι Ρωμαίοι. Λέτε κάτι τέτοιο να σκεφτόταν ενδόμυχα και η κυρία Winsdor, «παραλείποντας» τους Ομπάμα από την αυτοκρατορική τελετή, σε μια εποχή που κυρίαρχοι του κόσμου δεν είναι πια οι Βρετανοί αλλά οι Αμερικανοί;

Κ.Π Καβάφη, Αλεξανδρινοί Βασιλείς

Μαζεύθηκαν οι Αλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Αλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξι των στρατιωτών.

Ο Αλέξανδρος – τον είπαν βασιλέα
της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος – τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων και αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ’ άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
Αυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,
αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Αλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια
που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα
θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κ’ εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)∙
κι οι Αλεξανδινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κι ενθουσιάζονταν, κι επευφημούσαν
ελληνικά, κι αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα,
γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα –
μόλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες.

1912

Υ.Γ. Τι ωραία που δικαιολογεί την έκσταση αλλά και την επίγνωση του πλήθους! Ήδη από παλιά έχω παρατηρήσει πόσο ταιριάζει ο Καβάφης, ως σχολιαστής της επικαιρότητας. Δε νομίζετε; Σ’ αυτή την περίπτωση μάλιστα, ταιριάζουν και οι λεπτομέρειες –προσέχτε το τριανταφυλλί μεταξωτό ένδυμα του Καισαρίωνα... Εγώ πάντως τον προτιμώ ως ρεπόρτερ από πολλούς ανεγκέφαλους σύγχρονους δημοσιογράφους, αναμεταδότες της βασιλικής, ή άλλης, προπαγάνδας. Εσείς;

Ο Στοππάκιος στη Χώρα των Θαυμάτων: Θαύμα 4ο (αναστάσιμο)

2011-04-24T11:01:00.010+03:00

Πρώτα τον σταυρώνουν και μετά τον σουβλίζουν.

First they crucify him and then they spike him.

Σήμερον κρεμᾶται ἐπί {σοῦβλας}
ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ

Το βέλασμα του θεού

2011-04-23T14:45:00.006+03:00

Ο τραγόμορφος Πάνας, ο αμνός Χριστός, η ανά(σ)ταση του σώματος, ο νέος Παράδεισος...

Το μέγα βέλασμα, ή Παν-Ιησούς Χριστός

…caw-caw all Visions of the Lord.

A. Ginsberg

Όταν βαρέα βάρη επωμίζονται σε προκυμαίες, σε κρηπιδώματα σταθμών, σε αυλές και δρόμους, σε λιπαρά μέσα σκατά πατώντας, της καθημερινής ζωής οι αχθοφόροι, τους άτλαντας του κόσμου αχρηστεύοντας, οι άνεργοι άτλαντες διάτορα βογγούν με στοναχάς, με θρήνους.

Και όμως, την ώρα που αίρονται τα βάρη (ζεμπίλια και σάκκοι λογής-λογής με πράγματα ακατονόμαστα γεμάτοι – τουτέστι γεμάτοι κρίματα, γεμάτοι αμαρτίες) η Οικουμένη ακόμα ζει και οτέ μεν αγάλλεται, οτέ δε (πολύ συχνότερα) βαριά στενάζει, κάτω από τα βάρη των βαρέων βαρών (όπλα πυρηνικά, πραμάτιες απατηλές, ψέματα ποικίλα – όλα σκατά, όλα αμαρτίες) την ίδια ώρα ακούεται – και τούτο μοιάζει πάντοτε με θαύμα- ακούεται πάντοτε και εις τους αγρούς, και μεσ’ στις πόλεις, κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού και κάτω από τ’ αστέρια, ακούεται πάντοτε ένα μεγάλο βέλασμα (μπεέ-μπεέ) καλύπτοντας τον θρήνο των ατλάντων, ένα θεσπέσιο βέλασμα από φωνήν αλέκτορος πιο καθαρό, πιο πλήρες, εν μέγα βέλασμα φωτοβριθές (μπεέ-μπεέ, μπεέ-μπεέ) που την ελπίδα σπέρνει στις ψυχές αυτών που το ακούνε, εν μέγα βέλασμα σαν καθαρό νερό από των ουρανών τους καταρράκτας πίπτον, ένα μεγάλο βέλασμα ωραίου αμνού (μπεέ-μπεέ) εν βέλασμα νεαρού κριού (μπεέ-μπεέ) που όσοι το ενωτίζονται μεγάλες στέρνες γίνονται του ανεσπέρου λόγου, εν βέλασμα που όσοι το ενστερνίζονται σώζονται πάντα, ένα μεγάλο βέλασμα σαν μέσ’ από χωνί τεράστιου τηλεβόα, εν μέγα βέλασμα αμνού ( ενός αμνού που εις το Περού θα ημπορούσε κάλλιστα και λάμα νάναι) το βέλασμα νεαρού κριού με ωραίους ευμεγέθεις όρχεις, το βέλασμα του αγαθού αμνού (μπεέ-μπεέ, μπεέ – ω δόξα, δόξα Αλληλούια!) το βέλασμα του ωραίου αμνού-κριού του αίροντος τας αμαρτίας του κόσμου.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Από τη συλλογή Οκτάνα, εκδ. Ίκαρος 1987.

Tης μη συμμορφώσεως οι άγιοι

2011-04-18T08:38:00.011+03:00

Αιρετικά θα κυλήσει και φέτος η Μεγάλη Εβδομάδα, κόντρα στην ορθόδοξη προσέγγιση, κόντρα στην άθεη εκμηδένιση, με πυξίδα την ποιητική μετουσίωση του Ανδρέα Εμπειρίκου, που μέσα στην πεζότητα αλλά βαθύτατη ρυθμικότητα του ποιητικού του λόγου καταφέρνει να αναδείξει τη σαρκική πλευρά της θρησκευτικότητας στο αποκορύφωμα του θείου δράματος, την ανάσταση του σώματος, την ουσία της ζωής.

Οι Μπεάτοι, ή της μη συμμορφώσεως οι άγιοι

Ἀπεκρίθησαν Σιδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ, λέγοντες τῷ βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ, «... γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύομεν, καὶ τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ᾗ ἔστησας, οὐ προσκυνοῦμεν». Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐπλήσθη θυμοῦ... καὶ ἄνδρας ἰσχυροὺς ἰσχύι εἶπε πεδήσαντας τον Σιδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ ἐμβαλεῖν εἰς τὴν κάμινον τὴν καιομένην... Καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι... ἔπεσον ἐν μέσῳ τῆς καμίνου ἐπὶ πήχεις τεσσαράκοντα ἐννέα· καὶ διώδευσε καὶ ἐνεπύρισεν οὕς εὔρε περὶ τὴν κάμινον, καὶ ἐξετίναξε τὴν φλόγα τοῦ πυρὸς τῆς καμίνου... ὡς πνεῦμα δρόσου διασυρίζον, καὶ οὐχ ἥψατο αὐτῶν τὸ καθόλου τὸ πῦρ... Τότε οἱ τρεῖς, ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ὕμνουν καὶ ηὐλόγουν καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεὸν ἐν τῇ καμίνῷ...

Δανιήλ

Ο Αζαρίας, ο Ανανίας και ο Μισαήλ, ο Κέρουακ, ο Γκίνσμπεργκ και ο Κόρσο καθώς και προ αυτών ο μέγας πυρσός Ανδρέας Μπρετόν και η πλειάς του, και προ αυτών ακόμη ο κύκνος του Μοντεβιδέο Ισίδωρος Ducasse, o Arthur Rimbaud, o Raymond Roussel, o Alfred Jarry και ορισμένοι άλλοι, ως ο Henry Michaux και εκτός αυτών και άλλων εθνών εκπρόσωποι και τηλαυγείς αστέρες, όπως
Ο William Blake
O Shelley
O Poe και ο Χέρμαν Μέλβιλ
O David Thoreau
O Henry Miller
Και εκείνος ο μέγας ποταμός όμοιος με δρυ βασιλική ψηλός Walt Whitman
Ο Έγελος
Ο Κίρκεγκαρντ
Ο Λέων Τολστόη, κόσμος και ήλιος θερμουργός, πατήρ θεών και ανθρώπων
Ο Sigmund Freud
Ο Άγγελος Σικελιανός
Ο Αρίσταρχος των ηδονών και ο Κ.Π. Καβάφης
Ο Μαρξ
Ο Λένιν
Ο Κροπότκιν
Ο Μπακούνιν
Ο Böhme
Ο Νίτσε
Ο Victor Hugo
Ο Μωάμεθ
Ο Ιησούς Χριστός
Και ακόμη προ ολίγων ετών οι Essenin, Μαγιακόβσκη, Block (και θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλους) ως παίδες εν τη καμίνω –έκαστος στην ιδική του γλώσσα- έστω και αν όλοι δεν συμφωνούσαν μεταξύ των, άπαντες, εν τη καμίνω έψαλλαν και σήμερον ακόμη ψάλλουν, με λόγια που μεθερμηνευόμενα –όχι από τους ορθολογιστάς- το ίδιο νόημα, κατά βάθος, έχουν, απαράλλακτα όπως οι συγγενικές- τουτέστιν οι από τα ίδια καύσιμα –φωτιές, όπου και αν καίνε, την ίδια φλόγα κάνουν.

Και οι παίδες εξακολουθούν την μέρα και την νύκτα, (όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, μέσ’ στις ψυχές σας σκύβοντας θα τους ακούστε) οι τίμιοι παίδες εξακολουθούν να ψάλλουν.

Και ενώ οι φλόγες της πυράς, περιδινούμεναι γύρω από τα σώματά των (ω Ιωάννα ντ’ Αρκ! ω Αθανάση Διάκο!), με κόκκινες ανταύγειες φωτίζουν τα κτίσματα των Βαβυλώνων, των παλαιών και τωρινών και τις μορφές των Ναβουχοδονοσόρων, απ’ την λερή την άσφαλτο των λεωφόρων (lâchez tout, partez sur les routes) και απ’ τις σκιές των σκοτεινών παρόδων, από τα έγκατα της γης και από τα μύχια της ψυχής, από τους κήπους με τα γιασεμιά και τους υακίνθους και από τα βάθη των δοχείων που τα δυσώδη απορρίμματα περιέχουν (lâchez tout, partez sur les routes), απ’ τις κραυγές του γλυκασμού των συνουσιαζομένων και από τους στεναγμούς της ηδονής των αυνανιζομένων, απ’ των τρελών τις άναρθρες κραυγές και απ’ των βαρέων καημών τις στοναχές, ως λάβα ζεστή, ή ως σάλπιγξ μιας αενάου παρουσίας, μα προ παντός ως σπέρμα, ως σπέρμα ορμητικόν εν ευφροσύνη αναβλύζον, αναπηδούν και ανέρχονται στον ουρανόν (Αλληλούια! Αλληλούια!), ερωτικοί, υψιτενείς, μεμουσωμένοι, και τώρα και πάντα (Αλληλούια! Αλληλούια!) με συνοδείαν των αγγέλων, και τώρα και πάντα, τον ερχομό και την ανάγκη (Αλληλούια! Αλληλούια!) τον ερχομό και την ανάγκη των νέων Παραδείσων ψάλλουν!

Από τη συλλογή Οκτάνα, εκδ. Ίκαρος 1987.

Διαρκής ενημέρωση για τη διασπορά ραδιενέργειας από την Ιαπωνία

2011-04-13T19:56:00.006+03:00

Δες εδώ και ενημερώσου για την πορεία του ραδιενεργού νέφους. Δεξιά στη σελίδα κλίκαρε για να δεις την πιθανή πορεία των ραδιενεργών στοιχείων, το καθένα χωριστά και, σε ορισμένα, ανάλογα με το υψόμετρο. Παρακολούθησε μέσω της webcam ό,τι συμβαίνει στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Φουκουσίμα.

Ήδη έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα των μετρήσεων ραδιενέργειας και κάποιες χώρες, όπως η Γαλλία, έβγαλαν οδηγίες προς τους πολίτες τους. Δες εδώ. Συμπέρασμα: έχουμε ένα Τσέρνομπιλ σε δόσεις που θα τραβήξει για καιρό...

Η ανυπακοή ως μία από τις προϋποθέσεις προόδου

2011-04-08T22:20:00.006+03:00

Τάδε έφη ο Robert Green Ingersoll (1833-1899):

Σε κάθε μας βήμα συναντάμε τούς εχθρούς τής ατομικότητας και τής πνευματικής ελευθερίας. Η παράδοση μάς ακολουθεί από τη γέννηση μέχρι το θάνατο. Οι πρώτες μας ερωτήσεις προσκρούουν στην άγνοια και οι τελευταίες στις προκαταλήψεις. Χιλιάδες χέρια μάς σπρώχνουν στην πεπατημένη και η εκπαίδευσή μας συνοψίζεται σε μία λέξη: καταπίεση. Όταν θέλουμε κάτι, θεωρείται αυτονόητο, ότι δεν πρέπει να το έχουμε, και όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι, θεωρείται αυτονόητο, ότι δεν πρέπει να το κάνουμε. Σε κάθε περίπτωση έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιο χερουβείμ ή κάποια σπάθη, που εμποδίζουν την είσοδο στην Εδέμ τής επιθυμίας μας. Μάς επιτρέπεται να ερευνήσουμε οποιοδήποτε θέμα δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μάς και να εκφράσουμε τη γνώμη τής πλειοψηφίας με απόλυτη ελευθερία. Μάς έχουν γαλουχήσει, ότι η ελευθερία τού λόγου δεν θα πρέπει να προσκρούει στις δοξασίες τού λαού. Η κοινωνία προσφέρει συνεχείς επιβραβεύσεις για την προδοσία τού εαυτού μας. Έχουμε όλοι ακούσει κάποιους χριστιανούς να αναφωνούν, λίγο πριν απαγχονισθούν, πόσο καλύτερα θα ήταν, αν είχαν ακούσει τις συμβουλές τής μητέρας τους.

Το ευτύχημα όμως για τον κόσμο μας είναι, ότι δεν ακολουθείται πάντοτε η μητρική συμβουλή. Είναι ευτύχημα για όλους μας, το ότι είναι έξω από την ανθρώπινη φύση να υπάκουει. Η παγκόσμια υποταγή ισοδυναμεί με την παγκόσμια αποτελμάτωση· η ανυπακοή είναι μία από τις προϋποθέσεις προόδου. Διαλέξτε οποιαδήποτε εποχή στην Ιστορία τής ανθρωπότητας και πείτε μου, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα τής τυφλής υπακοής. Αν υποθέσουμε, ότι κάποια στιγμή η Εκκλησία κατάφερνε να έχει τον απόλυτο έλεγχο στον νου τού ανθρώπου, οι λέξεις ελευθερία και πρόοδος δεν θα είχαν σβηστεί από το λεξιλόγιο μας; Ο κόσμος προχωρεί, κάθε φορά, που αψηφά τις «συμβουλές».

Ας υποθέσουμε, ότι οι αστρονόμοι έλεγχαν την επιστήμη τής Αστρονομίας, οι γιατροί την επιστήμη τής Ιατρικής, ότι οι βασιλείς μπορούσαν να ορίσουν, όπως εκείνοι ήθελαν, την μορφή διακυβέρνησης, ότι οι γονείς μας είχαν ακολουθήσει την συμβουλή τού Παύλου, που είπε, «να υποτάσσεσθε στην Εξουσία, γιατί την έχει ορίσει ο θεός», ότι η Εκκλησία μπορούσε να ελέγξει τον κόσμο σήμερα. Θα γυρίζαμε πίσω στο χάος και το σκοτάδι. Η Φιλοσοφία θα χαρακτηριζόταν επονείδιστη, η Επιστήμη θα απαγορευόταν και η ελευθερία θα έδινε μάχη με τη μισαλλοδοξία.

Είναι ευλογία, το ότι σε κάθε εποχή υπήρχαν άτομα, προσωπικότητες με το απαιτούμενο θάρρος, για να υπερασπισθούν τις δικές τους πεποιθήσεις, το μεγαλείο, για να πουν το δικό τους λόγο. Νομίζω, ότι είναι ο Μαγγελάνος εκείνος, ο οποίος είπε: «Η Εκκλησία ισχυρίζεται, ότι η Γη είναι επίπεδη· εγώ όμως, έχω δει τη σκιά της στο φεγγάρι και εμπιστεύομαι περισσότερο μια σκιά από την Εκκλησία.» Στό πλοίο του επικρατούσε απείθεια, οι διαξιφισμοί ήταν συχνοί και οι επιχειρήσεις του στέφονταν με επιτυχία.

Το πρόβλημα με τούς περισσότερους ανθρώπους είναι, ότι υποκύπτουν στην Εξουσία. Δείχνουν σεβασμό για το παλιό, μόνο καί μόνο επειδή είναι παλιό, ωραιοποιούν τούς νεκρούς, μόνο και μόνο επειδή είναι νεκροί, πιστεύουν, ότι οι Πατέρες τού έθνους τους είναι οι μέγιστοι τής γης. Πιστεύουν τυφλά ένα σωρό πράγματα, γιατί «τα αγαπά ο λαός», είναι «πατριωτικά», γιατί έτσι τούς είπαν, όταν ήταν πολύ μικροί, γιατί θυμούνται αμυδρά τη μητέρα τους να τούς τα διαβάζει από ένα βιβλίο...

Η εκπαίδευση, που λαμβάνει κάποιος στα παιδικά του χρόνια, επιδρά καταλυτικά στην πορεία του, στη ροπή του προς τις προκαταλήψεις και τη δεισιδαιμονία. Πρώτα μαθαίνουμε στα παιδιά, ότι υπάρχει ένα βιβλίο, που διδάσκει την απόλυτη Αλήθεια, ότι γράφτηκε από τον ίδιο το θεό, έπειτα τούς λέμε, ότι το να αμφισβητήσουμε την αλήθεια του είναι αμαρτία, το να την αρνηθούμε είναι έγκλημα κι ότι, αν φθάσουμε στο θάνατο χωρίς να το πιστεύουμε, θα είμαστε για πάντα καταραμένοι και χωρίς έλεος από τον Κλήρο. Όταν τα παιδιά διαβάζουν τη Βίβλο, δεν έχουν την πνευματική ωριμότητα, για να ελέγξουν την εγκυρότητα των όσων διαβάζουν. Την δέχονται ως θέσφατο.

Διαβάστε περισσότερα στην Ελεύθερη Έρευνα

Πειρατικός FM: I 'm yours!

2011-04-04T00:07:00.005+03:00

Είναι κάτι τηλεοπτικές διαφημίσεις που πέρα από το διαφημιζόμενο προϊόν σε συνεπαίρνουν με τις μουσικές τους, τόσο που δεν μπορείς παρά να σιγοτραγουδάς συνέχεια στο ρυθμό τους...

...Όπως με την πρόσφατη διαφήμιση του ΟΤΕ, αν δεν κάνω λάθος -who cares!- και το καταπληκτικό τραγούδι του Jason Mraz. Απολαύστε το εδώ σε μια ακουστική εκτέλεση.

Δρόμοι...

2011-03-25T23:21:00.002+02:00

I live now only with strangers
I talk to only strangers
I walk with angels that have no place
Streets of fire

Δρόμοι της φωτιάς... Δρόμοι των πόλεων... Δρόμοι του Βερολίνου... Δρόμοι του Λονδίνου... Δρόμοι της Φιλαδέλφειας... Δρόμοι της Νέας Υόρκης... To θέμα της καινούριας μου playlist είναι οι δρόμοι και μαζί η εσωτερική αναζήτηση, η μισαλλοδοξία (του ναζισμού), οι άστεγοι, το AIDS, η Νέα Υόρκη... Τα κομμάτια από τους:

Bruce Springsteen (Streets of fire)
Mick Jagger (Streets of Berlin)
Sinead O' Connor (Streets of London)
Bruce Springsteen (Streets of Philadelphia)
Koll G Rap & DJ Polo (Streets of New York)

Πατροπαράδοτες συνταγές για την 25η Μαρτίου

2011-03-25T08:28:00.004+02:00

Βακαλάος Ειρηνικού

Πλούσιος σε ιώδιο-131. Θεωρείται πολύ καλή πηγή στροντίου-90 και πλουτωνίου-239. Ιδανικός για όσους πάσχουν από έλλειψη καισίου-137. Μαγειρέψτε τον με τον κλασικό, πατροπαράδοτο τρόπο. Πριν τον τηγανίσετε, θωρακείστε τον με ένα κουρκούτι για να διατηρήσει τα πλούσια ραδιενεργά συστατικά του. Συνοδέψτε τον με σκορδαλιά. Η ίδια συνταγή και για την Κυριακή των Βαϊων. Καλή σας όρεξη.

Η πορεία του ραδιενεργού νέφους προς την Ελλάδα

2011-03-24T21:34:00.006+02:00

Τελικά το ραδιενεργό νέφος από την Ιαπωνία βρήκε το δρόμο του προς την Ελλάδα και αύριο το μεσημέρι θα βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας, όπου θα παραμείνει μερικές μέρες, μέχρι την επόμενη δόση, αφού οι εκρήξεις στη Φουκουσίμα συνεχίζονται...

Υπεροψία και μέθη: Ο Καdάφη του Καbάφη

2011-03-20T15:30:00.007+02:00

Ο Δαρείος

Ο ποιητής Φερνάζης το σπουδαίον μέρος
του επικού ποιήματός του κάμνει.
Το πως την βασιλεία των Περσών
παρέλαβε ο Δαρείος Υστάσπου. (Απ’ αυτόν
κατάγεται ο ένδοξός μας βασιλεύς,
ο Μιθριδάτης, Διόνυσος και Ευπάτωρ). Αλλ’ εδώ
χρειάζεται φιλοσοφία∙ πρέπει ν’ αναλύσει
τα αισθήματα που θα είχεν ο Δαρείος:
ίσως υπεροψίαν και μέθην∙ όχι όμως – μάλλον
σαν κατανόησι της ματαιότητος των μεγαλείων.
Βαθέως σκέπτεται το πράγμα ο ποιητής.

Αλλά τον διακόπτει ο υπηρέτης του που μπαίνει
τρέχοντας, και την βαρυσήμαντη είδησι αγγέλλει.
Άρχισε ο πόλεμος με τους Ρωμαίους.
Το πλείστον του στρατού μας πέρασε τα σύνορα.

Ο ποιητής μένει ενεός. Τι συμφορά!
Πού τώρα ο ένδοξός μας βασιλεύς,
ο Μιθριδάτης, Διόνυσος και Ευπάτωρ,
μ’ ελληνικά ποιήματα ν’ ασχοληθεί.
Μέσα σε πόλεμο – φαντάσου, ελληνικά ποιήματα.

Αδημονεί ο Φερνάζης. Ατυχία!
Εκεί που το είχε θετικό με τον «Δαρείο»
ν’ αναδειχθεί, και τους επικριτάς του,
τους φθονερούς, τελειωτικά ν’ αποστομώσει.
Τι αναβολή, τι αναβολή στα σχέδιά του.

Και νάταν μόνο αναβολή, πάλι καλά.
Αλλά να δούμε αν έχουμε κι ασφάλεια
στην Αμισό. Δεν είναι πολιτεία εκτάτως οχυρή.
Είναι φρικτότατοι εχθροί οι Ρωμαίοι.
Μπορούμε να τα βγάλουμε μ’ αυτούς,
οι Καππαδόκες; Γένεται ποτέ;
Είναι να μετρηθούμε τώρα με τες λεγεώνες;
Θεοί μεγάλοι, της Ασίας προστάται, βοηθήστε μας.-

Όμως μες σ’ όλη του την ταραχή και το κακό,
επίμονα κ’ η ποιητική ιδέα πάει κ’ έρχεται –
το πιθανότερο είναι, βέβαια, υπεροψίαν και μέθην∙
υπεροψίαν και μέθην θα είχεν ο Δαρείος.

[94, 1920]

Κ.Π. Καβάφη, Ποιήματα (1897-1933), Στιχαριθμημένη έκδοση φροντισμένη από τον Γ.Π. Σαββίδη, εκδ. Ίκαρος 1991.

Η πορεία του ραδιενεργού νέφους από την Ιαπωνία

2011-03-17T15:46:00.004+02:00

Δες την πορεία του εδώ

Η ρητορική της προπαγάνδας στο διαδίκτυο (Η περίπτωση της χρεωκοπίας της Ελλάδας)

2011-03-13T21:48:00.007+02:00

Η ανάρτησή μου αυτή αποτελεί συνέχεια μιας παλαιότερης (Το διαδίκτυο ως μέσο διασποράς ψευδών ειδήσεων και άσκησης προπαγάνδας. Οι περιπτώσεις Δραγώνα, Χαμάς και gamato). Αυτή τη φορά θα με απασχολήσει η περίπτωση του γνωστού κειμένου για τη χρεωκοπία της Ελλάδας που μπορείτε να διαβάσετε αναδημοσιευμένο εδώ. Πιο συγκεκριμένα θα αναλύσω τη ρητορική αυτού του κειμένου, αλλά και όλων των υπόλοιπων μια και χρησιμοποιούν κοινά τεχνάσματα για να διαδώσουν τις ιδέες τους.

Πρώτα απ’ όλα, στον πρόλογό του ο συντάκτης διαβεβαιώνει ότι γνωρίζει εκ των έσω τα πράγματα στα οποία αναφέρεται και ότι πρόκειται να κάνει μια τρομερή αποκάλυψη, με στόχο να πληροφορήσει και τους υπόλοιπους Έλληνες. Ο τρόπος τους αυτός είναι ιδιαίτερα δραστικός γιατί εκμεταλλεύεται δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Ελλήνων: τον εθισμό τους στις αποκαλύψεις (πρακτική που εφαρμόζεται στην επίσημη δημοσιογραφία) και στη συνομωσιολογία. Και τα δυο πατάνε στην πολιτική πρακτική που εφαρμόζουν στην Ελλάδα κυβερνήσεις και κόμματα: αδιαφάνεια και συναλλαγή κάτω από το τραπέζι (και πίσω από την πλάτη των Ελλήνων).

Στη συνέχεια, ο συντάκτης παρουσιάζει με λεπτομέρειες την αποκάλυψή του, την εγκυρότητα της οποίας εγγυάται η προσωπική του μαρτυρία (για την αυθεντικότητα της μας προετοίμασε ήδη στον πρόλογο). Η περιγραφή του αποσκοπεί κυρίως στο θυμικό των αναγνωστών, καλλιεργώντας αισθήματα τρόμου και πανικού.

Αξιοσημείωτος είναι ο γραμματικός χρόνος που χρησιμοποιεί. Είναι ο μέλλοντας αλλά όχι αυτός που ξέρουμε από την γραμματική (ο χρόνος δηλαδή που αναφέρεται σε ένα γεγονός που ίσως γίνει στο μέλλον). Ο μέλλοντας αυτός είναι ο χρόνος της προφητείας, που παρουσιάζει τα μελλούμενα ως τετελεσμένα γεγονότα, σα να έχουν ήδη συμβεί. Αυτό το κάνει με τις βεβαιότητες που δημιουργεί. Στη χρεωκοπία της Ελλάδας για παράδειγμα, παρουσιάζονται τα λόγια του πρωθυπουργού μέσα σε εισαγωγικά. Όλοι γνωρίζουμε ότι χρησιμοποιούμε τα εισαγωγικά όταν θέλουμε να μεταφέρουμε αυτούσια τα λόγια κάποιου. Το παράδοξο εδώ είναι ότι τα λόγια αυτά δεν τα έχει πει ακόμα ο πρωθυπουργός αλλά πρόκειται να τα πει. Και ο συντάκτης γνωρίζει την ορθή χρήση των εισαγωγικών. Εσκεμμένα τα χρησιμοποιεί όπως τα χρησιμοποιεί, με στόχο να παρουσιάσει το μελλούμενο ως τετελεσμένο.

Η κατασκευή αυτών των κειμένων αποδεικνύει περίτρανα τον προπαγανδιστικό τους χαρακτήρα. Δε θα κατηγορήσω τους μπλόγκερς που τα αναδημοσιεύουν για συμμετοχή στην προπαγάνδα -αν και όταν αναδημοσιεύεις κάτι χωρίς να πάρεις κάποια απόσταση από τα γραφόμενα, σημαίνει ότι το προσυπογράφεις –τουλάχιστον αυτό ισχύει για μένα. Όπως έχω ξαναπεί οι μπλόγκερς υποκινούνται από αγαθά αισθήματα: θέλουν να μοιραστούν τη γνώση και την πληροφορία. Τα προπαγανδιστικά κείμενα όμως, έτσι όπως είναι κατασκευασμένα, ασκούν έναν ψυχαναγκασμό στον αναγνώστη –που επιτείνεται από εκείνο το γραφικό «διαδώστε το»- που θέλοντας και μη αναπαράγει τα γραφόμενα.

Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν και άλλα τέτοια κείμενα. Είμαι βέβαιος ότι οι μπλόγκερς άθελά τους θα γίνουν πάλι φορείς της προπαγάνδας. Αργά ή γρήγορα όμως οι μάσκες πέφτουν. Στην παλιότερη ανάρτηση είχα προσπαθήσει να μαντέψω τους συντάκτες αυτών των κειμένων. Δε θα το κάνω τώρα. Έχει επιληφθεί του θέματος η δικαιοσύνη –τρομάρα της. Αύριο είπαν ότι θα ξέρουμε το συντάκτη. Λέτε να εκπλαγούμε;

Ο πυρηνικός τρόμος στα "Όνειρα" του Κουροσάβα

2011-03-13T13:10:00.004+02:00

Χθες διάλεξα ένα πιο όμορφο όνειρο από την ταινία του Κουροσάβα, αυτό που αφορά τον Van Gogh, αποφεύγοντας να παρουσιάσω τον εφιάλτη "Το βουνό Φίτζι στα κόκκινα". Ο εφιάλτης αναφέρεται στη στιγμή της έκρηξης έξι πυρηνικών αντιδραστήρων και στον επακόλουθο τρόμο των ανθρώπων. Με αφορμή τα γεγονότα που εκτυλίσσονται τώρα στην Ιαπωνία, αναρωτιέμαι αν αυτός ο τρόμος που βιώνουν αυτή τη στιγμή οι Ιάπωνες και που έχει υποχρεώσει 36 εκατομμύρια ανθρώπους στο Τόκιο να είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους αντισταθμίζει τα οφέλη από τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Η καταστροφή των αντιδραστήρων διαρκεί μια στιγμή -και μπορεί να μην την πάρεις καθόλου είδηση. Ο τρόμος όμως από την αόρατη ραδιενέργεια έχει άλλη διάρκεια στον ανθρώπινο ψυχισμό -αν και στην ταινία δεν είναι αόρατος μια και είχε ληφθεί μέριμνα να χρωματιστούν, με διαφορετικό χρώμα το καθένα, τα διάφορα ραδιενεργά στοιχεία για να φαίνονται. Αυτό άραγε κάνει τον τρόμο περισσότερο ανεκτό;

Ας μιλήσουμε για τέχνη: ο Vincent του Κουροσάβα

2011-03-12T21:05:00.005+02:00

Από τον περίφημο πίνακα του Vincent Van Gogh "Σιταγρός με κοράκια" εμπνεύστηκε ο Κουροσάβα ένα από τα όνειρα της ομώνυμης ταινίας του. Ο ήρωάς του ταξιδεύει μέσα από τους πίνακες του τρελού Ολλανδού, τον συναντάει την ώρα που ζωγραφίζει και τον ακούει να του λέει τα εξής:

"Η σκηνή που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής, δεν κάνει τον πίνακα ζωγραφικής. Αν βρεις τον χρόνο και κοιτάξεις πιο κοντά, όλη η φύση έχει τη δική της ομορφιά. Όταν μια φυσική ομορφιά είναι εκεί, χάνομαι μέσα της. Και τότε, σα σε όνειρο, η σκηνή ζωγραφίζεται μόνη της για μένα. Ναι, καταναλώνω αυτό το φυσικό σκηνικό, το καταβροχθίζω πλήρως και εξ ολοκλήρου. Και όταν τελειώσω, η εικόνα ζωγραφίζεται μπροστά μου ολοκληρωμένη. Αλλά είναι τόσο δύσκολο να την κρατήσω μέσα μου.

...Δουλεύω, μοχθώ, οδηγώ τον εαυτό μου σαν ατμομηχανή. Πρέπει να βιαστώ. Η ώρα φεύγει. Τόσος λίγος χρόνος έμεινε. Πρέπει να ζωγραφίσω.
...Ο ήλιος με εξαναγκάζει να ζωγραφίσω. Δεν μπορώ να χάνω το χρόνο μου μιλώντας μαζί σου."

Ο Στοππάκιος στη Χώρα των Θαυμάτων: Θαύμα 3ο

2011-03-10T11:06:00.006+02:00

Το θαύμα αυτή τη φορά δεν είναι δικό μου, είναι του Ντομινίκ Στρος-Καν

Οι Έλληνες είναι βουτηγμένοι στα σκατά!

Greeks are plunged into shit!

Από την Καθημερινή

Υπάρχουν και οι Πομάκοι, κύριε Παπανδρέου!

2011-03-10T07:25:00.001+02:00

Έχοντας γνωρίσει από κοντά Πομάκους συμπατριώτες μας και γνωρίζοντας τον αγώνα τους να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, τη γλώσσα και τα έθιμά τους, είναι λυπηρό να διαπιστώνεις ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός τους αγνόησε επιδεικτικά στην πρόσφατη επίσκεψή του στη Θράκη. Παρακάτω αναδημοσιεύω από εδώ το παράπονο -έτσι το αντιλαμβάνομαι- ενός Πομάκου προς τον κ. Παπανδρέου. Τις απόψεις των Πομάκων μπορείτε να τις διαβάσετε και στην ηλεκτρονική τους εφημερίδα, τη Ζαγάλισα.

Τα χαρίζει όλα ο Γιώργος Παπανδρέου

Γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα,
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας, Εκδότης της Πομάκικης εφημερίδας NATPRESH, Αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης

Ένα από τα πιο σκληροπυρηνικά χωριά της ορεινής Ξάνθης επισκέφθηκε στα μέσα του Φεβρουαρίου ο πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου. Πρόκειται για τον οικισμό Δημάριο του δήμου Μύκης απ’ όπου κατάγονται αρκετοί από εκείνους που εντάσσονται στους λεγόμενους φανατισμένους υποστηρικτές της άποψης του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, ότι στη Θράκη δεν υπάρχει μουσουλμανική αλλά τουρκική μειονότητα...»

Βέβαια και μόνο η επιλογή του συγκεκριμένου χωρίου από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και όχι κάποιος άλλος οικισμός, σημαίνει πολλά. Οι άνθρωποι που επέλεξαν να φέρουν τον πρωθυπουργός της χώρας στο Δημάριο και όχι οπουδήποτε άλλου, ξέρουν πολύ καλά ποιο είναι το Δημάριο και ποιες οι θέσεις των κατοίκων του περί των μειονοτικών ζητημάτων.

Πέρα από την επιλογή του χωριού που θα επσικέφτονταν ο Γιώργος Παπανδρέου, κανείς μας, ούτε και οι λεγόμενοι μειονοτικοί κύκλοι, δεν περίμεναν να ακούσουν αυτά που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, γι’ αυτό άλλωστε οι δυο μουσουλμάνοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στη Θράκη σε δηλώσεις τους στα μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για ένα ιστορικό άνοιγμα της κυβέρνησης, εγώ θα το χαρακτήριζα ως ιστορικό ξεπούλημα.
Πραγματικά ο κύριος Παπανδρέου έφτασε στο σημείο να πει ένα μεγάλο ΝΑΙ σε όλα όσα εδώ και χρόνια διεκδικεί η Άγκυρα, είπε ναι σε όλα εκείνα που θα επιτρέψουν στη γείτονα χώρα να αλωνίζει ανενόχλητη στη Θράκη χωρίς κανένας πλέον αν μπορεί να τη σταματήσει.

Καταρχήν είπε εμμέσως πλην σαφώς ΝΑΙ στην εκλογή του μουφτή, εκεί βέβαια τόνισε ότι για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να προηγηθεί ένας εποικοδομητικός διάλογος όχι μόνο ανάμεσα σε μειονοτικούς και κυβερνητικούς παράγοντες αλλά ένας διακομματικός διάλογος διότι όπως είπε χαρακτηριστικά, το θέμα είναι ευαίσθητο και λεπτό και δεν πρέπει να υπάρχουν πρόχειροι χειρισμοί του. Βέβαια όλοι μας ξέρουμε τι σημαίνει εκλογή του μουφτή αλλά για όσους δεν ξέρουν, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στις μέχρι τώρα δράσεις των δήθεν εκλεγμένων ψευτομουφτήδων Ξάνθης και Κομοτηνής και θα καταλάβουν αμέσως γιατί η Άγκυρα ζητάει με τόση επιμονή να εκλέγονται στο εξής οι μουφτήδες και όχι να διορίζονται από το κράτος.
Μου κάνει όμως ιδιαίτερη εντύπωση που ο κύριος Παπανδρέου δε ζήτησε να κάνει το ίδιο πράγμα και η Τουρκία, να εκλέγονται δηλαδή κι εκεί οι μουφτήδες διότι όπως όλοι γνωρίζουμε, πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει εκλεγμένος μουφτής. Δε μπορώ να πιστέψω ότι αυτό δεν το γνωρίζει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Μαζί με την εκλογή των μουφτήδων όμως ο πρωθυπουργός της χώρας μας, είπε ΝΑΙ και στην εκλογή των επιτροπών που διαχειρίζονται τη βακουβική επιτροπή, να μπορεί δηλαδή κι εκεί να κάνει κουμάντο η Τουρκία λες και μιλάμε για δική της περιουσία. Εδώ βέβαια θα μου πει κάποιος, «μα γιατί αυτοί που θα εκλεγούν είτε ως μουφτήδες είτε ως μέλη των επιτροπών που θα χειρίζονται τη Βακουβική επιτροπή, να είναι άνθρωποι της Τουρκίας;» η απάντηση είναι απλή, όταν το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής μπορεί και καθορίζει το αποτέλεσμα των εθνικών ή των αυτοδιοικητικών εκλογών στη Θράκη, στις περιοχές δηλαδή όπου ψηφίζουν μουσουλμάνοι, ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα κάνει σε αυτές τις εκλογές για μουφτή ή για βακουφικές επιτροπές.

Κι αν σε όλα τα παραπάνω το ΝΑΙ του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο αφού όπως προανέφερα έβαλε ως όρο το διακομματικό διάλογο, σε κάποια άλλα πάγια αιτήματα της Άγκυρας είπε ΝΑΙ με τόνο. Τι ζητάει τόσο καιρό η Τουρκία και οι εδώ άνθρωποι της; Μα φυσιικά να γίνονται περισσότερα μαθήματα στην τουρκική στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία κι αυτό το υποσχέθηκε ο κύριος Παπανδρέου, είπε ξεκάθαρα ότι θα ενισχυθεί η τουρκική γλώσσα στα δημοτικά σχολεία των μουσουλμάνων. Δε μας είπε μόνο σε τι θα βοηθήσει αυτό τους κατά τα άλλα Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες της Θράκης.

Κάτι άλλο το οποίο υποσχέθηκε ευθέως ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι ότι στο εξής όσοι από τους μουσουλμάνους επιθυμούν να δίνουν προφορικές εξετάσεις στην τουρκική για να αποκτήσουν δίπλωμα οδήγησης, θα μπορούν να το κάνουν. Αλήθεια, ο μουσουλμάνος που μιλάει μόνο την πομάκικη γλώσσα ή ο Ρομ που μιλάει μόνο τη δική του γλώσσα, πως θα μπορέσει να αποκτήσει δίπλωμα οδήγησης; Εκτός κι αν αυτός δεν είναι άνθρωπος, εκτός κι αν στην κυβέρνηση αυτή του ΠΑΣΟΚ θεωρούν ανθρώπους μόνο όσους δηλώνουν Τούρκοι.

Επίσης ο πρωθυπουργός μας, υποσχέθηκε ότι στα ΚΕΠ και κατ’ επέκταση σε όλους τους φορείς παροχής υπηρεσιών που λειτουργούν σε περιοχές με μουσουλμάνους κατοίκους, θα προσλαμβάνονται υπάλληλοι οι οποίοι εκτός από την Ελληνική, θα μιλάνε και την Τουρκική γλώσσα. Ούτε εδώ φαίνεται να ενημέρωσαν τον κύριο Παπανδρέου ότι στη ΕΛΛΗΝΙΚΗ Θράκη υπάρχουν δυστυχώς και μουσουλμάνοι οι οποίοι δεν ξέρουν ούτε την Ελληνική ούτε και την Τουρκική γλώσσα. Αυτοί δηλαδή δε θα εξυπηρετούνται σε καμιά υπηρεσία; Βέβαια με βάση την απλή λογική, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι υπάλληλοι των διαφόρων υπηρεσιών, εκτός από Ελληνικά και Τουρκικά, μιλάνε και Πομάκικα κι άρα θα είναι σε θέση να εξυπηρετούν και τους καθαρά πομακόφωνους μουσουλμάνους της περιοχής.
Μου κάνει όμως εντύπωση που αυτό δεν αναφέρθηκε από τη μεριά του πρωθυπουργό, δεν είπε ούτε λέξη για Πομάκους, για Πομάκικη γλώσσα ή για Πομακοχώρια. Γιατί άραγε. Μόνο οι τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι της Θράκης έχουν δικαίωμα να εξυπηρετούνται στη γλώσσα τους;

Φυσικά εδώ μπαίνει ένα μεγάλο ζήτημα για το οποίο έχω γράψει αρκετές φορές ως τώρα. Φτάσαμε δυστυχώς στο σημείο να μιλάμε για το αν στις δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν σε περιοχές με μουσουλμάνους θα προσλαμβάνονται υπάλληλοι που να μιλάνε δύο ή και τρεις γλώσσες ώστε να μπορούν να εξυπηρετούνται όχι κανένας άλλος, αλλά Έλληνες πολίτες οι οποίοι απλά έχουν την ιδιαιτερότητα να είναι μουσουλμάνοι και όχι χριστιανοί. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί αυτό το κράτος στο οποίο λέγεται πως γεννήθηκε η δημοκρατία δε φρόντισε ποτέ να διδάξει σωστά στους ανθρώπους αυτούς την επίσημη γλώσσα της πατρίδας τους, την Ελληνική; Φυσικά, μην ξεχνάτε πως μια αμόρφωτη μειονότητα είναι πολύ πιο βολική και για την Ελλάδα και για την Τουρκία απ’ ότι μια μορφωμένη. Τον μορφωμένο άνθρωπο δε μπορείς να τον καθοδηγήσεις εκεί που θες ενώ τον αμόρφωτο, φτάνει μόνο να τους πεις πως σε περίπτωση που δηλώσει πως είναι Έλληνας θα βράζει στα καζάνια της κόλασης στον άλλο κόσμο, για να τον πάρεις με το μέρος σου.

Τίποτα λοιπόν απ’ όσα έγιναν και γίνονται αναφορικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, δεν είναι τυχαίο, όλα αποσκοπούν στον καλύτερο δυνατό έλεγχο της και από τις δυο πλευρές.

Επίσης ο κύριος Παπανδρέου δεσμεύτηκε για την ταχύτερη δυνατή κατασκευή του κάθετου άξονα Βουλγαρίας - Ελλάδας μέσο του χωριού Δημαρίου. Δε μας έφτανε δηλαδή ο υπάρχον δρόμος από και προς τη Βουλγαρία ο οποίος μόνο προβλήματα μας δημιουργεί, θα μας φτιάξουν και άλλον. Αναρωτιέμαι, δεν το βλέπουν οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ πως από τότε που άνοιξαν τα σύνορα στον Άγιο Κωνσταντίνο, πενταπλλασιάστηκε η μικροεγκληματικότητα στην Ξάνθη; Δεν τους ενημέρωσε κανείς ότι οι κάτοικοι της ορεινής περιοχής ζουν κλειδωμένοι στα σπίτια τους επειδή τα χωριά τους έχουν γεμίσει με Βούλγαρους οι οποίοι δεν έχουν αφήσει σπίτι στο οποίο δεν έχουν μπει; Δεν ξέρουν ότι από τότε που άνοιξε ο δρόμος για τη Βουλγαρία, η τοπική μας αγορά, τόσο αυτή της ορεινής περιοχής όσο και αυτή της πόλης, ερημώνει διότι από τη μια όλοι οι Ξανθιώτες τρέχουν για τα ψώνια τους, ακόμα και για τα καύσιμα τους στη γειτονική χώρα όπου όλα είναι πάμφθηνα κι από την άλλη τα πομακοχώρια της Ξάνθης έχουν γεμίσει με παράνομους Βούλγαρους μικροπωλητές οι οποίοι εφοδιάζουν τους καταναλωτές με ότι χρειαστούν σε πολύ καλύτερες τιμές. Κάποτε μας είχαν πει ότι αυτός ο δρόμος θα φέρει ανάπτυξη στην Ξάνθη, ότι τα ξενοδοχεία της πόλης δε θα χωράνε τους επισκέπτες, ότι οι μικροεπιχειρηματίες της περιοχής θα πλουτίσουν.

Που πήγαν όλα αυτά; Εμείς μέχρι τώρα μόνο λουκέτα στα μαγαζιά μας βλέπουμε, μόνο για διαρρήξεις και ληστείες ακούμε. Μετά από όλα αυτά όμως η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ανακοίνωσε και τη δημιουργία του νέου κάθετου άξονα ο οποίος μάλλον αποσκοπεί στο να φέρει στη χώρα μας τους Βούλγαρους εκείνους που για την ώρα δεν κατάφεραν αν έρθουν και να μπουν στα σπίτια μας.

Το αστείο στην όλη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο χωριό Δημάριο ήταν που ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας ότι η χώρα μας περνάει δύσκολες οικονομικά στιγμές κι ότι ο ίδιος δεν ήρθε για να τάξει. Πράγματι, δεν έταξε τίποτα, πέρα από τον κάθετο άξονα Βουλγαρίας Ελλάδας, που να κοστίζει έστω και ένα ευρώ στη χώρα μας. Όλα όσα όμως υποσχέθηκε δεν ήταν τίποτα άλλο από προεκλογικές υποσχέσεις οι οποίες όπως ξέρουν πολύ καλά στο ΠΑΣΟΚ θα φέρουν χιλιάδες ψήφους στην κυβέρνηση στις διαφαινόμενες πρόωρες εθνικές εκλογές. Άρα δεν έταξε τίποτα που να κοστίζει σε χρήματα αλλά έταξε πράγματα που συνιστούν αυτό που λέμε ξεπούλημα των πάντων.
Έχοντας προφανώς κατά νου να πάει σε πρόωρες εθνικές εκλογές, ήρθε στην Ξάνθη και υποσχέθηκε να κάνει πράξη όλα όσα εδώ και χρόνια ζητάει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής το οποίο και ξέρει να κερδίζει για λογαριασμό άλλων εκλογές.

Κάποιοι από τους συγκεντρωμένους κατοίκους τον ρώτησαν γιατί στα χωριά τους δε μπορούν να παρακολουθούν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, γιατί δεν έχουν σήμα τους αλλά για το συγκεκριμένο θέμα δεν είπε ούτε κουβέντα ο κύριος Παπανδρέου. Του ζήτησαν την προώθηση του Μπασμά, μια από τις καλύτερες στον κόσμο ποικιλίες καπνού που παράγεται στην Ξάνθη, και σε άλλες χώρες ώστε να αυξήσουν τις ποσότητες που παράγουν και να αρχίζουν να πουλάνε σε καλύτερες τιμές την παράγωγή τους. Ούτε και γι’ αυτό το θέμα όμως είχε να τους πει κάτι, απλά αρκέστηκε στο να τους παραπέμψει στους αγροτικούς συνεταιρισμούς και την πιο σωστή λειτουργία τους. Του παραπονέθηκαν για την απάτη με τα πλαστά ένσημα που έστησαν κάποιοι και εξαπάτησαν εκατοντάδες οικοδόμους πουλώντας τους πλαστά ένσημα, του του ζήτησαν δικαίωση τους και τιμωρία αυτών των ανθρώπων που τους έκλεψαν με αυτό τον τρόπο τα λεφτά αλλά ο κύριος Παπανδρέου ούτε και γι’ αυτό είχε να πει κάτι.

Γενικά δεν απάντησε σε κανένα από τα θέματα που του τέθηκαν, ήρθε με δική του λίστα θεμάτων, ήταν προαποφασισμένο το τι θα πει και τι θα υποσχεθεί και όλα ήταν σα να μην ειπώθηκαν. Φυσικά για όλα όσα ανακοίνωσε ο Γιώργος Παπανδρέου δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση από τα τοπικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην Ξάνθη, κανείς δεν είτε το θάρρος να του πει πως αυτά που λέει βλάπτουν το εθνικό μας συμφέρον, ότι ευνοούν τα παιχνίδια της Άγκυρας στη Θράκη. Άλλωστε δεν ήταν και εύκολο να διαφωνήσει κανείς με τον πρωθυπουργό αφενός μεν γιατί θα διακινδύνευε τη θέση του στο κόμμα κι αφετέρου γιατί δίπλα και απέναντι στον πρωθυπουργό ήταν ορισμένοι από τους πιο φανατικούς υποστηριχτές του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και των θέσεων που αυτό εκφράζει.

Κακά τα ψέματα, το τουρκικό προξενείο φέρνει ψήφους και το ΠΑΣΟΚ το οποίο είναι με την πλάτη στο τοίχο, χρειάζεται ψήφους ώστε να έχει κάποιες ελπίδες να κερδίσει τις εκλογές που θα προκηρύξει.

Για να κερδηθούν λοιπόν οι ψήφοι της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη η λύση είναι μία. Κάνουνε πράξη όλα όσα ζητάει η Τουρκία και η μειονότητα γίνεται και πάλι πράσινη. Θέλουν περισσότερα τουρκικά στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία, τους τα υποσχέθηκαν. Θέλουν εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης στην τουρκική, σύντομα θα γίνει. Ζητάνε τουρκόφωνους υπαλλήλους στις δημόσιες υπηρεσίες, σε λίγο θα τους έχουμε. Θέλουν εκλογή των μουφτήδων και των επιτροπών που διαχειρίζονται τις βακουφικές περιουσίες, ο δρόμος άνοιξε και πολύ σύντομα θα είναι πλέον γεγονός. Ξεχνάνε όμως στο ΠΑΣΟΚ πως όλα αυτά δεν είναι απαίτηση όλων των μουσουλμάνων της Θράκης αλλά μόνο λίγων οι οποίοι και ζουν έχοντας ως επάγγελμα την παροχή των υπηρεσιών τους στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και κατά συνέπεια στην Άγκυρα.

Ξεχνάνε στο ΠΑΣΟΚ ότι τον απλό το μουσουλμάνο δεν το νοιάζει τι είναι αλλά το πώς θα ζήσει αυτός και τα παιδιά του. Τον ενδιαφέρει να πουλήσει πιο ακριβά τον καπνό που παράγει, τον ενδιαφέρει να βρουν μια δουλειά τα παιδιά του, τον ενδιαφέρει να μπει το ψωμάκι μέσα στο σπίτι του. Ελάχιστοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται αν η μειονότητα της Θράκης είναι μουσουλμανική ή τουρκική και οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν στην ομάδα των 3500 έμμισθων συνεργατών της Άγκυρας.

Δυστυχώς όμως εκείνοι καθορίζουν τους όρους του παιχνιδιού, ένα παιχνίδι στο οποίο αποφάσισε να πάρει πρωταγωνιστικό ρόλο η ελληνική κυβέρνηση. Εμπρός λοιπόν, την επόμενη φορά που ο πρωθυπουργός ή κάποιος υπουργός θα επισκεφθεί τη Θράκη, ας μη βάλει κοστούμι, ας φορέσει τη φανέλα της εθνικής Θράκης που δημιούργησαν εκείνοι που ονειρεύονται ένα ανεξάρτητο κρατίδιο στη Θράκη κι ας κρατάει στο χέρι του τη σημαία της ανεξάρτητης Θράκης. Έτσι κι αλλιώς ακόμα και τα τελευταία όπλα που είχαμε στα χέρια μας ως χώρα, ο κύριος Παπανδρέου αποφάσισε όχι να τα πουλήσει διότι όταν πουλάς σημαίνει ότι παίρνεις και κάποιο αντάλλαγμα, αλλά να τα χαρίσει στη Τουρκία.
Ο θεός να βάλει το χέρι του αν και για την ώρα μόνο ο κύριος Παπανδρέου το βάζει.

Έκκληση για σχηματισμό επιτροπής λογιστικού ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους

2011-03-08T19:31:00.005+02:00

Το Ελληνικό κείμενο ακολουθεί Αγγλική μετάφρασή του.
Greek text is followed by English translation.

Οι υπογράφοντες πιστεύουμε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) η οποία θα εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, ή εγγυημένο από το κράτος.

Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους. Η ΕΛΕ θα επιχειρήσει επίσης να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους.

Το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος βρίσκονται στην καρδιά της κρίσης της Ευρωζώνης. Η παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 πήρε τη μορφή κρίσης χρέους της περιφέρειας της Ευρωζώνης. Σύμφωνα με τον τελευταίο προϋπολογισμό, το ελληνικό δημόσιο χρέος αναμένεται να αυξηθεί από 299 δις ευρώ (ή 127% του ΑΕΠ) το 2009 σε 362 δις ευρώ (ή 159% του ΑΕΠ) το 2011. Η διόγκωση του δημόσιου χρέους επέτεινε τον κίνδυνο εθνικής χρεοκοπίας των περιφερειακών χωρών και αύξησε τις πιθανότητες τραπεζικής χρεοκοπίας στην Ευρώπη. Η ΕΕ, σε συμφωνία με εθνικές κυβερνήσεις, αντέδρασε υιοθετώντας προγράμματα διάσωσης που διευκολύνουν τον προσωρινό δανεισμό των κρατών της Ευρωζώνης και προστατεύουν τις τράπεζες. Αλλά τα μέτρα αυτά δεν κατάφεραν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές, με συνέπεια τα επιτόκια δανεισμού των περιφερειακών χωρών να συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Επιπλέον, το αντίτιμο των προγραμμάτων ήταν η λιτότητα. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να περικόψουν μισθούς και συντάξεις, να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες, να συρρικνώσουν τις παροχές πρόνοιας, να ιδιωτικοποιήσουν δημόσιες επιχειρήσεις και να απελευθερώσουν τις αγορές. Αναπόφευκτα θα υπάρξει και περαιτέρω κοινωνικό κόστος λόγω αύξησης της ανεργίας, χρεοκοπίας επιχειρήσεων και συρρίκνωσης της παραγωγής.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των προγραμμάτων διάσωσης της ΕΕ, αλλά ο ελληνικός λαός έχει κρατηθεί στο σκοτάδι όσον αφορά τη σύνθεση και τους όρους του δημόσιου χρέους. Η έλλειψη ενημέρωσης συνιστά θεμελιώδη αποτυχία των δημοκρατικών διαδικασιών. Οι λαοί που καλούνται να φέρουν το κόστος των προγραμμάτων της ΕΕ έχουν δημοκρατικό δικαίωμα στην πλήρη πληροφόρηση.

Η ΕΛΕ μπορεί να συμβάλλει στην αναπλήρωση του δημοκρατικού αυτού ελλείμματος. Μπορεί επίσης να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην ανάπτυξη κινημάτων για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Η επιτροπή θα είναι διεθνής και θα αποτελείται από ορκωτούς λογιστές του χρέους και των δημόσιων οικονομικών, από νομικούς, οικονομολόγους, αντιπρόσωπους των εργατικών οργανώσεων και μέλη των οργανώσεων την κοινωνίας των πολιτών. Θα είναι ανεξάρτητη από τα πολιτικά κόμματα, αλλά δεν θα αποκλείει τη συμμετοχή πολιτικών, αρκεί να συμφωνούν με τους σκοπούς της. Η ΕΛΕ θα διασφαλίζει την ύπαρξη εξειδικευμένης γνώσης και θα εγγυάται τον δημοκρατικό έλεγχο καθώς και το υπόλογο όλων των εμπλεκομένων.

Για να επιτύχει το στόχο της η ΕΛΕ θα πρέπει να έχει πλήρη διαχρονική πρόσβαση στις συμβάσεις και εκδόσεις δημόσιου χρέους, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς, ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες ώστε να θέτει στη διάθεσή της όλα τα έγγραφα που κρίνει απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο της. Θα πρέπει επίσης να θεσμοθετηθούν πρόσφοροι τρόποι ώστε να μπορεί να καλεί προς εξέταση δημόσιους λειτουργούς, όπως και να ανοίγει, μετά από αιτιολογημένο αίτημά της και δικαστική συνδρομή, τραπεζικούς λογαριασμούς, ιδίως λογαριασμούς του δημοσίου σε ιδιωτικές τράπεζες και στην Τράπεζα της Ελλάδας. Θα πρέπει, τέλος, να διαθέτει επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξαγάγει το πόρισμά της.

Η δημιουργία διεθνούς και ανεξάρτητης ΕΛΕ για το ελληνικό δημόσιο χρέος αποτελεί αναντίρρητη ανάγκη. Είναι επίσης δημοκρατική απαίτηση του ελληνικού λαού που σηκώνει το βάρος της κρίσης και θέλει να γνωρίζει τις αιτίες της. Από όλες τις απόψεις η ελληνική ΕΛΕ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Yπογράψτε εδώ.

Η ιστοσελίδα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου εδώ.

Δείτε και το βιντεάκι για μια ενημέρωση, στα γρήγορα, περί τίνος πρόκειται.

Υπάρχουν όρια στην ελευθερία έκφρασης;

2011-03-08T11:21:00.003+02:00

Η απάντηση είναι ναι. Κι αυτό δεν σημαίνει πως καταργώ την ελευθερία έκφρασης. Το ζήτημα είναι που βάζουμε τα όρια. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης μας δίνει ένα καλό επιχείρημα σ’ αυτή τη συζήτηση. Σαφέστατα, ο μισαλλόδοξος λόγος, ο λόγος που καλλιεργεί το μίσος εναντίον των απόψεων και των πιστεύω κάποιων κοινωνικών ομάδων -μειονοτήτων σε σχέση με την κυρίαρχη πληθυσμιακή ομάδα- και που προτρέπει σε βία εναντίον αυτών των ομάδων με βάση τα φυλετικά, θρησκευτικά, σεξουαλικά χαρακτηριστικά τους, αυτός ο μισαλλόδοξος λόγος δεν μπορεί και δεν πρέπει να προστατεύεται από τα δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης.

Μπορεί κάποιος να κατηγορήσει αυτόν που πρεσβεύει την παραπάνω άποψη για απόπειρα λογοκρισίας, φασιστική νοοτροπία, αντιδημοκρατικές μεθόδους κλπ κλπ. Πώς διαστρέφουμε έτσι τα πράγματα; Ο μισαλλόδοξος λόγος είναι ένας κατεξοχήν αντιδημοκρατικός, φασιστικός λόγος που εκμεταλλεύεται το δημοκρατικό δικαίωμα της ελευθερίας στην έκφραση για να στραφεί εναντίον του λόγου των μειονοτήτων, και τελικά να το καταργήσει. Πρέπει να είμαστε δημοκρατικοί απέναντι σε ένα τέτοιο λόγο; Πρέπει να δεχόμαστε τη μισανθρωπία και τη βιαιότητά του; Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης προσπαθεί να ποινικοποιήσει το ρατσιστικό λόγο. Είναι αντιδημοκρατκό; Εδώ επαναφέρουμε το παλιό ερώτημα: η δημοκρατία πρέπει να ισχύει για όλους, ακόμα και γι’ αυτούς που επιχειρούν να την καταλύσουν; Επιτρέπεται ένας εχθρός της δημοκρατίας να εκμεταλλεύται όλες τις ελευθερίες που αυτή του παρέχει για να στραφεί εναντίον της και στο τέλος να την καταργήσει;

Οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να απαντήσουν και να θεσμοθετήσουν προς αυτή την κατεύθυνση: κανένα έλεος για τους εχθρούς της δημοκρατίας. Ο δήμος της αρχαίας Αθήνας μας εκπλήσσει με την αυστηρότητα και τη βιαιότητά του σε τέτοιο βαθμό που το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης ωχριά:

«κτενῶ καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ καὶ ψήφῳ καὶ τῇ ἐμαυτοῦ χειρί, ἂν δυνατὸς ὦ, ὃς ἂν καταλύσῃ τὴν δημοκρατίαν τὴν Ἀθήνησι. καὶ ἐάν τις ἄρξῃ τιν᾽ ἀρχὴν καταλελυμένης τῆς δημοκρατίας τὸ λοιπόν, καὶ ἐάν τις τυραννεῖν ἐπαναστῇ ἢ τὸν τύραννον συγκαταστήσῃ. Καὶ ἐάν τις ἄλλος ἀποκτείνῃ, ὅσιον αὐτὸν νομιῶ εἶναι καὶ πρὸς θεῶν καὶ δαιμόνων, ὡς πολέμιον κτείναντα τὸν Ἀθηναίων, καὶ τὰ κτήματα τοῦ ἀποθανόντος πάντα ἀποδόμενος ἀποδώσω τὰ ἡμίσεα τῷ ἀποκτείναντι, καὶ οὐκ ἀποστερήσω οὐδέν. Ἐὰν δέ τις κτείνων τινὰ τούτων ἀποθάνῃ ἢ ἐπιχειρῶν, εὖ ποιήσω αὐτόν τε καὶ τοὺς παῖδας τοὺς ἐκείνου καθάπερ Ἁρμόδιόν τε καὶ Ἀριστογείτονα καὶ τοὺς ἀπογόνους αὐτῶν. Ὁπόσοι δὲ ὅρκοι ὀμώμονται Ἀθήνησιν ἢ ἐν τῷ στρατοπέδῳ ἢ ἄλλοθί που ἐναντίοι τῷ δήμῳ τῷ Ἀθηναίων, λύω καὶ ἀφίημι.»

[Θα εξοντώσω και με το λόγο μου και με τις πράξεις μου και με την ψήφο και ακόμα με τα ίδια μου τα χέρια, αν μπορώ, όποιον καταλύσει τη δημοκρατία στην Αθήνα. Και όποιον, μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, αναλάβει αξιώματα και όποιον επιχειρήσει να γίνει τύραννος ή να εγκαταστήσει τύραννο. Και αν κάποιος άλλος σκοτώσει τον τοιούτο, θα θεωρήσω ότι δεν έσφαλε ενώπιον των θεών και των άλλων ενδιάμεσων δυνάμεων, γιατί σκότωσε τον εχθρό των Αθηναίων, και θα πουλήσω όλη την περιουσία του νεκρού δίνοντας τα μισά σ’ αυτόν που τον σκότωσε χωρίς να του στερήσω τίποτα απ’ όσα δικαιούται. Εάν αυτός που θα σκοτώσει ή θα επιχειρήσει να σκοτώσει κάποιον από δαύτους πεθάνει πάνω στην πράξη, θα προσφέρω σ’ αυτόν και στα παιδιά του όλα τα ευεργετήματα που απολάμβαναν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας και οι απόγονοί τους. Και θα ακυρώσω και θα καταργήσω όλους τους νόμους που θεσπίστηκαν εναντίον του δήμου στην Αθήνα ή στα στρατόπεδα ή όπου αλλού.]

Ο παραπάνω όρκος ήταν χαραγμένος σε μια στήλη που είχε στηθεί μπροστά από το βουλευτήριο της αρχαίας Αθήνας. Και είναι σαφής: οι εχθροί της δημοκρατίας δεν έχουν δημοκρατικά δικαιώματα. Γι’ αυτούς δεν ισχύει η ελευθερία της σκέψης, η ελευθερία του λόγου, ο διάλογος. Δεν έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν αυτή τη μεγάλη κατάκτηση της δημοκρατίας για να τη λοιδωρήσουν, να τη συκοφαντήσουν, να στρέψουν την έχθρα και το μίσος εναντίον της, και τελικά να την καταργήσουν. Οι αρχαίοι Αθηναίοι ήταν κατηγορηματικοί. Εμείς, στη δημοκρατία μας, θα εξακολουθούμε να προσφέρουμε ελεύθερο βήμα στους ρατσιστές; Και για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τους ίδους τους ρατσιστές;

Ανδοκίδη, Περί των μυστηρίων,
Καί μοι ἀνάγνωθι τὸν νόμον τὸν ἐκ τῆς στήλης.
Νόμος.
Ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ. Αἰαντὶς ἐπρυτάνευε, Κλειγένης ἐγραμμάτευε, Βοηθὸς ἐπεστάτει. Τάδε Δημόφαντος συνέγραψεν. Ἄρχει χρόνος τοῦδε τοῦ ψηφίσματος ἡ βουλὴ οἱ πεντακόσιοι <οἱ> λαχόντες τῷ κυάμῳ, οἷς Κλειγένης πρῶτος ἐγραμμάτευεν.

Ἐάν τις δημοκρατίαν καταλύῃ τὴν Ἀθήνησιν, ἢ ἀρχήν τινα ἄρχῃ καταλελυμένης τῆς δημοκρατίας, πολέμιος ἔστω Ἀθηναίων καὶ νηποινεὶ τεθνάτω, καὶ τὰ χρήματα αὐτοῦ δημόσια ἔστω, καὶ τῆς θεοῦ τὸ ἐπιδέκατον· ὁ δὲ ἀποκτείνας τὸν ταῦτα ποιήσαντα καὶ ὁ συμβουλεύσας ὅσιος ἔστω καὶ εὐαγής. Ὀμόσαι δ᾽ Ἀθηναίους ἅπαντας καθ᾽ ἱερῶν τελείων, κατὰ φυλὰς καὶ κατὰ δήμους, ἀποκτενεῖν τὸν ταῦτα ποιήσαντα. Ὁ δὲ ὅρκος ἔστω ὅδε·

«κτενῶ καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ καὶ ψήφῳ καὶ τῇ ἐμαυτοῦ χειρί, ἂν δυνατὸς ὦ, ὃς ἂν καταλύσῃ τὴν δημοκρατίαν τὴν Ἀθήνησι. καὶ ἐάν τις ἄρξῃ τιν᾽ ἀρχὴν καταλελυμένης τῆς δημοκρατίας τὸ λοιπόν, καὶ ἐάν τις τυραννεῖν ἐπαναστῇ ἢ τὸν τύραννον συγκαταστήσῃ. Καὶ ἐάν τις ἄλλος ἀποκτείνῃ, ὅσιον αὐτὸν νομιῶ εἶναι καὶ πρὸς θεῶν καὶ δαιμόνων, ὡς πολέμιον κτείναντα τὸν Ἀθηναίων, καὶ τὰ κτήματα τοῦ ἀποθανόντος πάντα ἀποδόμενος ἀποδώσω τὰ ἡμίσεα τῷ ἀποκτείναντι, καὶ οὐκ ἀποστερήσω οὐδέν. Ἐὰν δέ τις κτείνων τινὰ τούτων ἀποθάνῃ ἢ ἐπιχειρῶν, εὖ ποιήσω αὐτόν τε καὶ τοὺς παῖδας τοὺς ἐκείνου καθάπερ Ἁρμόδιόν τε καὶ Ἀριστογείτονα καὶ τοὺς ἀπογόνους αὐτῶν. Ὁπόσοι δὲ ὅρκοι ὀμώμονται Ἀθήνησιν ἢ ἐν τῷ στρατοπέδῳ ἢ ἄλλοθί που ἐναντίοι τῷ δήμῳ τῷ Ἀθηναίων, λύω καὶ ἀφίημι.»

Ταῦτα δὲ ὀμοσάντων Ἀθηναῖοι πάντες καθ᾽ ἱερῶν τελείων, τὸν νόμιμον ὅρκον, πρὸ Διονυσίων· καὶ ἐπεύχεσθαι εὐορκοῦντι μὲν εἶναι πολλὰ καὶ ἀγαθά, ἐπιορκοῦντι δ᾽ ἐξώλη αὐτὸν εἶναι καὶ γένος.

Tα αρχαία αγάλματα της Κωνσταντινούπολης

2011-03-03T17:32:00.008+02:00

Ένα από τα τέσσερα άλογα του Αγίου Μάρκου
που μεταφέρθηκαν στη Βενετία
από τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης

Η ανάρτηση μου αυτή έρχεται ως συνέχεια αυτής για τον συμβολισμό που είχε για το Βυζάντιο το άγαλμα της Αθηνάς και στοχεύει στην παρουσίαση των χάλκινων γλυπτών της Βασιλεύουσας όπως μας τη δίνει στην ιστορία του ο Νικήτας Χωνιάτης. Ο Χωνιάτης κατέγραψε σ’ ένα υψηλής λογοτεχνικής αξίας κείμενο την ιστορία από τη βασιλεία του Ιωάννη Κομνηνού ως την Τέταρτη Σταυροφορία. Διέκοψε μάλιστα σ’ αυτό το σημείο την εξιστόρηση των γεγονότων γιατί δεν άντεχε τον πόνο από την καταστροφή της αγαπημένης του πόλης. Στα πλαίσια της εξιστόρησης της λεηλασίας και του χάους που προκάλεσαν οι σταυροφόροι στην Κωνσταντινούπολη απαριθμεί κάποια από τα χάλκινα γλυπτά που στόλιζαν τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης, όχι για να εξάρει τις ομορφιές τους, αλλά, αλλοίμονο, για να περιγράψει την καταστροφή τους από τους σταυροφόρους, από αυτούς «τους ανέραστους του κάλλους βαρβάρους» όπως χαρακτηριστικά τους αποκαλεί.

Ο λόγος που παρουσιάζω εδώ το κείμενό του, που αποτελεί και το τέλος του έργου του, είναι για να καταρρίψουμε κάποιους μύθους. Πρώτα απ’ όλα, την απάτη των χριστιανόπληκτων, που κατάφεραν να μας πείσουν ότι οι Ρωμαίοι του Βυζαντίου δεν έκαναν τίποτα άλλο στη ζωή τους από το να ψέλνουν ολονυκτίες στις εκκλησιές και τα μοναστήρια, να στέκονται γονυπετείς μπροστά στις εικόνες και να διάγουν πολυήμερες νηστείες και προσευχές. Οι βυζαντινοί Ρωμαίοι ήταν όπως όλοι οι άνθρωποι σε κάθε εποχή: και γλεντούσαν και τραγουδούσαν και τσιλιμπούρδιζαν και έβριζαν και σπούδαζαν και φιλοσοφούσαν και δούλευαν και δημιουργούσαν.

Ύστερα, γιατί δεν αντέχω άλλο τις μπούρδες των ελληνολατρών, που για να δικαιολογήσουν την καταστροφή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, δημιούργησαν το κακό φάντασμα του σκοταδιστικού Βυζαντίου που μισούσε κάθετι ελληνικό. Αυτό συνέβη τον 4ο και 5ο αιώνα, εποχές κρίσης, αλλά μετά τα πράγματα άλλαξαν. Η αρχαία Ελλάδα κατέλαβε τη θέση που της άξιζε και που ήταν πολύ υψηλότερη από τη θέση που της δίνει ο αμόρφωτος και αστοιχείωτος όχλος του σημερινού νεοελληνικού κρατιδίου.

Τέλος, γιατί βαρέθηκα τα κηρύγματα των τουρκομάχων που, λόγω της ιδεοληψίας τους, ανήγαγαν την άλωση του 1453 ως καθοριστικό για την ιστορία γεγονός. Αλήθεια, τι ακριβώς άλωσαν οι Οθωμανοί; Την αυτοκρατορία που είχε συρρικνωθεί γύρω από την Κωνσταντινούπολη; Την πόλη που αποτελούσαν μερικά χωριουδάκια εντός των τειχών με ενδιάμεσες έρημες, χορτιαριασμένες εκτάσεις; Τα πλούτη και το χρυσάφι των εκκλησιών; Η πραγματική άλωση της Κωνσταντινούπολης (έγκλημα κατά της ανθρωπότητας τη χαρακτήρισε ο Sir Steven Runciman) έγινε το 1204 από τους σταυροφόρους. Ο Χωνιάτης, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, είναι συγκλονιστικός στις περιγραφές. Οι σταυροφόροι μπήκαν στις εκκλησίες, αφαίρεσαν τα ιερά σκεύη, ποδοπάτησαν τα ιερά λείψανα για να πάρουν το χρυσό και τους πολύτιμους λίθους, άνοιξαν τους τάφους των αυτοκρατόρων για να αποσπάσουν τα τιμαλφή, αφαίρεσαν το χρυσό διάκοσμο τον κτιρίων και όταν τελειώσαν αυτά που τους γυάλιζαν στο μάτι έλιωσαν το μολύβι που βρισκόταν στις στέγες των κτιρίων και το χαλκό των αρχαίων γλυπτών. Αλλά, αναζητώντας τον πλούτο, διέπραξαν κάτι πολύ σοβαρότερο: κατασπάραξαν την ψυχή της Αυτοκρατορίας. Η Κωνσταντινούπολη, από την ίδρυσή της, δεν είχε αλωθεί ποτέ. Αιώνες αυτοκρατορικής δόξας είχαν συσσωρευτεί μέσα στα τείχη της. Σύμβολα εξουσίας και συνέχειας μέσα στο χρόνο ήταν εκεί, για να διαφυλάσσουν την ιστορική μνήμη των Ρωμαίων. Το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν γραφτό να το δώσουν εκείνοι που αποτέλειωσαν και τη Δυτική: οι Γερμανοί. Οι Οθωμανοί το 1453 δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να πάρουν αυτό που de facto τους ανήκε, εκθρονίζοντας τον τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα, ένα ανδρείκελο μάλλον παρά κραταιό κυβερνήτη, και να στεφθούν και de jure «Κάιζερ ι Ρουμ» (Καίσαρ των Ρωμαίων).

Αλλά ας έρθουμε στα αρχαία αγάλματα που έγιναν βορά των βαρβάρων σταυροφόρων.

1. Το κολοσσιαίο άγαλμα της Ήρας που στόλιζε την Αγορά του Κωνσταντίνου.
2. Το σύμπλεγμα του Πάριδος και της Αφροδίτης να της δίνει το μήλο της έριδος.
3. Το χάλκινο Ανεμοδούλιον, ένα μηχανισμό που έμπαινε σε λειτουργία με το φύσημα των ανέμων και άκουγες κελαηδήματα πουλιών, βελάσματα προβάτων και κάθε φυσικό ήχο και έβλεπες τους Έρωτες να πετούν μήλα ο ένας στον άλλο. [Περίφημοι ήταν αυτοί οι μηχανισμοί στο Βυζάντιο που άφηναν άφωνο κάθε επισκέπτη]
4. Τον τεράστιο έφιππο ανδριάντα στην Αγορά του Ταύρου, που άλλοι έλεγαν ότι παρίστανε τον Ιησού του Ναυή και άλλοι τον Βελλεροφόντη με τον Πήγασο.
5. Όλα τα αγάλματα του Ιπποδρόμου.
6. Τον Ηρακλή που είχε τις διαστάσεις του πρωτότυπου αγάλματος φιλοτεχνημένου από τον Λυσίμαχο.
7. Τον γάιδαρο με τον αναβάτη του που είχε στήσει ο Αύγουστος στο Άκτιο για να τον τιμήσει για τις πληροφορίες που του είχε δώσει για τον Μάρκο Αντώνιο, λίγο πριν τη μεγάλη μάχη.
8. Το κατεξοχήν σύμβολο της Ρώμης, τη λύκαινα που είχε βυζάξει το Ρώμο και τον Ρωμύλο («τα παλαιά σεμνώματα του γένους» λέει ο Χωνιάτης).
9. Το σύμπλεγμα του άνδρα με το λιοντάρι.
10. Το άλογο του Νείλου.
11. Τον ελέφαντα.
12. Τις Σφίγγες.
13. Το αχαλίνωτο, αφηνιασμένο άλογο.
14. Τη Σκύλλα.
15. Τον αετό, στον Ιππόδρομο, που είχε χρησιμοποιήσει ο Απολλώνιος ο Τυανέας για να αντιμετωπίσει τα φίδια και να σώσει το λαό του Βυζαντίου.
16. Το λάγνο άγαλμα της Ωραίας Ελένης.
17. Το σύμπλεγμα της κόρης και του έφιππου άνδρα.
18. Τους αρματηλάτες σε μια σκηνή κυνηγιού.
19. Τον βασιλίσκο, ή βου του Νείλου ή κροκόδειλο κατ’ αλλους.

Όλα αυτά, και άλλα που δεν απαριθμούνται, οι «αγράμματοι βάρβαροι» και «αναλφάβητοι» σταυροφόροι τα παρέδωσαν στη φωτιά για να τα κάνουν νομίσματα.

Αλλά ας δούμε τώρα το αριστοτεχνικό κείμενο του Χωνιάτη. Προσέξτε πώς στο κλείσιμο του έργου του, περιγράφοντας το τελευταίο γλυπτό, μεταφέρει την εικόνα της αλληλοσφαγής στα ανθρώπινα πράγματα και στην τρέχουσα κατάσταση του Βυζαντίου, κάνοντας την εξής άρτιας μορφής και μεστής νοήματος παρατήρηση: "Καὶ τὰ μὲν οὕτως ἦσαν ὑπ᾽ ἀλλήλων νεκρούμενα καὶ κοινὴ μὲν ἀμφοῖν ἡ ἅμιλλα, κοινὴ δὲ καὶ ἡ ἄμυνα, ἰσοπαλὴς δὲ ἡ νίκη, σύντροχος δὲ καὶ ὁ θάνατος".

Το κείμενο του Χωνιάτη μπορείτε να το διαβάσετε εδώ

Τῇ Ὑπερμάχῳ: ποια ήταν η Υπέρμαχος Στρατηγός του Βυζαντίου;

2011-03-02T11:37:00.004+02:00

Πάντα για μένα ήταν μια σπαζοκεφαλιά. Πώς ήταν δυνατό η αγνή, αθώα εβραιοπούλα Μαριάμ να έχει επωμιστεί ενα τέτοιο βαρύ για τους ντελικάτους ώμους της ρόλο; Πώς ήταν δυνατόν η κρινοδάκτυλη παρθένος των Ευαγγελίων να έχει ζωστεί σπαθί και περικεφαλαία και σε ρόλο μάλιστα στρατηγού να ηγείται του ρωμαϊκού στρατεύματος; Μα, τόσο διεστραμμένοι και ηλίθιοι ήταν αυτοί οι Ρωμαίοι; Ύστερα από σκέψη κατέληξα στο όχι, οι Ρωμαίοι δεν ήταν ηλίθιοι, ήταν πανούργοι∙ ηλίθιοι είμαστε εμείς που τους πιστέψαμε. Τα όσα ακολουθούν αποτελούν δικές μου, προσωπικές σκέψεις που δεν κατάφερα να επιβεβαιώσω σε κάποια βιβλία, τα γεγονότα όμως στα οποία στηρίζομαι είναι σαφώς καταγεγραμμένα στις ιστορικές πηγές.

Διαβάστε περισσότερα

Ας μιλήσουμε για σινεμά: Το πρόβλημα της σεξουαλικότητας

2011-02-26T17:32:00.007+02:00

Σ’ ένα γάμο, δεν παντρεύονται δύo άνθρωποι αλλά τέσσερις: ο άντρας, η γυναίκα, ο άντρας μέσα στη γυναίκα και η γυναίκα μέσα στον άντρα. Σας μπέρδεψα; Αν ναι, τότε τα κατάφερα να σας μπάσω στην περίπλοκη ανθρώπινη σεξουαλικότητα που αποτελεί το θέμα της γαλλικής ταινίας L’ homme est une femme come les autres (Ο άντρας είναι μια γυναίκα σαν τις άλλες, A man is a woman αγγλιστί) που είχα δει παλιά, όταν πρωτοβγήκε, και ξαναείδα τώρα στο youtube. Το θέμα της ταινίας αναπτύσσεται στους κύκλους των Ασκεναζίμ Εβραίων, στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, υπό τους ήχους του κλαρινέτου, με αρκετή δόση χιούμορ και μελαγχολίας. Το ευρηματικό σενάριο και τους μεικτούς διαλόγους στα γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά υπογράφουν οι Gilles Taurand και Jean –Jacques Zilbermann, με τον τελευταίο να την σκηνοθετεί κιόλας. Πρωταγωνιστoύν ο Antoine de Caunes και η Elsa Zylberstein. Η ταινία έχει αγγλικούς υπότιτλους.

http://www.youtube.com/watch?v=TQxRq3ZlDs4&feature=related

Ένα χάικου περιμένοντας την άνοιξη

2011-02-25T12:46:00.003+02:00

Στη μαύρη νύχτα
ζωγραφίζω γιασεμιά
να ξημερώσει

Δ.Ι. Αντωνίου

Ποινικές διώξεις κατά ρατσιστών

2011-02-22T18:52:00.007+02:00

Αυτή η ανάρτηση -αναδημοσίευση από το zougla.gr- έρχεται ως ανταπόκριση στην εξής παλαιότερη. Τελικά σ' αυτή τη χώρα πρέπει να θεσμοθετούμε τα αυτονόητα. Ας είναι! Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Ένας τυφλοσούρτης λοιπόν για τους αδρανείς δικαστές μας -και απρόθυμους να εφαρμόσουν τις ευρωπαϊκές και διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν τη χώρα μας στην καταπολέμηση του ρατσισμού.

Ποινικές ευθύνες θα αντιμετωπίζουν αυτεπαγγέλτως όσοι προκαλούν εκδηλώσεις ρατσισμού και ξενοφοβίας, σύμφωνα με νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση. Το νομοσχέδιο προβλέπει την αυτεπάγγελτη δίωξη των πρωταγωνιστών φαινομένων ρατσισμού σε βάρος ομάδας ή προσώπου με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ακόμη και το γενετήσιο προσανατολισμό, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Επίσης, προσδιορίζονται ως ρατσιστικές εκδηλώσεις και τιμωρούνται ποινικά οι ενέργειες που έχουν στόχο θρησκευτικά σύμβολα, οίκους λατρείας, χώρους διαμονής, ψυχαγωγίας κλπ... Παράλληλα, καθιερώνονται για πρώτη φορά διοικητικές κυρώσεις και πρόστιμα σε βάρος των νομικών προσώπων που έχουν ανάμιξη σε ρατσιστικές εκδηλώσεις.

Παρουσίαση του νομοσχεδίου αλλά και ενστάσεις στις διατάξεις του, διαβάστε στον elawyer

Πειρατικός FM: Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε, εδώ είναι Ελλάντα

2011-02-16T17:44:00.007+02:00

Στην Ιταλία, ο πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι ετοιμάζεται να συρθεί ενώπιον της δικαιοσύνης, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα οι πρώην πρωθυπουργοί Σημίτης και Καραμανλής...

Στην Ελλάδα ένας χάκερ ετοιμάζεται να δικαστεί για κατασκοπεία, επειδή παραβίασε την ιστοσελίδα του πρώην πρωθυπουργού Καραμανλή, όπως ακριβώς και η Vodafone που ενεπλάκη το 2005 στις υποκλοπές τηλεφώνων, μεταξύ των οποίων ήταν και του πρωθυπουργού Καραμανλή...

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση εμφανίζεται πρόθυμη να σύρει στα δικαστήρια όσους δεν πληρώνουν διόδια και εισιτήρια στα λεωφορεία, όπως ακριβώς έσυρε και τον πρώην υπουργό Άμυνας Τσοχατζόπουλο για τις μίζες των υποβρυχίων...

Επειδή το δεύτερο σκέλος κάθε πρότασης ποτέ δεν έγινε, δεν μπορώ παρά να αναφωνήσω παραφράζοντας τον ποιητή: "Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε, εδώ είναι Ελλάντα"

(Ο στιχος που παραφράζεται εδώ είναι του Νίκου Εγγονόπουλου: Εδώ δεν είναι παίξε γέλασε, εδώ είναι Μπαλκάνια)

Μετανάστες και κουλτούρες: όταν οι συντηρητικοί υποστηρίζουν προοδευτικές ιδέες, και οι προοδευτικοί συντηρητικές. Παράδοξο;

2011-02-05T21:00:00.010+02:00

«Το πολυπολιτισμικό μοντέλο απέτυχε»
Πρώτη καταχώρηση στο zougla.gr: Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011, 18:22

Μετά την Άνγκελα Μέρκελ και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντ. Κάμερον, δήλωσε σήμερα, ότι η πολυπολιτισμική πολιτική της χώρας του απέτυχε και πρέπει να ενισχυθεί η εθνική ταυτότητα της Βρετανίας. «Mε το πολυπολιτισμικό μοντέλο που υιοθέτησε το κράτος, ενθαρρύναμε διαφορετικές κουλτούρες να ζουν χωριστά η μία από την άλλη», είπε ο Κάμερον, κάτι που οδήγησε, σύμφωνα με τον ίδιο, σε μια απώλεια ταυτότητας στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία με τη σειρά της ώθησε νεαρούς μουσουλμάνους να στραφούν σε μια εξτρεμιστική ιδεολογία.

Οι δηλώσεις του Ντ. Κάμερον στη Σύνοδο του Μονάχου για την ασφάλεια, σηματοδοτούν αλλαγή πλεύσης για τη βρετανική πολιτική όσον αφορά στις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες. Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας εκτίμησε ότι η «ανεκτικότητα» απέναντι σ’ εκείνους που απορρίπτουν τις αξίες της Δύσης, απέτυχε και κάλεσε σε «έναν φιλελευθερισμό πιο ενεργητικό, πιο μαχητικό» προκειμένου να προστατευτεί η ισότητα των δικαιωμάτων, ο σεβασμός στους νόμους, η ελευθερία έκφρασης και η δημοκρατία.

Οι δηλώσεις αυτές βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτές της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, η οποία σε δηλώσεις της το Νοέμβριο του 2010, είχε εκτιμήσει ότι ο πολυπολιτισμός έχει αποτύχει και οι μετανάστες στην Γερμανία δεν έχουν αφομοιωθεί.

Αυτά από το ρεπορτάζ της ζούγκλας.

Δείτε λοιπόν που είναι το παράδοξο: Οι συντηρητικοί πολιτικοί όπως ο Κάμερον και η Μέρκελ να υποστηρίζουν ένα προοδευτικό μοντέλο για όλη την ανθρωπότητα ("ισότητα των δικαιωμάτων, ο σεβασμός στους νόμους, η ελευθερία έκφρασης και η δημοκρατία"), ενώ οι προοδευτικοί από την άλλη να εμμένουν στο ξοφλημένο μοντέλο της πολυπολιτισμικότητας που επέβαλλε ένα άπαρτχαϊντ στις διάφορες πολιτισμικές ομάδες μιας κοινωνίας αναγκάζοντάς τες να ζουν βίους παράλληλους, βαυκαλιζόμενες στη διαφορετικότητά τους, πέρα από κάθε έννοια προόδου. Το άκρον άωτον της συντήρησης!!!

Κι αν δεν καταλάβατε τι λέω, ξαναδιαβάστε το άρθρο του Κενάν Μάλικ που μετέφρασα εδώ, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνει:

«Αποκηρύσσω την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία», έγραφε ο CLR James. «Αλλά σέβομαι τη γνώση και τις εμβριθείς ανακαλύψεις του δυτικού πολιτισμού»

Ο James ήταν ένας από τους μεγάλους ριζοσπάστες του εικοστού αιώνα, αντι-ιμπεριαλιστής, εξαιρετικός ιστορικός των αγώνων των μαύρων, μαρξιστής που παρέμεινε πιστός στον μαρξισμό ακόμα και όταν δεν ήταν πια της μόδας. Αλλά σήμερα η υπεράσπιση του «δυτικού πολιτισμού» από τον James θα απορριπτόταν προφανώς ως ευρωκεντρική, ακόμα και ως ρατσιστική.

Το να είσαι ριζοσπάστης σήμερα σημαίνει να δυσανασχετείς με ο,τιδήποτε είναι «δυτικό» - με το οποίο όλοι εννοούν τον μοντερνισμό και τις ιδέες του Διαφωτισμού – στο όνομα της «ποικιλομορφίας» και της «διαφορετικότητας». Το μοντερνιστικό πρόγραμμα της επιδίωξης μιας έλλογης, επιστημονικής κατανόησης του φυσικού και κοινωνικού κόσμου – πρόγραμμα στο οποίο ο James πρωτοστάτησε χωρίς να ντρέπεται- σήμερα ευρέως θεωρείται επικίνδυνη, ή ακόμη και καταπιεστική, φαντασίωση.

Πειρατικός FM: Η γρίπη χορεύει στο σώμα μου

2011-02-03T15:03:00.006+02:00

Νέα ή παλιά, δεν γνωρίζω, το σίγουρο είναι ότι αυτή η γρίπη με πέθανε. Μεταφορικά βέβαια. Αφού γράφω, σημαίνει πως ζω.

Είναι που δε θέλω να πάρω και κανένα φάρμακο -ούτε καν ασπιρίνη. Προτιμώ παραδοσιακούς τρόπους.

Τον κύκλο της θα κάνει και θα φύγει. Παρ' όλα τα νεύρα μου, ας κρατήσω τους στοιχειώδεις τύπους ευγένειας.

Άντε πάλι το παραμυθάκι της Δημοκρατίας! (Ένα πικρόχολο σχόλιο για την εξέγερση στην Αίγυπτο)

2011-02-01T09:47:00.008+02:00

Σε κοινή τους δήλωση, Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία προτρέπουν την κυβέρνηση της Αιγύπτου να προχωρήσει σε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Λες κι αυτό ήταν το προβλημα!

Ρε μάγκες, 30 τόσα χρόνια που ο λαός της Αιγύπτου δεν είχε αυτές τις δημοκρατικές αποτέτοιες, γιατί δεν αντιδρούσε, αλλά εξεγείρεται τώρα χάριν της Δημοκρατίας;

Η Δύση συνεχίζει το ίδιο παραμυθάκι χάριν του οποίου βομβάρδισε τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν.

Η δημοκρατία, κύριοι, δεν είναι αυτοσκοπός. Μια σύμβαση είναι ανάμεσα στο λαό και τους κυβερνώντες μιας χώρας και αν ο λαός είναι ευτυχισμένος και με ένα άλλο καθεστώς μπορεί να κάνει και χωρίς αυτή τη σύμβαση.

Αλλού είναι το πρόβλημα της εξέγερσης στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Δεν το λέτε. Προσπαθείτε να καλύψετε τα "χρυσά αγόρια" σας που μετά το φιάσκο των χρηματιστηρίων, τζογάρουν αβέρτα στα εμπορεύματα.

Το κόλπο είναι δοκιμασμένο. Κρατάμε τα προϊόντα, δεν τα διαθέτουμε στην αγορά προκειμένου η τεχνητή έλλειψη να ανεβάσει τις τιμές.

Πώς, στο διάολο, είναι δυνατόν την περσινή χρονιά η συγκομιδή του σταριού να έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και να υπάρχει έλλειψη;

Δοκίμασαν την άνοδο των τιμών και τότε με τις πυρκαγιές στη Ρωσία και τους καλοάρεσε.

Και τώρα τους βγήκε. Έσπευσαν λέει οι χώρες με τα "ανελεύθερα" καθεστώτα να υπογράψουν μακροπρόθεσμα συμβόλαια αγοράς τροφίμων, προκειμένου να αποφύγουν εξεγέρσεις "υπέρ της Δημοκρατίας".

Μη τυχόν και υπήκοοί τους, ζητώντας όπως στην Τυνησία απλά και μόνο ζάχαρη, καταλήξουν να ανατρέψουν τον Μπεν Άλι, τρομάρα τους.

Αλλά και οι δικοί μας, εδώ στην Ελλάδα, που ονειρεύονται εξεγέρσεις και αναθάρρησαν με τα τεκταινόμενα στη Βόρεια Αφρική, το τυρί το βλέπουν, τη φάκα δεν την είδαν;

To ρόδο του Παράκελσου

2011-01-30T08:41:00.007+02:00

του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Από τη συλλογή Ρόδινο και Γαλάζιο (μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης), εκδ. ύψιλον/βιβλία 1982.

Στο εργαστήρι του, που έπιανε τα δυο δωμάτια του υπογείου, ο Παράκελσος παρακάλεσε το θεό του, τον ακαθόριστο θεό του, έναν οποιοδήποτε θεό, να του στείλει ένα μαθητή. Βράδιαζε. Η χλωμή φωτιά του τζακιού έριχνε στον τοίχο ακανόνιστους ίσκιους. Τού ‘κανε μεγάλο κόπο να σηκωθεί για ν’ ανάψει τη σιδερένια λάμπα. Ο Παράκελσος, αφηρημένος απ’ την κούραση, λησμόνησε την προσευχή του. Η νύχτα είχε σβήσει τους σκονισμένους άμβικες και την κάμινο, όταν κάποιος χτύπησε την πόρτα. Μισοκοιμισμένος, σηκώθηκε, ανέβηκε τη μικρή στριφογυριστή σκάλα κι άνοιξε ένα απ’ τα θυρόφυλλα. Μπήκε ένας άγνωστος. έδειχνε κι εκείνος πολύ κουρασμένος. Ο Παράκελσος τού ‘δειξε έναν πάγκο∙ ο άλλος κάθισε και περίμενε. Για λίγο δεν αντάλλαξαν ούτε μια λέξη.

Ο δάσκαλος ήταν ο πρώτος που μίλησε.

-Θυμάμαι πρόσωπα της Δύσης και πρόσωπα της Ανατολής, είπε, όχι χωρίς μια κάποια έπαρση. Το δικό σου όμως πρόσωπο δεν το θυμάμαι. Ποιος είσαι και τι θέλεις από μένα;

-Τ’ όνομά μου δεν έχει σημασία, αποκρίθηκε ο άλλος. Ταξίδεψα τρεις μέρες και τρεις νύχτες για νά ‘ρθω στο σπίτι σου. Θέλω να γίνω μαθητής σου. Σού ‘φερα όλα μου τα υπάρχοντα.

Έβγαλε ένα πουγκί και τ’ άδειασε με το δεξί του χέρι πάνω στο τραπέζι. Πολλά χρυσά φλουριά κύλησαν από μέσα. Ο Παράκελσος τού ‘χε γυρίσει την πλάτη για ν’ ανάψει τη λάμπα. Όταν στράφηκε ξανά προς το μέρος του, παρατήρησε πως το αριστερό χέρι του ξένου κρατούσε ένα ρόδο. Το ρόδο τον ανησύχησε.

Έσκυψε, ένωσε τις άκριες των δαχτύλων του και είπε:

-Ενώ πιστεύεις πως μπορώ να κατεργάζομαι τη λίθο που μετουσιώνει όλα τα στοιχεία σε χρυσό, έρχεσαι και μου προσφέρεις χρυσό. Όμως ο χρυσός δεν είναι αυτό που ζητάω, κι αν εσένα αυτό που σ’ ενδιαφέρει είναι ο χρυσός, δεν θα γίνεις ποτέ μαθητής μου.

-Ο χρυσός δε μ’ ενδιαφέρει, απάντησε ο άλλος. Δέξου ετούτα τα φλουριά σα μια απόδειξη της δίψας μου να μάθω. Θέλω να μου διδάξεις την Τέχνη. Θέλω στο πλευρό σου να διαβώ το δρόμο που οδηγεί στη Λίθο.

Ο Παράκελσος είπε αργά:

-Ο δρόμος είναι η Λίθος. Η αφετηρία είναι η Λίθος. Αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό, δεν έχεις αρχίσει ακόμα να καταλαβαίνεις. Κάθε βήμα που θα κάνεις είναι το τέρμα.

Ο άλλος τον κοίταξε δύσπιστα. Κι είπε, τονίζοντας τις λέξεις:

-Όμως, υπάρχει ένα τέρμα;

Ο Παράκελσος γέλασε.

-Οι εχθροί μου, που είναι τόσο πολλοί όσο κι ανόητοι, λένε πως όχι, δεν υπάρχει, και με αποκαλούν απατεώνα. Δεν τους δίνω δίκιο, κι όμως δεν αποκλείεται όλ’ αυτά να μην είναι παρά μια αυταπάτη. Αυτό που εγώ ξέρω είναι πως «υπάρχει» ένας Δρόμος.

Ύστερα από μια μικρή σιωπή, μίλησε ο άλλος:

-Είμαι έτοιμος να τον διαβώ μαζί σου, ακόμα κι αν μας πάρει χρόνια. Άφησέ με να διασχίσω την έρημο. Άφησέ με να διακρίνω έστω από μακριά τη Γη της Επαγγελίας, ακόμα κι αν τ’ άστρα δεν μ‘ αφήσουν να την περπατήσω. Ωστόσο, θέλω μιαν απόδειξη πριν βγω σ’ αυτό το ταξίδι.

-Πότε; είπε ο Παράκελσος με ανησυχία.

-Τώρα αμέσως, είπε ο μαθητής με μια ξαφνική αποφασιστικότητα.

Στην αρχή η συζήτηση γινόταν στα λατινικά∙ τώρα, στα γερμανικά.

Ο νεαρός σήκωσε ψηλα το ρόδο.

-Λένε πως μπορείς να κάψεις ένα ρόδο, κι ύστερα, χάρη στην τέχνη σου, να το κάνεις να ξαναγεννηθεί απ’ τις στάχτες του. Άφησέ με να δω αυτό το μεγαλούργημα. Τούτο μόνο σου ζητώ, κι ύστερα θα σου χαρίσω τη ζωή μου ολάκερη.

-Είσαι πολύ εύπιστος, είπε ο δάσκαλος. Δεν έχω ανάγκη από ευπιστία∙ εγώ απαιτώ την πίστη.

Ο άλλος επέμεινε.

-Μα ακριβώς επειδή δεν είμαι εύπιστος, θέλω να δω με τα ίδια μου τα μάτια τον αφανισμό και την ανάσταση του ρόδου.

Ο Παράκελσος είχε πάρει το ρόδο στα χέρια του κι έπαιζε μ’ αυτό καθώς μιλούσε.

-Είσαι εύπιστος, είπε. Λες πως είμαι ικανός να το καταστρέψω;

-Καθένας είναι ικανός να το καταστρέψει, είπε ο μαθητής.

-Γελιέσαι. Μήπως θαρρείς πως μπορεί κανείς να εξαφανίσει οτιδήποτε; Θαρρείς πως ο πρωτόπλαστος Αδάμ στον Παράδεισο μπόρεσε να χαλάσει έστω κι ένα λουλούδι, έστω κι ένα χορταράκι;

-Δεν βρισκόμαστε στον Παράδεισο, είπε ο νεαρός πεισματωμένα. Εδώ, κάτω απ’ το φεγγάρι, όλα είναι θνητά.

Ο Παράκελσος είχε σηκωθεί.

-Και πού αλλού νομίζεις τότε πως βρισκόμαστε; Θαρρείς πως ο θεός μπορεί να πλάσει έναν τόπο, άλλο απ’ τον Παράδεισο; Ή μήπως νομίζεις πως η Πτώση είναι κάτι άλλο και όχι το ν’ αγνοούμε πως ακόμα βρισκόμαστε στον Παράδεισο;

-Ένα ρόδο μπορεί να καεί, είπε ο μαθητής προκλητικά.

-Έχει ακόμα φωτιά στο τζάκι, είπε ο Παράκελσος. Αν έριχνες αυτό το ρόδο στη χόβολη, θα πίστευες πως οι φλόγες το κατασπαράξανε και πως οι στάχτες του είναι αληθινές. Εγώ σου λέω πως το ρόδο είναι αιώνιο και πως μόνο η εμφάνισή του μπορεί ν’ αλλάξει. Μια λέξη μου θ’ αρκούσε να το ξαναδείς μπροστά σου.

-Μια λέξη; είπε έκπληκτος ο μαθητής. Η κάμινος είναι σβηστή κι οι άμβικες είναι σκεπασμένοι από σκόνη. Τι μπορείς να κάνεις για να το ξαναεμφανίσεις;

Ο Παράκελσος τον κοίταξε με θλίψη.

-Η κάμινος είναι σβηστή, επανέλαβε, κι οι άμβικες είναι σκεπασμένοι από σκόνη. Όμως εγώ, στη διάρκεια μιας μακριάς ημέρας, μεταχειρίζομαι κι άλλα σύνεργα.

-Δεν τολμάω να ρωτήσω ποια, είπε ο άλλος με πονηριά ή με ταπεινοσύνη.

-Μιλώ γι’ αυτόν που πήρε το θεό στη δούλεψή του για να πλάσει τους ουρανούς και τη γη και τον αόρατο Παράδεισο, που μέσα του βρισκόμαστε και που μας τον κρύβει το προπατορικό αμάρτημα. Μιλώ για το Λόγο. Αυτόν που μας διδάσκει η Καββάλα.

Ο μαθητής είπε παγερά:

-Ταπεινά σ’ ικετεύω να μου δείξεις την εξαφάνιση και την επανεμφάνιση του ρόδου. Δε μ’ ενδιαφέρει αν θα το κάνεις με τα σύνεργα ή με το Λόγο.

Ο Παράκελσος σκέφτηκε λίγο. Ύστερα είπε:

-Αν τό ‘κανα, θά ‘λεγες πως πρόκειται για μια οπτασία που σου την επέβαλε η μαγεία των ματιών σου. Το θαύμα δεν θα σου δώσει την πίστη που γυρεύεις. Ξέχασε λοιπόν το ρόδο.

Ο νεαρός τον κοίταξε, πάντα καχύποπτος. Ο δάσκαλος ύψωσε τη φωνή και του είπε:

-Στο κάτω κάτω, ποιος είσ’ εσύ που μπαίνεις έτσι στο σπίτι ενός δασκάλου κι απαιτείς απ’ αυτόν ένα μεγαλούργημα; Τι έχεις κάνει για να σου αξίζει ένα τέτοιο δώρο;

Ο άλλος του αποκρίθηκε, τρέμοντας:

-Ξέρω καλά πως δεν έχω κάνει τίποτα. Στο ζητάω στ’ όνομα όλων αυτών των χρόνων που θα σπουδάζω στον ίσκιο σου. Άφησέ με να δω τη στάχτη και μετά, το ρόδο. Δεν θα σου ξαναζητήσω τίποτ’ άλλο. Θα πιστέψω στη μαρτυρία των ματιών μου.

Με μια απότομη κίνηση, άρπαξε το σαρκόχρωμο ρόδο, που ο Παράκελσος είχε αφήσει πάνω στο αναλόγιο και το πέταξε στις φλόγες. Το χρώμα εξαφανίστηκε και σε λίγο δεν απόμεινε απ’ το ρόδο παρά λίγη στάχτη.

Για μια στιγμή, που του φάνηκε αιώνες, ο μαθητής περίμενε τα λόγια και το θαύμα.

Ο Παράκελσος έμεινε ασυγκίνητος. Κι είπε, με μια περίεργη απλότητα:

-Όλοι οι γιατροί κι όλοι οι φαρμακοποιοί της Βασιλείας διατείνονται πως είμαι απατεώνας. Ίσως να λεν αλήθεια. Εδώ βρίσκεται η στάχτη που ήταν κάποτε ένα ρόδο και δεν θα ξαναείναι ποτέ πια.

Ο νεαρός ένιωσε ντροπή. Ο Παράκελσος ήταν ένας τσαρλατάνος ή ένας απλός οραματιστής κι αυτός, ένας παρείσακτος, είχε περάσει το κατώφλι του και τον υποχρέωνε τώρα να ομολογήσει πως η διαβόητη μαγική του τέχνη ήτανε μια πλάνη.

Γονάτισε και του είπε:

-Είμαι ασυγχώρετος. Μού ‘λειψε η πίστη που ο Κύριος απαιτούσε από τους ζηλωτές του. Άσε με να ξαναδώ τη στάχτη. Θα γυρίσω όταν θά ‘μαι πιο δυνατός και θα γίνω μαθητής σου και στην άκρη του Δρόμου θα δω το ρόδο.

Μιλούσε μ’ ενα απροσποίητο πάθος, κι ωστόσο αυτό το πάθος δεν ήταν παρά ο οίκτος που του προκαλούσε ο γερο-δάσκαλος, τόσο σεβάσμιος και κυνηγημένος, τόσο ξακουστός και, γι’ αυτό, τόσο κενός. Ποιος ήταν αυτός, ο Γιοχάνες Γκρίσεμπαχ, για ν’ ανακαλύψει με χέρι ιερόσυλο πως πίσω απ’ το προσωπείο δεν υπήρχε κανείς;

Ν’ αφήσει τα χρυσά φλουριά θα φαινόταν σαν ελεημοσύνη. Τα ξαναπήρε λοιπόν φεύγοντας. Ο Παράκελσος τον συνόδεψε ως το πλατύσκαλο και του είπε πως σ΄εκείνο το σπίτι θά ‘ταν πάντα καλόδεχτος. Κι οι δυο ξέρανε πως δεν θα ξαναβλέπονταν ποτέ πια.

Ο Παράκελσος έμεινε μόνος. Πριν σβήσει τη λάμπα και καθίσει στη φθαρμένη πολυθρόνα, έριξε τη λίγη στάχτη στη φούχτα του κι είπε μια λέξη με χαμηλή φωνή. Το ρόδο ξαναγεννήθηκε.

Placebo, ο αγνοημένος θρίαμβος του μυαλού. Περιπτώσεις αυτοθεραπείας

2011-01-29T12:42:00.004+02:00

Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο των Πέτρου Αργυρίου-Beldeu Singh, Τι δεν σας λένε οι γιατροί (εκδ. ETRA 2010), με τον σημαίνοντα υπότιτλο: Φάρμακα, εμβόλια, καρκίνος, πόλεμος κατά της φύσης και της υγείας, ψυχοδικτατορία και η ανάγκη για ένα νέο μοντέλο εξανθρωπισμένης ιατρικής. Λογάριαζα να κάνω μια συνολική παρουσίαση του βιβλίου, αφού ολοκληρώσω το διάβασμα, αλλά η απλότητα της γραφής, η καθαρότητα των επιχειρημάτων και η συγκλονιστικότητα των αποκαλύψεων είναι τέτοια που δεν μ’ αφήνει να περιμένω. Έτσι, αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα από τα θέματα που βρίσκει κανείς στις πρώτες σελίδες του βιβλίου: το placebo. Η παρουσίαση και η συρραφή των αποσπασμάτων βαρύνει εμένα. Στο βιβλίο θα βρειτε περισσότερα παραδείγματα και πλήθος παραπομπών στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία.

Ο όρος placebo (θα ευχαριστήσω) χρησιμοποιούνταν στη μεσαιωνική προσευχή στην έκφραση «Placebo Domino» (θα ευχαριστήσω τον Κύριο) και προέρχεται από μια μετάφραση της Βίβλου του πέμπτου αιώνα. Κατά τον 18ο αιώνα ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στην ιατρική υποδηλώνοντας σκευάσματα χωρίς καμιά θεραπευτική αξία που δίνονταν παραπλανητικά στους ασθενείς. Ο όρος αρχίζει να μεταλάσσεται ήδη από το 1920 (Graves) και με ενδιάμεσους σταθμούς μελέτες του 1933 (Evans and Hoyle), του 1937 (Gold, Kwit and Otto) και του 1946 (Jellinek), φτάνει το 1955 να διεκδικεί ένα σημαντικό κομμάτι του θεραπευτικού αποτελέσματος.

Σήμερα, το placebo είναι ένας από τους περισσότερο συνηθισμένους όρους που χρησιμοποιείται από την ιατρική ορολογία. Ο κύριος λόγος που αυτό συμβαίνει είναι γιατί το placebo χρησιμοποιείται σε μελέτες και δοκιμές φαρμάκων, σε ομάδες ελέγχου, προκειμένου να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα καινούριων φαρμάκων. Για παράδειγμα, η εταιρεία Peptide Therapeutics είχε στα σκαριά ένα εμβόλιο για την τροφική αλλεργία. Όταν το πειραματικό εμβόλιο έφτασε στο στάδιο των κλινικών δοκιμών, ο αντιπρόσωπος της εταιρείας διατράνωσε πως το εμβόλιο ήταν αποτελεσματικό σε ένα ποσοστό της τάξης 75%, ποσοστό που είναι συνήθως υπεραρκετό για να καταδείξει τη θεραπευτική ωφελιμότητα της ουσίας. Τα χαρμόσυνα νέα όμως δεν διάρκεσαν πολύ. Η ομάδα ελέγχου που λάμβανε placebo είχε το ίδιο θεαματικά αποτελέσματα: 7 στους 10 ασθενείς που νόμιζαν ότι λάμβαναν τη φαρμακευτική ουσία όταν στην ουσία έπαιρναν το ανενεργό placebo απαλλάχθηκαν από τις τροφικές τους αλλεργίες.

Πολύ συχνά ο όρος placebo κακοποιείται από επαγγελματίες της υγείας, προκειμένου να περιγράψει μια «απάτη» ή «πλάνη». Το placebo όμως σε καμιά περίπτωση δεν αφορά ένα παραπλανητικό, ανωφελές ή κακοποιό φαινόμενο κι είναι ανεξάρτητο από τις προθέσεις απατεώνων ή επαγγελματιών υγείας. Το placebo είναι ένα αυθύπαρκτο, πολύ πραγματικό φαινόμενο που αναφέρεται σε ανερμήνευτες και αδικαιόλογητες από το υπάρχον θεωρητικό πλαίσιο θεραπείες ή βελτιώσεις υγείας που επέρχονται μετά από χορήγηση μη δραστικών ουσιών στον ασθενή, βελτιώσεις δηλαδή που προκαλούνται από τον ίδιο τον ασθενή και όχι από το θεραπευτικό μέσο. Το placebo δηλώνει ένα μη χημικό ερέθισμα ή δράση που κινητοποιεί τον ανθρώπινο οργανισμό προς μια θεραπευτικη πορεία. Το φαινόμενο placebo κινείται δηλαδή σε ένα φάσμα που επεκτείνεται από τα πεδία της υποβολής έως τα ανεξιχνίαστα πεδία της αυτοθεραπείας και της θεραπευτικής δύναμης της πίστης.

Με λίγα λόγια το φαινόμενο placebo αναφέρεται σε μια βελτίωση της υγείας του ασθενούς που πυροδοτείται όχι από τη θεραπευτική δράση μιας ουσίας ή μιας ιατρικής επέμβασης αλλά από τη θεραπευτική πρόθεση και μόνο. Για παράδειγμα, αν πάρουμε δυο ομάδες ασθενών με πονοκέφαλο και χορηγήσουμε στη μια ομάδα ένα φάρμακο για τον πονοκέφαλο και στην άλλη ζαχαρόπηκτα δισκία που δεν περιέχουν καμία απολύτως φαρμακευτική ή άλλως δραστική ουσία, θα διαπιστώσουμε ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό (30%-60%) των ασθενών που πήραν τα «πλαστά», ανενεργά χάπια, μετά την πλασματική θεραπεία, ο πονοκέφαλος «θαυματουργά» υποχωρεί. Αυτή ακριβώς η αδικαιολόγητη θεραπεία είναι το placebo.

Πολλοί έσπευσαν να περιγράψουν το φαινόμενο placebo ως ένα καθαρά ψυχολογικό φαινόμενο. Το placebo σύμφωνα με κάποιους αφορά μια υποκειμενική κατάσταση όπου ο ασθενής, πεπεισμένος για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας, αντιλαμβάνεται πολύ αμυδρότερα ή ασθενέστερα τα συμπτώματά του, χωρίς ουσιαστικά να έχει βελτιωθεί το επίπεδο υγείας του. Χωρίς δηλαδή να έχει βελτιωθεί η υγεία του ασθενούς, εκείνος δίνει λιγότερη σημασία στον πόνο και στα συμπτώματα που η ασθένεια του προκαλεί, νιώθοντας έτσι περισσότερο υγιής και ωφελημένος από την πλασματική θεραπεία. Φτάνει όμως η υποκειμενικότητα του ασθενούς και των συμπτωμάτων του για να ερμηνεύσει το φαινόμενο placebo; Η απάντηση είναι απόλυτη: όχι. Αν και στο φαινόμενο υπεισέρχονται υποκειμενικοί παράγοντες, το ίδιο το φαινόμενο αποτελεί μια αντικειμενική, περιγράψιμη και ποσοτικά μετρήσιμη πραγματικότητα.

Το φαινόμενο placebo αναφέρεται σε ένα διαφορετικό θεραπευτικό μηχανισμό που ενυπάρχει στον ανθρώπινο οργανισμό, κινητοποιείται από την πρόθεση ή την πίστη στη δυνατότητα θεραπείας και υπονοεί βιοχημικές αντιδράσεις και αλλαγές του οργανισμού στο ερέθισμα της θεραπευτικής πρόθεσης ή πεποίθησης.

Το φαινόμενο placebo μπορεί να έχει και αντίθετα αποτελέσματα. Με τη χορήγηση δηλαδή μιας φαρμακολογικά ανενεργούς ουσίας επέρχεται ορισμένες φορές μια αναπάντεχη επειδείνωση υγείας. Μια επιθεώρηση 109 διπλών-τυφλών μελετών υπολόγισε ότι το 19% όσων έπαιρναν placebo εκδήλωσαν το φαινόμενο nocebo, μια αναπάντεχη δηλαδή επιδείνωση υγείας.

Με λίγα λογια, το φαινόμενο placebo διαμορφώνεται σε σχέση με το προσωπικό συμβολικό σύμπαν του ασθενούς. Προτού η απάντηση placebo συμβεί, η ανθρώπινη αντίληψη έχει ερμηνεύσει την εφαρμοζόμενη θεραπεία και έχει προετοιμάσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του οργανισμού προς αυτήν. Σε μια θεραπεία λοιπόν φαίνεται πως εκτός από τα χημικά σήματα, υπάρχουν και άλλα σήματα που κινητοποιούν τον οργανισμό προς μια θεραπευτική απάντηση. Πριν τη θεραπεία υπάρχει η ερμηνεία της, όχι μόνο σε συνειδητό επίπεδο αλλά ίσως κι σε ένα επίπεδο συνείδητο-συμβολικό. Μια αντίδραση placebo μπορεί να ξεφύγει από το πλαίσιο της καθαρά υποκειμενικής, ψυχολογικής ανταπόκρισης και να σωματοποιηθεί, παράγοντας βιολογικά αποτελέσματα, όπως στη περίπτωση του καρκίνου π.χ.

Η δράση του placebo μπορεί να φτάσει ακόμα πιο μακριά και να κονταροχτυπηθεί με την ομάδα κρούσης της ιατρικής επιστήμης, τις χειρουργικές επεμβάσεις. Ίσως η πιο εντυπωσιακή περίπτωση χειρουργικού placebo αναδείχτηκε το 2004. Σε μια πρωτοποριακή έρευνα στον τομέα των βλαστοκυττάρων, δοκιμάστηκε η εμφύτευση εμβρυακών ντοπαμινεργικών νευρώνων στον εγκέφαλο ασθενών με νόσο του Parkinson. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά μέχρι που συγκρίθηκαν με μια placebo χειρουργική διαδικασία. Τα θεραπευτικά οφέλη από την πειραματική θεραπεία συγκρίθηκαν με αυτά που προέκυψαν σε ασθενείς στο κρανίο των οποίων έγιναν απλά μικρές τομές χωρίς να εμφυτευτούν τα εμβρυακά κύτταρα. Τα θεραπευτικά οφέλη και στις δυο ομάδες ήταν συγκρίσιμα. Το placebo (ανωφελείς τομές στο κρανίο ασθενών) ήταν σχεδόν το ίδιο αποτελεσματικό με μια χειρουργική τεχνολογία αιχμής. Όπως οι ίδιοι οι ερευνητές περιγράφουν: «το φαινόμενο placebo ήταν πολύ ισχυρό σε αυτή τη μελέτη».

Πώς μπορεί απλά και μόνο η θεραπευτική προσδοκία (placebo) να εμφανίζει ισοδύναμα αποτελέσματα με χειρουργικές επεμβάσεις; Φαίνεται πως ο νους αποτελεί ένα σύστημα ελέγχου για όλες τις διαδικασίες που συμβαίνουν στο σώμα, συμπεριλαμβανομένων και των ασθενειών. Τα βιοχημικά ίχνη αυτής της επίδρασης μόλις έχουν αρχίσει να γίνονται ορατά από τους ερευνητές. Γιατί όπως δείχνουν οι έρευνες, το placebo φαίνεται να έχει βιολογική βάση, την έκταση της οποίας μόλις έχουμε αρχίσει να αποτιμούμε.

Το φαινόμενο placebo είναι λοιπόν υπαρκτό, έχει βιοχημική δράση και υποδηλώνει την εποπτική θέση του νου σε θέματα υγείας. Άνθρωποι που θεωρούν ότι έχουν πάρει θεραπεία αλλά ουσιαστικά έχουν λάβει μια πλασματική θεραπεία παρουσιάζουν αναπάντεχες βελτιώσεις υγείας και σε κάποιες περιπτώσεις πλήρεις θεραπείες. Δεν είναι επισφαλές λοιπόν να ισχυριστούμε ότι στο φαινόμενο placebo πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η ίδια η αντίληψη, ο τρόπος που ο ανθρωπινος νους αντιλαμβάνεται το χώρο και το χρόνο γύρω του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, οι κωδικοί και τα σύμβολα που ο έμψυχος υπολογιστής που ονομάζεται νους χρησιμοποιεί για να μεταφράσει τα εξωτερικά και τα ενδογενή ερεθίσματα σε μια συμπαγή πραγματικότητα. Σε μια πρόσφατη έρευνα δηλώθηκε σε ασθενείς ότι είχαν προσβληθεί από επικίνδυνους βακίλους. Στην πραγματικότητα δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Οι ασθενείς ακολούθως έλαβαν πλασματική αντιβίωση (placebo) για την καταπολέμηση της λοίμωξης. Με λίγα λόγια, τα υποκείμενα έλαβαν μια ανύπαρκτη θεραπεία για μια ανύπαρκτη ασθένεια. Και όμως, σε κάποιους από αυτούς τα συμπτώματα της λοίμωξης επέμειναν και μετά τη θεραπεία. Ο νους, είχε μεταφράσει τους φανταστικούς βακίλους σαν κάτι το επικίνδυνο και εκπαίδευσε το σώμα να συμπεριφερθεί όπως αν είχε προσβληθεί από πραγματικούς βακίλους. Στη αντίληψη κάποιων ασθενών, οι συγκεκριμένοι βάκιλοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από την αντιβίωση και το σώμα άρχισε να μιμείται την λοίμωξη και μετά τη θεραπεία placebo.

Και έτσι φτάνουμε στο δια ταύτα:

Τα φαινόμενα placebo και nocebo μπορεί να αποδειχτούν κεφαλαιώδη όχι μόνο για την ατομική αλλά και για τη δημόσια υγεία και να αποτελέσουν τη βάση για μια νέα αντίληψη υγείας. Μια νέα ιατρική που ταιριάζει με το όραμα του Wolf κατατεθειμένο ήδη από τη δεκαετία του ’50: «στο μέλλον τα φάρμακα θα εκτιμούνται όχι μόνο αναφορικά με τη φαρμακολογική τους δράση αλλα επίσης και σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις που υπάρχουν και στις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά χορηγούνται». Πέντε αιώνες πριν ο Παράκελσος έγραψε: «Πρέπει να ξέρετε ότι η θέληση είναι ένας ισχυρός σύμμαχος της ιατρικής». Η επιστημονική μας υπεροψία μας έκανε να αγνοήσουμε τα διδάγματα του παρελθόντος.

AIDS, ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Βγες από τη λίστα!

2011-01-28T12:59:00.005+02:00

«Αν δεν αρχίσεις τη θεραπεία τώρα, έχεις ζωή τρεις μήνες το πολύ», είπαν σ’ ένα συγγενή μου που πήγε για μια εγχείρηση ρουτίνας και η βιοψία έδειξε καρκίνο. Κι αυτό, παρόλο που όλες οι άλλες εξετάσεις –αιματολογικές, αξονικές και δε συμμαζεύεται- δεν έδειχναν τίποτα, παρόλο που ο ίδιος αισθανόταν μια χαρά, χωρίς να έχει καμιά ενόχληση. Μόνο και μόνο από ένα απότελεσμα βιοψίας έπρεπε κατά τους γιατρούς να υποβληθεί σε μια τοξικότατη θεραπεία με όλα τα παρεπόμενα –πτώση μαλλιών, εμετούς, κρεβατώματα…. «Αλλιώς πεθαίνεις…» Πήγε σε πολλούς άλλους γιατρούς, τους πλήρωσε αδρά. Όλοι κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα: χημειοθεραπεία. Μόνο ένας γιατρός βρέθηκε που δέχτηκε απλώς να τον παρακολουθεί κάνοντας του εξετάσεις σε τακτά διαστήματα για κανά δυο χρόνια προκειμένου να αποκλειστεί η πιθανότητα καρκίνου. Όπως καταλάβατε, ένα χρόνο τώρα μετά, ο συγγενής μου ζει, δεν πέθανε, και όλα πάνε καλά. Οι εξετάσεις δε δείχνουν τίποτα απολύτως.

Αυτούς τους μήνες αγωνίας τους μοιράστηκα κι εγώ προσπαθώντας να βοηθήσω. Απευθύνθηκα λοιπόν στη γιατρό Juliane Sacher, στείλαμε τις εξετάσεις και η γιατρός αποφάνθηκε: «Δεν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα». Μας έστειλε και μια ιστορία, πολύ διδακτκή, που τη μετέφρασα ως εξής:

Η ιστορία της γιατρού Sacher

Μεγάλη αναταραχή στο δάσος. Υπάρχει μια πληροφορία ότι η αρκούδα έχει μια «λίστα θανάτου». Όλα τα ζώα αναριωτιούνται ποιος είναι στη λίστα.

Το πρώτο που παίρνει το θάρρος να πάει στην αρκούδα είναι το ελάφι. Και ρωτάει: «Αρκούδα, σε παρακαλώ πές μου, είμαι κι εγώ στη λίστα σου;» «Ναι», λέει η αρκούδα, «είσαι κι εσύ στη λίστα».

Καταγχωμένο το ελάφι φεύγει και γυρνάει σπίτι του. Και πράγματι, δυο μέρες μετά, το βρίσκουν νεκρό.

Η αγωνία των θαμώνων του δάσους ολοένα και μεγαλώνει και η φήμη κλωθογυρίζει γύρω από την ερώτηση, ποιος είναι στη λίστα, και υποβόσκει...

Ο ελέφαντας, εξαντλώντας τα όρια της αντοχής του, είναι ο επόμενος που πάει στην αρκούδα για να τη ρωτήσει αν είναι κι αυτός στη λίστα. «Ναι», απαντά η αρκούδα, «είσαι κι εσύ στη λίστα».

Καταφοβισμένος φεύγει από την αρκούδα. Κι αυτόν τον βρίσκουν νεκρό δυο μέρες μετά.

Τώρα πανικός εξαπλώνεται γρήγορα παντού στο δάσος.

Μόνο ο λαγός έχει το σθένος ν’ αναζητήσει την αρκούδα.
«Αρκούδα, είμαι κι εγώ στη λίστα;»
«Ναι, είσαι κι εσύ στη λίστα»
«Μπορείς να με σβήσεις από τη λίστα»
«Φυσικά, κανένα πρόβλημα»

Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. Η επίσημη ιατρική, όπως εξασκείται σήμερα, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βάζει τους ανθρώπους σε λίστες θανάτου. Είναι στο χέρι μας να βγούμε απ’ αυτές τις λίστες. Χρειάζεται μεγάλη δύναμη, ψυχολογική υποστήριξη ενδεχομένως. Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να μη φοβόμαστε το θάνατο. Σ’ αυτό το φόβο μας, πατά η επίσημη ιατρική, αυτόν τον φόβο μας εκμεταλλεύεται –με το αζημίωτο βέβαια. Είναι δύσκολο το ξέρω. Χρειάζεται προετοιμασία. Προετοιμασία που πρέπει να κάνουμε όταν είμαστε υγιείς, να μάθουμε δηλαδή πως να νικήσουμε το φόβο του θανάτου. Για να μη γινόμαστε βορά των ορέξεων κάποιων επιτηδείων, όταν βρεθούμε σε κατάσταση αδυναμίας, που προσπαθούν να πλουτίσουν από κάθε κύτταρο του σώματός μας.

Από τον σκουπιδοτενεκε: DNA

2011-01-28T08:36:00.004+02:00

DNA

Για μια χρονική περίοδο, ένα μίλι στο χρόνο, θα βουτήξω στα βάθη της γης, σαν τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ –μα είμαι σίγουρος θα ανέβω πάνω ξανά!

S(øren) K(irkegaard)

Οι παγετώνες θα ξανάρθουν
Παγώνοντας αισθήματα κι ανθρώπους
Ολόγυρα σε πληγωμένους τόπους
Σιωπή σιωπή σιωπή...

Τ’ αρχαία νέφη στροβιλίζουν
Αναζητούνται πρόγονοι πατέρες
Τρελό χορό σέρνουν λαμπροί αστέρες
Φλόγα καρδιά φωτιά.

Κι από αστραφτερές εκρήξεις
Το αθάνατο σπείρωμα γεννιέται
Αντιγράφει μεταφράζει πετιέται
Κύμα παλμός ζωή

Ναι. Μες στην απέραντη σιγή
Κάτι σα να αρχίζει να δονείται
Στην άκρη του βάλτου αργοκινείται
Αρχή αρχή αρχή.

Ένας χρόνος με τη σύφιλη

2011-01-27T08:40:00.005+02:00

Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που διαγνώστηκα και υποβλήθηκα στη θεραπεία για τη σύφιλη. Τότε ήταν που δημοσίευσα και τις σχετικές αναρτήσεις στο ιστολόγιό μου και σύμφωνα με τα στατιστικά που δίνει ο blogger οι αναρτήσεις αυτές συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα: 2.206 κλικ για το Συναγερμός για τη σύφιλη και 778 κλικ για τη Θεραπεία της σύφιλης (τα στοιχεία αφορούν το διάστημα από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα ενώ οι αναρτήσεις είναι παλιότερες αλλά δεν υπάρχουν στατιστικά για τότε). Η μεγάλη επισκεψιμότητα δείχνει το μεγάλο ενδιαφέρον που υπάρχει γι’ αυτό το θέμα και οφείλεται εν μέρει στην έλλειψη σχετικής ενημέρωσης αλλά και στη ραγδαία εξάπλωση της νόσου. Γι’ αυτό λοιπόν τώρα, ένα χρόνο μετά, θα συγκεντρώσω εδώ κάποια συμπεράσματα από την εμπειρία μου με την ασθένεια προκειμένου να ενημερωθούν οι περισσότεροι.

Για τα συμπτώματα και τη θεραπεία της ασθένειας έχω ήδη πει. Εδώ να προσθέσω ότι η σύφιλη μεταδίδεται στο πρώτο και δεύτερο στάδιό της, ενώ παύει να μεταδίδεται όταν περνά σε λανθάνουσα φάση, καθώς και ένα 24ωρο από την έναρξη της θεραπείας. Η έγκαιρη αντιμετώπιση της ασθένειας στα δυο πρώτα στάδια είναι αυτό που κρίνει και την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Αν και η θεραπευτική αγωγή της σύφιλης είναι εύκολη, με αντιβιοτικά, δεν μπορεί κάποιος να την κάνει μόνος του, αλλά πρέπει να απευθυνθεί στα αρμόδια νοσοκομεία. Ο λόγος είναι ότι, μετά την αγωγή, πρέπει να παρακολουθείται η εξέλιξη της νόσου: τον πρώτο χρόνο γίνονται επαναληπτικές εξετάσεις κάθε τρεις μήνες, τον δεύτερο χρόνο κάθε έξι μήνες, τον τρίτο και τέταρτο χρόνο μια φορά το χρόνο. Αν η αγωγή είχε αποτέλεσμα, θα φανεί στη μείωση του ποσοστού του βακτηριδίου που θα διαπιστωνεται κάθε φορά, παρόλ’ αυτά τα τέστ θα πάρουν χρόνια για να βγουν αρνητικά. Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, δέκα μήνες μετά τη θεραπεία, τα δικά μου τεστ RPR και VDRL βγήκαν αρνητικά, αλλά αυτό δεν έχει και πολύ σημασία γιατί σε μια επόμενη εξέταση μπορεί να βγουν θετικά ή αρνητικά –παίζεται- αλλά το βασικό είναι ότι η ασθένεια έχει πολύ καλή εξέλιξη στην περίπτωσή μου.

Κλείνοντας, εκείνο που θέλω να τονίσω είναι η ανάγκη για έγκαιρη διάγνωση της νόσου και για άμεση αντιμετώπιση. Είναι μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια -και γι’ αυτό εύκολο να μεταδοθεί- και οι προφυλάξεις στο σεξ δεν πολυωφελούν. Σ’ αυτό το χρόνο, έχω ακούσει ποικίλες ιστορίες με ασθενείς με σύφιλη, κάτι που με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να είμαστε σε συναγερμό. Όπως η ιστορία με τη μητέρα και το νεογέννητο από τη Χαλκιδική. Αν δεν γίνει έλεγχος για σύφιλη πριν την εγκυμοσύνη και η μητέρα είναι θετική στην ασθένεια, τότε η νόσος περνάει και στο παιδί. Χρειάζεται πολλή προσοχή και εγρήγορση!

Από τον σκουπιδοτενεκέ: ο S.K., πρώην Δρ. Εκστατικός

2011-01-26T18:30:00.002+02:00

Και σας, επίσης, lucida intervalla μου, πρέπει να σας αποχαιρετήσω,
Και σας, σκέψεις μου, φυλακισμένες στο κεφάλι μου,
Δεν μπορώ να σας αφήσω να σουλατσάρετε στη δροσιά του δειλινού.
Μα μην αποθαρρύνεστε,
Μάθετε να γνωρίζετε η μια την άλλη, συσχετιστείτε η μια με την άλλη,
Κι εγώ το δίχως άλλο θα ξεγλιστρώ που και που και θα σας κρυφοκοιτάζω∙
au revoir.

S(øren) K(irkegaard)
τέως Dr. Exstaticus

Ας μιλήσουμε για σινεμά: Τάκης Κανελλόπουλος

2011-01-25T21:41:00.001+02:00

«Να μείνουμε στο συνέδριο ή να πάμε στο αφιέρωμα του Φεστιβάλ στον Τάκη Κανελλόπουλο;», ρωτήσαμε την καθηγήτριά μας, φοιτητές ακόμα στη Θεσσαλονίκη, και εκείνη, κινηματογραφόφιλη η ίδια –πασατέμπο, ξηρό καρπό και σκοτεινή αίθουσα-, δε δίστασε καθόλου. «Φυσικά να πάτε στον Κανελλόπουλο. Εμάς μπορείτε να μας ακούσετε κι άλλες φορές, θα μας διαβάσετε και στα πρακτικά, αυτές τις ταινίες όμως που θα τις ξαναδείτε;» Η αλήθεια είναι ότι δεν τις έχω ξαναδεί πουθενά –με εξαίρεση μια δυο στα κρατικά κανάλια. Κι έτσι γνώρισα τον Κανελλόπουλο, έναν αθεράπευτα ρομαντικό, με όλες τις εκφάνσεις του ρομαντισμού: από την αισθαντικότητα της Εκδρομής, στην ευαισθησία της Παρένθεσης και ως το μελό της Σόνιας. Και είναι σκηνές απ’ αυτές τις τρεις ταινίες που φέρνω ζωντανές στη μνήμη μου ακόμη και σήμερα: τα πρόσωπα των τριών ηρώων, το ερωτικό τρίγωνο της Εκδρομής, το τριαντάφυλλο που δέρνει ο αέρας και η βροχή και επανέρχεται ως λάιτ μοτίβ στην Παρένθεση, οι συχνές ερωτικές λιποθυμίες της Σόνιας. Στο youtube κατάφερα να βρώ αποσπάσματα από την Εκδρομή, την Παρένθεση και ολόκληρο τον Ουρανό, την πρώτη του ταινία. Οι άλλες τέσσερις, μεγάλου μήκους, ταινίες του –Η τελευταία άνοιξη, Το χρονικό μιας Κυριακής, Ρομαντικό σημείωμα και Σόνια- αγνούνται. Με τα λογοτεχνικά κείμενα του Κανελλόπουλου, που κάποτε τα είχα, μετά τα χάρισα και τώρα ψάχνω να τα ξαναβρώ -όσα βέβαια δεν είναι εξαντλημένα- θα ασχοληθώ άλλη φορά.

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Κρίσιμη πυκνότητα

2011-01-25T15:50:00.004+02:00

Κρίσιμη πυκνότητα

Στην αρχή ήταν αυτό που δεν ήταν
και που ποτέ δεν θα είναι τριγύρου.
Είναι το φως κλεψύδρα του απείρου
της απουσίας χνάρι αυτού που ήταν.

Γαλαξίες, δραπέτες του κόσμου
ολοκαύτωμα των άστρων, της ύλης
κατάρρευση, νόμοι της αντιύλης,
φρενίτιδα του πλάνητος κόσμου.

Ωκεανοί που κοχλάζουν λαθραία,
Ήπειροι ταξιδεύουν και πάνε
Το σύμπαν τεντώνει απλώνει πέρα.

Αυτό που είναι ήταν μοιραία
Κι αναμέσο εσύ κι εγώ – θά ‘ναι
Μια ιδέα ποίησης πλανιέται στον αέρα.

Ας μιλήσουμε για τέχνη: Marc Chagall

2011-01-24T08:59:00.005+02:00

Να μερικά βιντεάκια που βρήκα στο youtube για τον Marc Chagall (1887-1985). Στα δύο πρώτα γίνεται απεικόνιση της ζωής του Ρώσου καλλιτέχνη με κινούμενα σχέδια εμπνευσμένα από τους πίνακές του. Το τρίτο είναι μια προβολή των σημαντικότερων έργων του σε slides, όπου κανείς μπορεί να διακρίνει τους θεματικούς του άξονες, την αξιοποίηση της εβραϊκής παράδοσης, και όλα αυτά σε μια πανδαισία χρωμάτων. Στο τέταρτο εξιστορείται εικαστικά ο έρωτάς του για την πρώτη του γυναίκα, τη Bella, με αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του. Εξαιρετικά βιντεάκια, υπέροχος Chagall.

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Robert Desnos, Poèmes à la mysterieuse

2011-01-23T09:33:00.008+02:00

Από τα Poèmes à la mysterieuse

Σ’ έχω ονειρευτεί τόσες φορές
που χάνεις την πραγματικότητά σου
μπορώ ακόμα ν’ αγγίξω αυτό το ζωντανό κορμί
να φιλήσω αυτό το στόμα τη γέννηση
της φωνής που τόσο αγαπώ;
Σ’ έχω ονειρευτεί τόσες φορές
που τα χέρια μου μαθημένα ν’ αγκαλιάζουν τη σκιά σου
και να σταυρώνουν στο στήθος μου δεν τυλίγονταν
στο περίγραμμα του κορμιού σου ίσως.
Και που, μπρος στην πραγματική μορφή αυτού που με κατατρέχει
και με κυβερνά μέρες και χρόνια
θα γινόμουνα σκιά δίχως άλλο,
ω συναισθηματικές ισορροπίες.
Σ’ έχω ονειρευτεί τόσες φορές ώστε, που πια καιρός δίχως άλλο,
να ξυπνήσω. Κοιμάμαι όρθιος το κορμί μου λεία σε όλες τις μορφές της ζωής και
του έρωτα και σε σένα,
τη μόνη που σήμερα μετράς για μένα, μου φαίνεται πιο αδύνατο
ν’ αγγίξω το μέτωπο και τα χείλια σου,
παρά τα πρώτα χείλια και το πρώτο μέτωπο που θά ‘βρισκα τυχαία.
Σ’ έχω ονειρευτεί τόσες φορές
περπάτησα τόσες φορές, μίλησα, πλάγιασα με το φάντασμά σου που δε μου
μένει πια ίσως, κι ωστόσο, παρά να είμαι
φάντασμα ανάμεσα στα φαντάσματα και πιο σκιά εκατό φορές
από σκιά που περιδιαβάζει και θα περιδιαβάζει
χαρούμενα πάνω στο ηλιακό καντράν της δικής σου ζωής.

Από τον σκουπιδοτενεκέ: Απουσία

2011-01-22T19:13:00.007+02:00

Απουσία

Θα ψυχρανθεί, είπε, καθισμένος στη γωνιά του,
τυφλός από τα χρόνια, ο γέροντας, το σύμπαν,
λέω, και μαζί, τ’ άστρα, οι άνθρωποι, τα λόγια, δε θα ‘χουν
σημασία καμιά τον καιρό της Μεγάλης Μοναξιάς.

Σαν τα πουλιά, έλεγε, τα λόγια πετούν, σαν τα πουλιά
κι απλώνουν στον ορίζοντα πέρα, θαρραλέα, δυνατά
και τραγουδούν τα πάθη της Ελένης, τον πό-
λεμο σώμα με σώμα, την νίκη και τον θάνατο.

Κι άλλοτε πάλι τρομαγμένα έρχονται για να πουν
τον άδικο πόνο, την άσκοπη μάχη, γι’ αυτή που
δεν ήταν εκεί, δεν πήγε ποτέ εκεί, πουκάμισο
αδειανό, είδωλο φρικτό του πόθου και της φαντασίας.

. . .

Δε θα μ’ αφήσεις, έλεγες, δεν θα μ’ αφήσεις,
θα μείνουμε πάντα μαζί, με κορμί και ψυχή,
γενναίοι, δυνατοί, με ματιά και μιλιά καθαρή,
ο ένας για τον άλλον, στη ζωή και στο θάνατο.

Νά ‘μαι λοιπόν τώρα εδώ, να κοιτώ μορφές θολές
να περνούν τα πουλιά στον ορίζοντα σημείο μηδέν
γραφή κενή
και να λέω με τρόμο αν ποτέ ήσουν εκεί.

Λόγια πουλιά μαδημένα, κορμιά φαντάσματα
τώρα τις νύχτες μου μετρώ με λατινικά εξάμετρα
του Λουκρητίου: «Δεν μπορούν με το κορμί τους όλο
ο ένας στο σώμα του αλλουνού να μπει και να χωρέσει».

Και μην ακούσω για Αποκάλυψη...

2011-01-22T12:44:00.009+02:00

...αν δείτε αυτή την εικόνα στον ουρανό.

Σύμφωνα με τον Dr Brad Carter, Senior Lecturer of Physics στο Πανεπιστήμιο του Νότιου Queensland, αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί το 2012 ή αργότερα (αυτό το αργότερα εκτείνεται από μερικά έως εκατομμύρια χρόνια). Πρόκειται για την έκρηξη του ερυθρού υπεργίγαντα Μπετελγκέζ, η αντίστροφη μέτρηση της οποίας έχει ήδη αρχίσει αφού το άστρο άρχισε να χάνει μάζα.

Ο Μπετελγκέζ (το όνομά του προέρχεται από το αραβικό yad Al Jauza –το χέρι της Γιάουζα, μιας μυστηριώδους γυναίκας που ελέγχει την τάξη του σύμπαντος) είναι το πιο λαμπρό άστρο του Ωρίωνα, το α Ωρίωνα, και βρίσκεται πάνω και αριστερά στο τραπέζιο του αστερισμού, που απέχει από μας 650 ε.φ.

Είναι 13.758 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο μας, 20 φορές μεγαλύτερος στη μάζα και 500 φορές μεγαλύτερος στις διαστάσεις. Αν ο κόκκινος αυτός υπεργίγαντας βρισκόταν στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος, η επιφάνειά του θα ξεπερνούσε την τροχιά της Γης και θα εκτεινόταν μέχρι την τροχιά του Άρη.

Ο Ωρίωνας ανατέλλει το φθινόπωρο, μεσουρανεί το χειμώνα και δύει την άνοιξη. Μπορείτε να τον βρείτε εύκολα, αν κοιτάξετε στο νότιο μέρος του ουρανού, νότια του Ταύρου και μεταξύ αυτού και των Διδύμων, αυτή την εποχή.

Εκτείνεται πάνω και κάτω από τον Ισημερινό, βόρεια του Λαγωού, ανατολικά του Μονόκερω και δυτικά του Ηριδανού. Μέσα στο φανταστικό τραπέζιο, που σχηματίζουν τα άστρα του α, γ, β, και κ, βρίσκονται σε ευθεία γραμμή 3 άστρα δευτέρου μεγέθους, τα δ, ε και ζ, που αποτελούν τη ζώνη του Ωρίωνα. (Οι πληροφορίες από το βιβλίο των Στράτου Θεοδοσίου-Μάνου Δανέζη, Τα άστρα και οι μύθοι τους. Εισαγωγή στην ουρανογραφία, εκδ. Δίαυλος)

Το τεράστιο μέγεθος του Μπετελγκεζ εξηγεί και τη δύναμη της έκρηξης που θα συμβεί, δεκάδες εκατομμύρια φορές λαμπρότερη από τον Ήλιο μας. Γι’ αυτό, αν και μακριά, θα δούμε το αστέρι στον ουρανό μας ως δεύτερο ήλιο για μερικές εβδομάδες, κάτι που θα κάνει τη νύχτα μέρα για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Καμιά καταστροφή όμως δεν θα προκληθεί. Ίσα ίσα, ο υπερκαινοφανής θα παράσχει στοιχεία απαραίτητα για την επιβίωση και τη συνέχιση της ζωής στη Γή. Όπως τονίζει ο Dr Brad Carter, μια βροχή από μικροσκοπικά σωματίδια, που ονομάζονται νετρίνα, θα διαπεράσει τα σώματά μας και ολόκληρη τη Γη, μεταφέροντας το 99% της ενέργειας του υπερκαινοφανούς. Και μας υπενθυμίζει ότι η Γη και το σύμπαν στο σύνολό τους έχουν φτιαχτεί από τέτοια αστρική ύλη, που περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα βαριά στοιχεία του Περιοδικού Πίνακα.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Η κατά Μάρκον ηθική του δράματος και 3 ½ στίχοι από χαμένες τραγωδίες του Ευριπίδη.

2011-01-19T10:41:00.006+02:00

Στην αρχή οι τραγωδίες δημιουργήθηκαν για να υπενθυμίζουν γεγονότα που συμβαίνουν, κι ότι είναι στη φύση τους να συμβαίνουν∙ κι αυτά που σας ψυχαγωγούν όταν διαδραματίζονται επί σκηνής να μη σας συνθλίβουν όταν διαδραματίζονται στη μεγάλη σκηνή του κόσμου. Γιατί το βλέπετε πως αυτή πρέπει νά ‘ναι η εξέλιξη, και πως ακόμη κι αυτοί που αφήνουν την κραυγή «Αχ, Κιθαιρώνα!», μπορούν να τα υπομένουν. Και κάποιες φράσεις των δραματουργών είναι πολύ χρήσιμες –προπάντων εκείνο το

Κι αν οι θεοί εγκατέλειψαν εμέ και τα παιδιά μου
υπάρχει λόγος και γι’ αυτό

εἰ δ’ ἠμελήθην ἐκ θεῶν καὶ παῖδ’ ἐμώ
ἔχει λόγον καὶ τοῦτο∙

(Ευριπίδου, Αντιόπη)

ή πάλι

Με τα πράγματα να μη θυμώνεις

τοῖς πράγμασιν γὰρ οὐχὶ θυμοῦσθαι <χρεών>

(Ευριπίδου, Βελλεροφόντης)

και

Θερίζεται η ζωή σαν το καρπερό το στάχυ

βίον θερίζειν ὤστε κάρπιμον στάχυν∙

(Ευριπίδου, Υψιπύλη)

και τα παρόμοια.

Μετά την Τραγωδία βγήκε η Αρχαία Κωμωδία, που με την διδακτική ελευθεροστομία και την ευθύτητά της δεν ήταν διόλου ανώφελη καθώς μας υπενθύμιζε να μην είμαστε αλαζόνες. Και ο Διογένης τέτοια γλώσσα χρησιμοποιούσε, για παρόμοιους λόγους. Τώρα, τι λογής πράγμα ήταν η Μέση Κωμωδία, και για ποιο λόγο πήρε τη σκυτάλη η Νέα Κωμωδία, που σιγά σιγά ξέπεσε σε μια καλλιτεχνία της μίμησης, είναι προς μελέτη. Αναγνωρίζω ότι λένε κι αυτές κάποια χρήσιμα πράγματα, αλλά όλη η θεματολογία στην οποία προσηλώνεται αυτή η ποίηση και δραματουργία, τελοσπάντων σε τι αποβλέπει;

Και ο τελευταίος συλλογισμός, η κατακλείδα του έργου:

Άνθρωπέ μου, υπήρξες πολίτης στη μεγάλη ετούτη πόλη. Ποια η διαφορά, αν ήταν για πέντε ή για πενήντα χρόνια; Οι νόμοι της ίσχυαν για όλους το ίδιο. Πού το φοβερό, λοιπόν, αν από την πόλη ετούτη δεν σε διώχνει κάποιος τύραννος ή ένας άδικος δικαστής, αλλά η Φύση που σε έφερε εδώ; Είναι σαν να απολύει έναν κωμικό ηθοποιό ο διευθυντής που τον προσέλαβε. «Ναι, αλλά δεν έπαιξα και στα πέντε μέρη, μα μόνο στα τρία.» «Καλά λες. Όμως στη ζωή, τα τρία μέρη είναι όλο κι όλο το δράμα.» Όσο για το πότε ολοκληρώνεται, αυτό το καθορίζει ο αίτιος της σύνθεσης και τώρα της διάλυσης. Εσύ δεν είσαι αίτιος για κανένα από τα δυο. Φύγε λοιπόν με καλοσυνάτο τρόπο, γιατί καλοσυνάτος είναι κι αυτός που σε απολύει.

Μάρκος Αυρήλιος, Εις εαυτόν, μτφ. Γιάννης Αβραμίδης (εκδ. Θύραθεν 2008).

Ο Δεκάλογος του Μάρκου, ή Τα 9+1 δώρα των Μουσών και του Απόλλωνα.

2011-01-18T07:17:00.004+02:00

Προβληματιζόμουν για το πως θα παρουσίαζα ένα από τα πιο αγαπημένα μου κείμενα, Τα εις εαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου, το αιώνιο ευαγγέλιο όπως το χαρακτήρισε ο Ρενάν. Ο αποσπασματικός χαρακτήρας του έργου, σκέψεις του αυτοκράτορα όταν καταλάγιαζε η μάχη, με έφερνε σε αμηχανία γιατί δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω. Αποφάσισα λοιπόν να απαρουσιάσω κάποια θέματα που καλύπτουν έναν ή περισσότερους συλλογισμούς, κι έτσι εγκαινιάζω στο ιστολόγιο μου την καινούρια θεματική ενότητα Εκ του κατά Μάρκον. Από τη μετάφραση του Γιάννη Αβραμίδη (εκδ. Θύραθεν 2008).

Πρώτα πρώτα, ποια είναι η σχέση μου μ’ αυτούς∙ και πως όλοι έχουμε γεννηθεί ο ένας για χάρη του άλλου∙ και κατά δεύτερο λόγο, ειδικά εγώ, έλαχε να μπω μπροστάρης τους, όπως το κριάρι στο κοπάδι ή ο ταύρος στην αγέλη. Ξεκίνα να προσεγγίζεις το ζήτημα από την εξής αρχή: Αν δεν ισχύει η ατομική φυσική θεωρία, τότε η Φύση είναι η δύναμη που διοικεί τα πάντα. Κι αν είναι έτσι, αυτό σημαίνει πως τα χειρότερα υπάρχουν για χάρη των ανώτερων∙ και τα ανώτερα, το ένα για χάρη του άλλου.

Δεύτερο: φέρε με το νου σου, το πως είναι τούτοι οι άνθρωποι στο τραπέζι, πως είναι στο κρεβάτι και στην υπόλοιπη ζωή τους. Κυρίως, σε τι πράξεις τούς υποχρεώνουν οι ίδιες οι ιδέες και αρχές τους –και με τι έπαρση δρουν.

Τρίτο: αναλογίσου ότι αν οι πράξεις τους είναι σωστές, εσύ δεν πρέπει να δυσανασχετείς. Αν όμως πέφτουν σε σφάλματα, είναι προφανές ότι δρουν εν αγνοία τους και αθέλητα. Γιατί κάθε ψυχή στερείται την αλήθεια χωρίς την θέλησή της∙ με τον ίδιο τρόπο, χωρίς την θέλησή της στερείται τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει το καθετί σύμφωνα με την αξία του. Επομένως, στενοχωριούνται ν’ ακούν πως είναι άδικοι, αγνώμονες και πλεονέκτες ή, μ’ ένα λόγο, αμαρτητικοί περί τους πλησίον.

Τέταρτο: αναλογίσου ότι και συ πέφτεις σε πολλά σφάλματα κι είσαι άλλος ένας σαν κι αυτούς. Κάποια σφάλματα μπορεί να μην τα κάνεις, έχεις όμως μια κλίση και προς αυτά –έστω κι αν μένεις μακριά από δειλία ή ματαιοδοξία ή κάποιο παρόμοιο ελάττωμα.

Πέμπτο: σκέψου ότι δεν μπορείς να ξέρεις με σιγουριά αν όντως αμαρτάνουν. Γιατί πολλές πράξεις γίνονται σύμφωνα με την οικονομία του κόσμου, και σε γενικές γραμμές πολλά πρέπει προηγουμένως να καταλάβει κανείς, ώστε να αποφαίνεται για τις πράξεις των άλλων ως κάποιος που κατέχει τα πράγματα σε βάθος.

Έκτο: Όταν σε πιάνει μεγάλη αγανάκτηση ή θλίψη, αναλογίσου ότι η ανθρώπινη ζωή είναι μια στιγμή, και ότι ύστερα από λίγο όλοι μας θα κειτόμαστε νεκροί.

Έβδομο: δεν είναι οι πράξεις τους που μ’ ενοχλούν∙ γιατί αυτές βρισκονται μέσα στο δικό τους ηγεμονικό∙ αυτό που με κάνει να ενοχλούμαι είναι οι δικές μου πεποιθήσεις. Ξεφορώσου τες, λοιπόν, και παράτα με τη θέλησή σου την κριτική ενάντια σε πράξεις που τις βρίσκεις φοβερές, και πάει, έφυγε η οργή. Πώς θα τις ξεφορτωθείς; Αν λογαριάσεις ότι η πράξη του άλλου δεν είναι ντροπή δική σου∙ βλέπεις, αν δεν είναι κακό μόνον ό,τι ντροπιάζει, τότε σίγουρα πέφτεις κι εσύ σε πολλά σφάλματα, και ληστής γίνεσαι και ικανός για όλα.

Όγδοο: σκέψου πόσο πιο ανυπόφορη είναι η οργή και η θλίψη για τέτοια πράγματα που μας εξοργίζουν και μας θλίβουν.

Ένατο: σκέψου ότι η καλοσύνη είναι ανίκητη, αν είναι γνήσια κι όχι βεβιασμένο χαμόγελο ή υποκρισία.Τι μπορεί να σου κάνει ακόμη κι ο πιο αλαζονικός άνθρωπος, αν παραμένεις καλοσυνάτος απέναντί του και, σε περίπτωση που σου δοθεί η ευκαιρία, τον συμβουλεύεις με πραότητα και προσπαθείς ήσυχα να τον μεταπείσεις την ώρα που πάει να σου κάνει κακό: «Μη, παιδί μου,. Για άλλα πράγματα έχουμε γεννηθεί. Εγώ δεν θα πάθω κακό∙ εσύ θα κάνεις κακό στον εαυτό σου, παιδί μου». Και να του δείχνεις με λεπτότητα ότι γενικά έτσι έχουν τα πράγματα, ότι ούτε οι μέλισσες δεν το κάνουν αυτό μήτε τα άλλα ζώα που ζουν κατά αγέλες. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς να τον προσβάλεις, παρά με στοργή και δίχως πίκρα στην ψυχή∙ όχι σα δάσκαλος ούτε για να σε θαυμάσουν οι γύρω∙ αλλά σα νά ‘σασταν μόνοι οι δυο σας, κι ας είναι κι άλλοι μπροστά.

Αυτούς τους εννέα κανόνες κράτα τους στο μυαλό, θεώρησέ τους δώρα που σου έχουν χαρίσει οι Μούσες και αρχίνα επιτέλους να είσαι άνθρωπος εφ’ όρου ζωής. Και να προσέχεις: όχι μόνον να μην οργίζεσαι με τους άλλους μα και να μην τους κολακεύεις, γιατί και οι δύο στάσεις είναι αντικοινωνικές και επιβλαβείς. Όταν σε πιάνει οργή, αμέσως να σκέφτεσαι ότι ο θυμός δεν είναι ανδρεία. Και ότι η πραότητα όχι μόνο είναι πιο ανθρώπινη μα και πιο αντρίκια στάση∙ και όποιος την έχει, ταυτόχρονα έχει και δύναμη και νεύρο και αντρειοσύνη. Όχι όποιος αγανακτεί και δυσανασχετεί. Γιατί όσο πιο απαθής είσαι, τόσο περισσότερη δύναμη έχεις. Η οργή, όπως κι η λύπη, είναι ένδειξη αδυναμίας: και στις δύο περιπτώσεις, ο άνθρωπος έχει πληγωθεί και έχει ενδώσει.

Αν θες τώρα, πάρε και ένα δέκατο δώρο από τον Μουσηγέτη Απόλλωνα: το να έχεις την αξίωση να μην αμαρτάνουν οι φαύλοι, είναι τρέλα, γιατί ζητάς κάτι αδύνατο. Όμως το να τους επιτρέπεις να είναι όπως είναι απέναντι στους άλλους, και συγχρόνως να έχεις την αξίωση να είναι εντάξει με σένα, είναι αναισθησία και δεσποτισμός.

Πειρατικός FM: Το κλάμα του εμιγκράντου

2011-01-08T19:22:00.003+02:00

Αφιερωμένο σ' όλους τους μετανάστες, όπου γης, από την Κάτω Ιταλία που ξέρει καλά απ' αυτά...

Μεταγραφή στο δυτικό ελληνικό αλφάβητο:

Ória-mu rondinéda
Apùten ste tse stádji
Pléa tálassa se guádji
Me tutó kaló tseró?

Áspro vastá to péto
Mávre vastá tes ále
O stavrí kolór di mare
Me ti kùda plio niftí.

Arótissa ti mána-mu
Tin pléon agapiméni
Éxi tósso ka me méni
Puru na ‘xi na me di.

Arótissa to tsuri-mu
Tse s’ óli ti getonía
Tse an íxe omilía
Póssa íxe na mu pi.

Kaídjo ambró sti tálassa
Pánta sséna kanonó
Plión gérni plión kaléi
Plión egídji to neró.

Μεταγραφή στο μητροπολιτικό ελληνικό αλφάβητο:

Ώρ(α)ια μου ροντινέντα
Από πούθεν στε και στάτζει
Π(λ)οία θάλασσα σε βγ(κου)ά(τ)ζει
Με τούτο καλό καιρό;

Άσπρο βαστά το πέτο
Μαύρες βαστά τες άλε
Ο σταυρή κολόρ ντι μάρε
Με τη κούντα π(λ)ιο (α)νοιχτή.

Ερώτησα τη μάνα μου
Την πλέον αγαπημένη
Έχει τόσο κα με μένει
Πούρου να ‘χει να με δει.

Ερώτησα το κύρη μου
Και σ’ όλη τη γε(ι)τονία
Και αν είχε ομιλία
Πόσα είχε να μου πει.

Κα(θ)ίζω εμπρός στη θάλασσα
Πάντα σένα κανονώ
Π(λ)oιόν γέρνει π(λ)oιόν καλεί
Π(λ)oιόν αγγίζει το νερό.

Νεοελληνική απόδοση:

Ωραίο μου χελιδονάκι
Από πού είσαι και φτάνεις
Ποια θάλασσα σε βγάζει
Με τούτο τον καλό καιρό;

Άσπρο έχεις το στήθος
Μαύρες έχεις τις φτερούγες
Τη ράχη στο χρώμα της θαλάσσης
Με την ουρά πιο ανοιχτή.

Ρώτησα για τη μάνα μου
Την πιο αγαπημένη
Έχει τόσο που με περιμένει
Αν και έχει χρόνο να με δει.

Ρώτησα για τον κύρη μου
Κι για όλη την γειτονιά
Κι αν είχε μιλιά
Θα είχε τόσα να πει.

Κάθομαι μπροστά στη θάλασσα
Πάντα κοιτάζω εσένα
Ποιον γυρνάει ποιον φωνάζει
Ποιον αγγίζει το νερό.

Από το Ημερολόγιο της Ρώμης: σύνορα, τείχη και φράχτες

2011-01-07T16:19:00.010+02:00

«Ως εδώ!» είπε ο Αύγουστος. «Δεν είναι άνθρωποι αυτοί οι Γερμανοί. Δεν τους αξίζει ούτε καν να κατακτηθούν». Το σοκ βέβαια ήταν μεγάλο για τους Ρωμαίους. Τρεις λεγεώνες τους παγίδευσαν και κατέσφαξαν στον Τευτοβούργειο Δρυμό οι Γερμανοί. Στρατιώτες, οι γυναίκες και τα παιδιά τους, άλογα, ένα κουβάρι αίματα μέσα στο βάλτο. «Τα σύνορα της Αυτοκρατορίας θα τα ορίζουν από δω και στο εξής οι θάλασσες και τα ποτάμια, ο μεγάλος ωκεανός, ο Ρήνος και ο Δούναβης, ο Τίγρης κι ο Εφράτης και οι έρημοι της Αφρικής». Κι έτσι έπαψαν οι Ρωμαίοι να κατακτούν και να ενσωματώνουν νέους λαούς, αποκλείοντάς τους μ’ αυτό τον τρόπο από τα αγαθά που οι ίδιοι απολάμβαναν. Ύψωσαν και τείχη στην ξηρά, το τείχος του Αδριανού στη Βρετανία και έναν φράχτη, μια σειρά από οχυρά κατά μήκος του χερσαίου τμήματος ανάμεσα στο Ρήνο και τον Δούναβη∙ limes την ονόμασαν. Είναι κι αυτό μια στάσις∙ νιώθεται.

Και τα οχυρά άντεχαν και κρατούσαν τους ξένους μακριά, όσο το κράτος ήταν πλούσιο και μπορούσε να συντηρεί έναν αξιόμαχο στρατό, όσο οι πολίτες θεωρούσαν τιμή τους να πολεμούν, όσο οι κοινωνικές διαφορές εξομαλύνονταν και αποφεύγονταν οι εσωτερικές συγκρούσεις. Μα ήρθαν δίσεκτοι καιροί. Το κράτος δεν είχε πια πόρους, η ευμάρεια και η γαλήνη έκανε μαλθακούς τους ανθρώπους, έκοβαν τον αντίχειρα των αγοριών για να μην μπορούν να κρατούν σπαθί και να πολεμούν, οι ταξικές συγκρούσεις ξέφυγαν από κάθε έλεγχο και οι ξένοι μαζεύονταν όλο και περισσότεροι έξω από τα τείχη και τους φράχτες. Εξαθλιωμένοι, κυνηγημένοι, πεινασμένοι ζητούσαν λίγη από την ευτυχία των Ρωμαίων, αλλά αυτοί τους την αρνούνταν, μένοντας πιστοί στον Αύγουστο. «Κανένα έλεος προς τους Γερμανούς». Όμως, ποιος φράχτης και ποιος τοίχος μπορεί να συγκρατήσει τους θυμωμένους και πεινασμένους;

Και οι Ρωμαίοι αναγκάζονταν σιγά σιγά να υποχωρούν. Το 367 εγκατέλειψαν το βόρειο τείχος. Το 376 δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τους Γότθους πέρα από τον Δούναβη. Αρκετά νωρις είχαν φύγει από το limes. O μόνος που άντεχε ήταν ο Ρήνος. Αλλά για πόσο ακόμα; Κι όλο μαζεύονταν στην αντίπερα όχθη οι εξαθλιωμένοι Γερμανοί: Μαρκομάνοι, Φράγκοι, Κουάδοι, Αλανοί, Αλαμανοί, Βουργουνδοί, Βανδαλοι, Σάξονες και άλλοι πολλοί ων ουκ έστι αριθμός. Οι λίγοι Ρωμαίοι στρατιώτες, πιστοί στον Αύγουστο, εξακολουθούσαν να τους κρατούν μακριά. Τους βοηθούσε και το μεγάλο ποτάμι. Πολλοί πνίγονταν στην προσπάθειά τους να περάσουν απέναντι, άλλους τους σκότωναν οι Ρωμαίοι μες στο νερό. Αλλά η καταστροφή δεν ήταν μακριά. Εκείνη τη χρονιά, Δεκέμβρης του 406, βαρύς χειμώνας είχε πέσει στη Δυτική Ευρώπη. Συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά. Και το ποτάμι άρχισε να παγώνει τη ροή του προς το νότο και την Πρωτοχρονιά του 407 πάγωσε τελείως. Ο δρόμος πια ήταν ανοιχτός για τους εξαθλιωμένους. Ξεχύθηκαν και ερήμωσαν τη Γαλατία. Ούτε η περιλάλητη για τα τείχη της Αυγούστα Τρεβήρων μπόρεσε να αντέξει. Και συνέχισαν προς την Ισπανία, πέρασαν το Γιβραλτάρ, κατέλαβαν τις πλούσιες αφρικανικές επαρχίες, λεηλάτησαν και έκαψαν την ίδια τη Ρώμη, το καύχημα της Αυτοκρατορίας.

Τελικά, ο Αύγουστος έκανε λάθος. Έπρεπε να ενσωματώσει τους Γερμανούς. Οι Ρωμαίοι έπρεπε να μοιραστούν τα αγαθά τους με τους ξένους, αλλιώς θα τα έχαναν με τη βία, όπως και τα έχασαν χάνοντας μαζί και τη ζωή τους και τον υψηλό πολιτισμό τους. Αν δεν σας αρέσει να διαβάζετε ιστορία –πράγμα πολύ κακό γιατί θα αναγκαστείτε να την ξαναζήσετε ως φάρσα- μπορείτε να γνωρίσετε με πιο εύπεπτο τρόπο τα γεγονότα εκείνης της εποχής μέσα από το συγκλονιστικό ιστορικό μυθιστόρημα του Wallace Breem, Ο αετός στο χιόνι (εκδ. Θύραθεν 2005). Κάντε το. Η άγνοια και η αμάθεια είναι επικίνδυνη.

Πειρατικός FM: Λαριλό λαριλό λαλέρο... Πολλές Kaliniftes

2011-01-06T22:22:00.008+02:00

Συνεχίζω την περιπλάνησή μου στη γλώσσα και στη μουσική της Μεγάλης Ελλάδας. Σειρά έχει τώρα ένα θρυλικό, πολυτραγουδισμένο κομμάτι -παραγματικά δεν ήξερα ποια εκτέλεση να πρωτοδιαλέξω... και έβαλα πολλές. Μία σαλεντιανή, από το ιταλικό συγκρότημα Ghetonia, μία καλαβρέζικη, αρκετά διαφορετική γλωσσικά τουλάχιστον, από το ελληνικό συγκρότημα Encardia, κανά δυο έντεχνες, από τον Daniele Sepe και φυσικά δε θα μπορούσα να παραλείψω τη Μελίνα Τανάγρη. Πρόσθεσα ακόμα μια που έχει μια επιπλέον στροφή που δεν έχουν οι άλλες. Το τραγούδι θυμίζει τα παρακλαυσίθυρα της αρχαίας Ελλάδας, όπου ο εραστής ξενυχτάει έξω από το σπίτι της αγαπημένης του, που δεν του ανοίγει την πόρτα, και εναποθέτει στο κατώφλι της το στεφάνι που φορούσε στη γιορτή που μόλις τελείωσε...

Και κάτι για τη μεταγραφή που με παιδεύει αρκετά, καθώς δε διαθέτω γραπτό κείμενο, αλλά κρίνω μόνο απ' αυτά που ακούω, προσφεύγοντας στις γνώσεις μου της ιταλικής, νεοελληνικής και αρχαιοελληνικής γλώσσας, και απ' αυτά που μπορώ να επιβεβαιώσω στο Γκρίκο-Νεοελληνικό-Ιταλικό λεξικό του Antonio Greco (εκδ. Νέα Θέσις 2003). Ενδεχομένως να ύπάρχουν και παρανοήσεις. Όσο για τον όρο Μεγάλη Ελλάδα, τον χρησιμοποιώ αυστηρά με την αρχαιοελληνική γεωγραφική του σημασία -η νεοελληνική εθνικιστική του σημασία θάφτηκε απαξ και δια παντός το 1922! Kalinifta!

Μεταγραφή στο δυτικό ελληνικό αλφάβητο:

Ti en glitséa tùsi nífta ti en ória
C' evó e plóno penséonta se séna
C’ edù ‘mpi sti fenéstra-su agápi-mu
Tis kardiá-mu su nífto ti péna.

Evó pánta se séna penséo
Jatí séna fsixí-mu gapó
Tse pu páo pu sírno pu steo
Sti kardiá mu pánta séna vastó.

[C'esu mai de m'agapise oria-mou
Esu ponise mai pu se mena
mai tsi t'oria axili-su emen' en fise
'na mu pi loja agapi vloimena.]

Kalinífta se fíno tse feo
Pláia su ‘tí vó pírta prikó
Tse pu pao pu sírno pu steo
Sti kardiá mu pánta séna vastó.

Μεταγραφή στο μητροπολιτικό ελληνικό αλφάβητο:

Τι εν γλυκέα τούτη η νύχτα τι εν ώρ(α)ια
Και εγώ (δ)ε(ν) (α)πλώνω πενσέοντα σε σένα
Κι’ εδώ (α)μφί στη φενέστρα σου αγάπη μου
Της καρδιάς μου σου (α)νοίχτω τη πένα.

Εγώ πάντα σε σένα πενσέω
Γιατί σένα ψυχή μου (α)γαπώ
Και (ο)που πάω (ο)που σύρνω (όπου) στέω
Στη καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.

[Και εσύ μάι δε μ' αγάπησες ώρ(α)ια μου
Εσύ πόνησες μάι που σε μένα
Μάι τση τ' ώρ(α)ια χείλη σου εμέν' (δ)εν (α)φησε
(ι)να μου πει λόγια αγάπης βλογημένα.]

Καληνύχτα σε (α)φήνω και φέ(υγ)ω
Πλά(γ)ια (ε)συ ‘τι (ε)γώ πίρτα πικρό
Και (ο)που πάω (ο)που σύρνω (ό)που στέω
Στη καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.

Νεοελληνική απόδοση:

Τι γλυκειά ειν’ τούτη η νύχτα τι ωραία είναι
Και εγώ δεν κοιμάμαι γιατί σκέφτομαι εσένα
Κι εδώ πίσω απ’ το παράθυρό σου αγάπη μου
Της καρδιάς μου σου ανοίγω τα φτερά.

Εγώ πάντα σκέφτομαι εσένα
Γιατί εσένα ψυχή μου αγαπώ
Κι όπου πάω όπου γυρνώ κι όπου σταθώ
Στην καρδιά πάντα εσένα κρατώ.

[Κι εσύ ποτέ δεν μ' αγάπησες, ωραία μου
Εσύ ποτέ δεν με πόνεσες
Ποτέ τα ωραία σου χείλη δεν άφησαν
Να μου πουν λόγια αγάπης ευλογημένα.]

Καληνύχτα σ’ αφήνω και πάω
Πλάγιασε εσύ γιατί εγώ φεύγω πικραμένος
Κι όπου πάω όπου γυρνώ κι όπου σταθώ
Στην καρδιά πάντα εσένα κρατώ.